ผู้โชคดีคนนั้น - 1

บรรยากาศเช้าวันเสาร์ที่ ศิรินทรา สปา คึกคักและวุ่นวายกว่าวันไหน ๆ เสียงเพลงบรรเลงคลอเบา ๆ เคล้าไปกับกลิ่นอายอโรม่าของกานพลูและตะไคร้หอมที่อบอวลไปทั่วทั้งร้าน พนักงานนวดทุกคนต่างมือเป็นระวิงกับคิวนวดที่ถูกจับจองยาวเหยียดตั้งแต่นาทีแรกที่เปิดประตูร้าน ไม่เว้นแม้แต่ พลอยชมพู ที่ต้องรับศึกหนักนวดลูกค้าทั่วไปสลับไปมาจนแทบไม่มีเวลาพักหายใจ

ทว่า... ต่อให้ร่างกายจะเหนื่อยล้าจากการออกแรงทำงานมาตลอดทั้งเช้า แต่ลึก ๆ ในใจของหญิงสาวกลับอยากให้ถึงเวลานัดนั้นเร็ว ๆ

เธอยังจำสัมผัสจากสายตาคู่คมที่ดุดันแต่ทรงเสน่ห์คู่นั้นได้ติดตา ความรู้สึกประหลาดที่จู่โจมหัวใจตั้งแต่วันแรกที่สบตากับลูกค้าคนนั้น มันยังคงรบกวนจิตใจและตามหลอกหลอนเธอมาตลอดสามวัน พลอยชมพูรู้ดีว่าอาการใจสั่นหวั่นไหวอย่างรุนแรงแบบนี้คืออะไร...ความรู้สึกดีที่อธิบายไม่ได้ หรือหากจะยอมรับกับตัวเองตรง ๆ มันอาจจะถึงขั้นที่เรียกว่าแอบรักไปแล้วก็ได้

แต่ในวินาทีต่อมา ความเป็นจริงก็ตบหน้าเธอให้ตื่นจากฝัน

"อย่าเพ้อเจ้อไปหน่อยเลยพลอย..." เธอพึมพำกับตัวเองเบา ๆ ขณะจัดแจงระเบียบเสื้อผ้าพนักงานนวดให้เรียบร้อยที่สุด

ความรักของเธอมันคงเป็นไปไม่ได้เลยสักนิด เขาเป็นถึงนักธุรกิจพันล้านที่กุมบังเหียนบริษัทอสังหาริมทรัพย์ยักษ์ใหญ่ มีชีวิตที่รายล้อมไปด้วยความหรูหราและผู้คนระดับสูง ส่วนเธอเป็นเพียงพนักงานนวดตัวเล็ก ๆ ที่หาเช้ากินค่ำ ความต่างของฐานะที่ห่างกันราวฟ้ากับเหวมันชัดเจนเสียจนเธอไม่กล้าแม้แต่จะจินตนาการ เขาจะมาสนใจหมอนวดอย่างเธอได้อย่างไร อย่างมากเขาก็คงแค่ถูกใจในฝีมือหรือความใส่ใจในการบริการของเธอเท่านั้นแหละ

หน้าห้อง VIP 1 เวลาประมาณสิบห้านาฬิกา

พลอยชมพูยืนสูดลมหายใจเข้าปอดลึก ๆ พยายามเรียกสติที่กระเจิดกระเจิงให้กลับคืนมา ในมือสองข้างถือกะละมังใส่น้ำอุ่น มีผิวมะกรูดฝานบาง ๆ ลอยวนอยู่ ส่งกลิ่นหอมสดชื่นอันเป็นเอกลักษณ์

แต่กลิ่นหอมพวกนั้นกลับไม่ได้ช่วยให้หัวใจที่เต้นรัวเหมือนกลองรบของเธอสงบลงได้เลย เธอพยายามบอกตัวเองซ้ำ ๆ ว่ามันก็แค่การนวดให้ลูกค้าปกติตามหน้าที่เหมือนที่เคยทำมานับครั้งไม่ถ้วน

พลอยชมพูวางกะละมังลงบนโต๊ะเล็กหน้าห้อง ก่อนจะยกมือขึ้นเคาะประตูไม้สลักลายหนาทึบสามครั้งเป็นเชิงขออนุญาต

ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก...

"ขออนุญาตเข้าไปนะคะคุณลูกค้า"

เธอส่งเสียงบอกเบา ๆ พยายามปรับโทนเสียงให้ดูเป็นปกติที่สุด ก่อนจยกกะละมังน้ำอุ่นขึ้นมาประคองไว้ในอ้อมแขนอีกครั้ง แล้วใช้แผ่นหลังค่อย ๆ ดันประตูให้เปิดออก

ทันทีที่ก้าวเข้าไปในห้อง กลิ่นอโรม่าลาเวนเดอร์ที่เป็นเอกลักษณ์ของร้านกลับถูกเจือจางด้วยกลิ่นน้ำหอมแนววู้ดดี้เย็น ๆ อันเป็นกลิ่นเฉพาะตัวของชายหนุ่มที่เธอจำได้ขึ้นใจตั้งแต่วันแรกที่เขามาใช้บริการ

ปรินทร์ นั่งพิงพนักเก้าอี้นวมตัวใหญ่ในท่าทางกึ่งนั่งกึ่งนอนที่ดูผ่อนคลายแต่ก็ยังแฝงไปด้วยอำนาจ สายตาคมกริบละจากหน้าจอไอแพดในมือแล้วเลื่อนมาหยุดอยู่ที่ใบหน้าหวานของหญิงสาวทันที เขาไม่ได้พูดอะไร แต่อาการนิ่งเงียบและนัยน์ตาที่จ้องมองมาอย่างไม่วางตานั้น กลับทำให้คนถูกมองรู้สึกเหมือนทำอะไรไม่ถูก

พลอยชมพูรีบหลบสายตา เธอเดินตรงเข้าไปและนั่งลงบนพรมเบื้องหน้าเท้าของชายหนุ่ม วางกะละมังน้ำอุ่นลงอย่างเบามือที่สุดเพื่อไม่ให้เกิดเสียงดัง

"ขออนุญาต ล้างเท้าให้นะคะ"

มือบางเอื้อมไปสัมผัสที่ข้อเท้าหนาของลูกค้าหนุ่มอย่างระมัดระวัง เพียงแค่ผิวเนื้อของเขาสัมผัสถูกปลายนิ้ว กระแสความร้อนบางอย่างก็แล่นปราดเข้าสู่หัวใจเธอทันที จนเธอต้องลอบถอนหายใจออกมาเบา ๆ เพื่อสะกดกลั้นอาการสั่นสะท้านที่ลามไปทั้งตัว

พลอยชมพูใช้ผ้าขนหนูสีขาวสะอาดซับหยดน้ำที่เกาะอยู่ตามข้อเท้าและง่ามนิ้วเท้าของชายหนุ่มอย่างเบามือ เมื่อทำความสะอาดเสร็จเรียบร้อย เธอจึงเริ่มละเลงครีมนวดลงบนฝ่าเท้าหนา พร้อมกับแรงกดนวดที่สม่ำเสมอพยายามเน้นตามจุดสะท้อนเพื่อความผ่อนคลาย