หัวใจที่เต้นแรง - 1

หนึ่งสัปดาห์ต่อมา

ณ ตึกสูงระฟ้าใจกลางย่านธุรกิจ ซึ่งเป็นที่ตั้งของ "ศรัทธา คอนสตรัคชั่น" บริษัทรับเหมาก่อสร้างยักษ์ใหญ่ระดับประเทศ

ภายในห้องทำงานบนชั้นสูงสุดที่ผนังด้านหนึ่งเป็นกระจกใสบานใหญ่เผยให้เห็นวิวเมืองแบบพาโนรามา ปรินทร์ ในชุดสูทสีดำเนี้ยบกริบ กำลังทอดสายตามองออกไปข้างนอกอย่างใช้ความคิด บรรยากาศในห้องเงียบสงัดสวนทางกับความวุ่นวายในห้องประชุมที่เขาเพิ่งเดินจากมาเมื่อครู่

กึก...

เสียงวางแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะทำให้เขาหลุดจากภวังค์ ธนิศมือขวาคนสนิทและเลขาฯ ส่วนตัว เดินเข้ามารายงานสรุปผลการประชุมงบประมาณโครงการรถไฟฟ้าสายใหม่ที่เพิ่งจบลงไปเกือบจะตอนเที่ยงพอดี

"รายงานการประชุมครับ" ธนิศเอ่ยเสียงเรียบพลางส่งเอกสารให้เจ้านาย

"ขอบใจ" ปรินทร์ตอบสั้น ๆ พลางรับแฟ้มมาเปิดดูผ่าน ๆ ดวงตาคมกริบดูอ่อนล้าอย่างเห็นได้ชัดจากการถกเถียงเรื่องตัวเลขในห้องประชุมมาตลอดสามชั่วโมงเต็ม

"คุณน่านจะไปทานข้าวกลางวันที่ไหนครับ"

"ทานที่โรงอาหารของบริษัทนี่ล่ะ ฉันไม่อยากออกไปไหน...รถติด เสียเวลา" ปรินทร์ตอบโดยไม่เงยหน้าจากเอกสาร

"ครับ"

ธนิศรับคำสั่งและกำลังจะหมุนตัวเดินออกจากห้องทำงาน เพื่อไปจัดการตามที่ได้รับมอบหมาย ทว่าฝ่าเท้าหนาของเขายังไม่ทันพ้นขอบประตู เสียงทุ้มต่ำของเจ้านายก็รั้งเขาไว้เสียก่อน

"เดี๋ยวก่อน...ภู"

ธนิศชะงักดึกแล้วหันกลับมามองเจ้านาย "ครับคุณน่าน มีอะไรหรือเปล่าครับ"

ปรินทร์นิ่งไปอึดใจหนึ่ง เขาแสร้งทำเป็นก้มลงมองเอกสารในมือ พลิกหน้ากระดาษไปมาเหมือนกำลังใช้ความคิดกับตัวเลขงบประมาณอย่างหนัก ทั้งที่ความจริงสายตาเขาไม่ได้โฟกัสที่ตัวอักษรเลยสักนิด

"นาย...ช่วยจองคิวร้านนวดให้ฉันหน่อยสิ"

ธนิศที่ยืนอยู่ไม่ไกล เห็นอาการ วางฟอร์มของเจ้านายแล้วก็ถึงกับต้องลอบยิ้มกว้างออกมาทันที ปกติแล้วเจ้านายของเขาเป็นคนบ้างานประเภทยอมตายถวายหัวให้ไซด์งานก่อสร้างแทบไม่เคยเหลียวมองเรื่องการดูแลตัวเองหรือการเข้าสปาพวกนี้เลยเสียด้วยซ้ำ ที่ผ่านมาก็มีแต่ธนิศนี่แหละที่ต้องคอยบังคับ เคี่ยวเข็ญ หรือแอบจองคิวไว้ให้เสร็จสรรพเพื่อไม่ให้เจ้านายเส้นยึดตายคาเก้าอี้ทำงานไปเสียก่อน

ธนิศนึกในใจอย่างขำ ๆ 'สงสัยสัปดาห์ที่แล้วที่บังคับพาไป จะติดใจเข้าให้แล้วสินะ'

"ได้ครับคุณน่าน เห็นคุณน่านเริ่มอยากพักเองแบบนี้ ผมค่อยเบาใจหน่อย" ธนิศตอบรับกลั้วหัวใจพลางจดบันทึก

"อืม...ก็แค่ปวดเมื่อยปกตินั่นแหละ" ปรินทร์รีบสำทับเสียงแข็งเพื่อกู้มาดท่านประธานกลับมา "เอาร้านเดิมเมื่ออาทิตย์ที่แล้วนั่นแหละ"

"ครับผม เดี๋ยวผมรีบโทรจองคิวให้เดี๋ยวนี้เลยครับคุณน่าน"

ธนิศรับคำด้วยเสียงกลั้วหัวเราะ พลางยืนจดบันทึกยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ด้วยความแปลกใจ เพราะร้อยวันพันปีเจ้านายจอมเนี้ยบคนนี้ไม่เคยเอ่ยปากอยากไปสปาด้วยตัวเองเลยสักครั้ง

"แล้วจะยืนยิ้มอยู่อีกทำไมล่ะ!" เสียงทุ้มตวาดแหววขึ้นมาเบาๆ แต่แฝงไปด้วยความรึกลัก "รีบไปโทรสอบถามดูสิ"

"ครับ ๆ"

ธนิศรีบหยิบสมาร์ตโฟนออกมาจากกระเป๋าเสื้อสูท พลางกดหาเบอร์ของ ศิรินทรา สปา ที่เขาเพิ่งบันทึกไว้เมื่อสัปดาห์ก่อนต่อหน้าเจ้านาย ปรินทร์ที่แสร้งทำเป็นก้มดูเอกสารกลับหูผึ่ง สายตาคอยชำเลืองมองปฏิกิริยาของลูกน้องอย่างไม่วางตา

เมื่อสัญญาณโทรศัพท์เริ่มดังขึ้น ธนิศกำลังจะยกหูขึ้นแนบหูตามปกติ แต่จู่ ๆ เสียงทุ้มเข้มก็แทรกขึ้นมาทันควัน

"เปิดลำโพงด้วย"

ธนิศชะงักไปนิดนึงพลางเลิกคิ้วมองเจ้านาย "เปิดลำโพงเหรอครับคุณน่าน"

"เออ"

ธนิศอมยิ้มกริ่มก่อนจะกดปุ่มสปีกเกอร์โฟนทันทีตามคำสั่ง เสียงสัญญาณรอสายดังอยู่สองสามครั้งก่อนจะมีเสียงจากฝั่งแอดมินร้านตอบรับกลับมา

"สวัสดีค่ะ ศิรินทรา สปา ยินดีให้บริการค่ะ..." เสียงของ พนิดาพนักงานร้านดังชัดเจนไปทั่วห้องทำงาน

"สวัสดีครับ ผมธนิศนะครับ ผมขอจองคิวนวดช่วงบ่ายสองวันนี้หน่อยครับ" ธนิศเอ่ยพพลางชำเลืองมองเจ้านาย

"บ่ายสองนะคะ...สักครู่นะคะคุณธนิศ ขอเช็กตารางสักครู่ค่ะ...ว่างค่ะ ห้องวีไอพีว่างพอดีเลย" ปลายสายตอบกลับมาอย่างรวดเร็ว

ปรินทร์ที่นั่งฟังอยู่ถึงกับลอบระบายลมหายใจออกมาอย่างลืมตัว แต่แล้วเขาก็นึกขึ้นได้ว่าประเด็นสำคัญที่สุดยังไม่ได้ถูกพูดถึง สายตาคมกริบตวัดมองลูกน้องที่มัวแต่ยิ้มกริ่มจนน่าโมโห ท่านประธานหนุ่มรีบคว้ากระดาษโน้ตบนโต๊ะมาเขียนเป็นชื่อ 'พลอยชมพู' แล้วชูขึ้นกระแทกสายตาลูกน้องคนสนิทเป็นการบังคับ