สัมผัสแห่งความนุ่มละมุน - 2

เสียงทุ้มที่เอ่ยถามราบเรียบทำให้พลอยชมพูสะดุ้งหลุดจากภวังค์ความคิด

"ไม่ใช่ค่ะ! ไม่ใช่แบบนั้นนะคะคุณลูกค้า" เธอรีบปฏิเสธพัลวัน "มันเยอะมากจนดิฉันตั้งตัวไม่ถูกต่างหากค่ะ ดิฉันไม่รู้จะขอบคุณคุณลูกค้ายังไงดี"

ปรินทร์มองท่าทางลนลานที่ปนไปด้วยความดีใจอย่างปิดไม่มิดของหญิงสาวตรงหน้า สายตาคมกริบหรี่ลงเล็กน้อยราวกับกำลังสำรวจอะไรบางอย่างในตัวเธอ ความซื่อตรงที่แสดงออกมาผ่านสีหน้าโดยไม่เสแสร้ง ทำให้เขารู้สึกพึงพอใจอย่างประหลาด

"รับไปเถอะครับ ผมให้เพราะพอใจในฝีมือของคุณ...และผมคิดว่ามันคุ้มค่าแล้ว"

ชายหนุ่มตัดบทสั้น ๆ ก่อนจะเดินกลับไปหยิบเสื้อสูทที่พาดไว้มาถือพาดแขน เตรียมตัวจะเปลี่ยนกลับเป็นชุด ทว่าก่อนที่พลอยชมพูจะทันได้ก้าวออกจากห้อง เสียงทุ้มลึกของเขาก็ดังขึ้นอีกครั้ง

"แล้วคุณ...ชื่ออะไร"

พลอยชมพูชะงักฝีเท้า หันกลับมามองชายหนุ่มที่ยืนตระหง่านอยู่กลางห้อง "ดิฉันชื่อ... พลอยชมพูค่ะ"

ปรินทร์นิ่งไปอึดใจหนึ่ง ทวนชื่อนั้นในใจช้า ๆ ก่อนจะพยักหน้าเบา ๆ "พลอยชมพู...ชื่อเพราะดีนะครับ"

"ขอบพระคุณค่ะ" หญิงสาวก้มหน้ารับคำชมนั้นด้วยความประหม่าที่ยังคงหลงเหลืออยู่

"ครั้งหน้าถ้าผมมาที่นี่อีก ผมจะได้เรียกถูกคน..." เขาเว้นจังหวะพลางใช้สายตาคมเข้มจดจ้องใบหน้าหวานราวกับจะบันทึกทุกรายละเอียดไว้ "ผมไม่ค่อยชอบเปลี่ยนคนนวดบ่อย ๆ ถ้าเจอคนที่ถูกใจแล้ว...ผมก็อยากจะนวดกับคนเดิมไปตลอด"

คำว่าถูกใจและคนเดิมไปตลอด ทำเอาหัวใจดวงน้อยเต้นผิดจังหวะขึ้นมาเสียดื้อ ๆ พลอยชมพูรีบสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ เพื่อตั้งสติ

"ค่ะ... ถ้าคุณลูกค้ามาครั้งหน้า แจ้งพนักงานแอดมินด้านหน้าได้เลยนะคะว่าต้องการนวดกับพลอย...เอ่อ ดิฉันยินดีให้บริการค่ะ"

"ครับ...ผมจะจำไว้" ปรินทร์ยกยิ้มมุมปากเพียงนิด "คุณไปพักเถอะ"

พลอยชมพูค้อมตัวลงลาอีกครั้งก่อนจะรีบก้าวออกจากห้องรับรองสุดหรูนั้นมา ความเย็นจากเครื่องปรับอากาศด้านนอกปะทะใบหน้า แต่เธอกลับรู้สึกว่าแก้มทั้งสองข้างยังคงร้อนผ่าวไม่หาย มือบางกระชับเงินห้าพันบาทในกระเป๋าไว้แน่น... เงินก้อนนี้ที่จะช่วยต่อลมหายใจให้น้องสาวของเธอ และคำพูดทิ้งท้ายของชายหนุ่มที่ยังคงดังก้องอยู่ในหัว

นาฬิกาบอกเวลาหนึ่งทุ่มตรง เป็นเวลาเลิกงานที่พลอยชมพูรอคอย ร่างบางในชุดเสื้อยืด กางเกงยีนส์ก้าวเดินไปตามทางเท้าที่คุ้นเคย มุ่งหน้าสู่ตลาดนัดกลางคืนที่ตั้งอยู่ไม่ไกลจากร้านที่ทำงานอยู่

ท่ามกลางกลิ่นหอมของอาหารคาวหวานที่ลอยอบอวล พลอยชมพูเดินตรงไปยังโซนขนมไทยเจ้าประจำที่มักจะมีคนยืนต่อคิวรออยู่เสมอ

"ป้าคะ เอาบัวลอยไข่หวานสองถุงค่ะ แล้วก็ขนมถ้วยอีกสองกล่องค่ะ"

เธอสั่งเสียงใสพลางหยิบเงินจากกระเป๋าขึ้นมาจ่าย ในใจนึกถึงใบหน้าของ มุกดาน้องสาวของเธอ ที่ชื่นชอบของหวานเป็นชีวิตจิตใจ ความเหนื่อยล้าจากการนวดมาเกือบทั้งวันดูจะทุเลาลงเพียงแค่นึกถึงรอยยิ้มของน้องสาวที่จะได้กินขนมอร่อย ๆ หลังจากตรากตรำอ่านหนังสือสอบมาหลายชั่วโมง

เมื่อได้ถุงขนมหวานและผลไม้หิ้วเต็มมือ พลอยชมพูก็เดินลัดเลาะมายังหน้าปากซอย ซึ่งมีวินมอเตอร์ไซค์จอดเรียงรายกันอยู่

"ไปซอยสิบค่ะพี่"

เธอก้าวขึ้นซ้อนท้ายวินมอเตอร์ไซค์อย่างคล่องแคล่ว กิจวัตรประจำวันที่แสนเรียบง่ายดำเนินไปอย่างปกติ ลมเย็น ๆ ที่ปะทะใบหน้าขณะรถเคลื่อนตัวไปตามท้องถนนที่พลุกพล่าน ทำให้เธอเผลอนึกถึงแววตาคมกริบของลูกค้าหนุ่มคนนั้น ขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้

พลอยชมพูสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ พลางมองแสงไฟข้างทางที่ผ่านตาไป... พรุ่งนี้ชีวิตของเธอก็ยังต้องดำเนินต่อไป แต่ลึก ๆ ในใจกลับรู้สึกว่ามีบางอย่างที่เริ่มไม่เหมือนเดิมนับตั้งแต่ที่เธอได้พบกับเขาคนนั้น

‘ไม่ได้ ๆ ยัยพลอย... เลิกเพ้อเจ้อได้แล้ว’

เธอรีบสะบัดหน้าเบา ๆ เพื่อไล่ภาพดวงตาคมกริบคู่นั้นออกไปจากหัวสมอง หัวใจที่เต้นผิดจังหวะเมื่อครู่ถูกบังคับให้กลับมาอยู่ในร่องในรอยเดิม

"ถึงแล้วครับ" เสียงพี่วินมอเตอร์ไซค์ปลุกเธอออกจากภวังค์