สัมผัสแห่งความนุ่มละมุน - 1

เวลาผ่านไปเกือบชั่วโมงที่ภายในห้องตกอยู่ในความเงียบที่มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศและกลิ่นหอมกรุ่นของสมุนไพร พลอยชมพูบรรจงกดจุดสุดท้ายที่ข้อเท้าของชายหนุ่มอย่างแผ่วเบาก่อนจะถอยห่างออกมาเล็กน้อย

"นวดฝ่าเท้าเรียบร้อยแล้วค่ะ" เธอเอ่ยเสียงเบาพลางเงยหน้าขึ้นสบตาคนที่นั่งทอดอารมณ์อยู่บนโซฟา "เชิญคุณลูกค้าเปลี่ยนไปนอนที่เตียงนวดด้านโน้นนะคะ ดิฉันจะเริ่มขั้นตอนการนวดตัวค่ะ"

ปรินทร์พยักหน้าช้า ๆ เขารู้สึกเบาสบายเท้าอย่างประหลาดจนต้องยอมรับในฝีมือของหญิงสาวตรงหน้า ชายหนุ่มลุกขึ้นเต็มความสูงก่อนจะเดินไปเอนตัวลงนอนบนเตียงนวดที่ปูด้วยผ้าปูสีขาวสะอาดตาตามคำแนะนำ

เมื่อชายหนุ่มจัดท่าทางเข้าที่ พลอยชมพูก็เริ่มลงมือนวดแผนไทยตามแบบฉบับที่มารดาของเธอเคยพร่ำสอนมาตั้งแต่เด็ก มือเรียวเริ่มกดนวดไปตามแนวเส้นบนร่างกายของชายหนุ่มด้วยจังหวะที่หนักแน่น

ทุกจุดที่นิ้วโป้งของเธอกดลงไปคล้ายจะปลดล็อกความเมื่อยล้าที่สะสมมานานให้มลายหายไป ปรินทร์ลอบสูดลมหายใจลึกเมื่อสัมผัสถึงความร้อนจากฝ่ามืออุ่นที่ทาบลงบนแผ่นหลังกว้าง พลังบางอย่างจากปลายนิ้วของหญิงสาวทำให้เขารู้สึกผ่อนคลายอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ความเหนื่อยล้าที่แบกไว้บนบ่าข้ามปีดูเหมือนจะถูกปลิดทิ้งไปในชั่วพริบตา จนในที่สุดเปลือกตาที่หนักอึ้งก็ค่อย ๆ ปิดลง ชายหนุ่มจมดิ่งสู่ห้วงนิทราอันแสนสงบไปพร้อมกับสัมผัสอันหนักแน่นนั้น

เวลาผ่านไปจนล่วงเข้าสู่ช่วงท้ายของคอร์ส พลอยชมพูค่อย ๆ ถอยห่างออกมาจัดระเบียบร่างกายให้เข้าที่ ก่อนจะโน้มตัวลงไปใกล้คนร่างสูงที่ยังคงหลับสนิท

"คุณลูกค้าคะ...เรียบร้อยแล้วค่ะ"

เสียงหวานที่เอ่ยปลุกเบา ๆ ทำให้ปรินทร์ค่อย ๆ รู้สึกตัวลืมตาขึ้นมาในความสลัวของห้อง เขาเผลอขยับแขนและขาออกแรงยืดเหยียดร่างกายอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพบกับความประหลาดใจที่ร่างกายซึ่งเคยหนักกลับเบาสบายราวกับได้เปลี่ยนร่างใหม่

"รู้สึกเป็นอย่างไรบ้างคะ" พลอยชมพูถามพลางขยับถอยออกไปยืนข้างเตียง

ปรินทร์ยันกายลุกขึ้นนั่งพลางสำรวจความคล่องตัวของตัวเอง เขาจ้องมองไปยังหญิงสาวตัวเล็กที่ยืนอยู่ตรงหน้าด้วยสายตาที่ทึ่งในความสามารถ ไม่น่าเชื่อว่ามือเรียวบางคู่นี้จะมีเรี่ยวแรงมหาศาลและรู้น้ำหนักในการกดจุดได้แม่นยำขนาดนี้

"ดีมากครับ...เกินคาดจริง ๆ"

"ถ้าอย่างนั้นดิฉันขอตัวก่อนนะคะ เชิญคุณลูกค้าเปลี่ยนชุดตามสบายได้เลยค่ะ" พลอยชมพูค้อมตัวลง ตามมารยาท ก่อนจะหมุนตัวเตรียมจะเดินออกจากห้องรับรองไป

"เดี๋ยวก่อนครับ"

เสียงทุ้มที่รั้งไว้ทำให้เท้าเล็กชะงักกึกเธอกระพริบตาปริบ ๆ ก่อนจะหันกลับมามองชายหนุ่มที่ตอนนี้ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง "มีอะไรหรือเปล่าคะคุณลูกค้า"

ชายหนุ่มไม่ตอบแต่เดินตรงไปยังโต๊ะข้างหัวเตียงที่เขาวางกระเป๋าสตางค์ไว้ เขาเปิดมันออกแล้วหยิบธนบัตรสีเทาปึกหนึ่งออกมา ก่อนจะเดินกลับมาหยุดอยู่ตรงหน้าพนักงานสาวแล้วยื่นให้

"นี่ทิปครับ...สำหรับความตั้งใจของคุณในวันนี้"

พลอยชมพูยื่นมือไปรับมาพร้อมกับไหว้ขอบคุณ "ขอบพระคุณมากนะคะคุณลูก..."

ทว่าคำพูดของเธอกลับหยุดชะงักไปกลางคัน เมื่อก้มลงมองจำนวนเงินในมือ ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกใจ ธนบัตรใบละหนึ่งพันบาทจำนวนห้าใบวางซ้อนกันอยู่

"ห้า...ห้าพันเลยเหรอคะ!"

พลอยชมพูละล่ำละลักถามเสียงสั่น พลางก้มมองธนบัตรสีเทาห้าใบในมือด้วยหัวใจที่เต้นรัวจนแทบจะทะลุออกมานอกอก 'ห้าพันบาท!' เธออุทานก้องอยู่ในความคิด ความรู้สึกตื้นตันแล่นปราดไปทั่วร่าง ยอดเงินจำนวนนี้มันมากที่สุดตั้งแต่ที่เธอเริ่มก้าวเท้าเข้าสู่อาชีพนี้มาเลยด้วยซ้ำ

สำหรับคนอื่น เงินก้อนนี้อาจจะแค่ค่าอาหารมื้อเดียวในร้านหรู แต่สำหรับเธอ... มันคือค่าเทอมส่วนที่เหลือของ มุกดาที่เธอกำลังมืดแปดด้านพอดี หรืออาจจะเป็นค่ากับข้าวดี ๆ ให้ที่บ้านได้เกือบทั้งเดือน ความดีใจที่มาพร้อมความซาบซึ้งทำให้ขอบตาของหญิงสาวร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้

"ครับ...หรือว่ามันน้อยไป?"