ผู้โชคดีคนนั้น - 3

"ก็แค่ถามดู..." ปรินทร์เปรยขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่ฟังดูนุ่มนวลกว่าปกติ "เห็นคุณทั้งขยันแล้วก็อดทนขนาดนี้ ผมเลยคิดว่าถ้าคุณมีแฟน ผู้ชายคนนั้นคงเป็นคนที่โชคดีมาก ๆ เลยล่ะครับ"

คำชมที่มาพร้อมกับสายตาจริงจังทำเอาพลอยชมพูหน้าร้อนวูบไปถึงใบหู เธอรีบก้มหน้าลงพยายามรวบรวมสติที่กระเจิดกระเจิงให้กลับมาจดจ่ออยู่กับการนวดเฟ้นที่ฝ่าเท้าของเขา

"ขอบคุณที่ชมนะคะคุณน่าน แต่พลอยยังไม่มีแฟนหรอกค่ะ" เธอตอบเสียงแผ่วพลางออกแรงกดนวดอย่างสม่ำเสมอเพื่อซ่อนอาการสั่นของมือ "วัน ๆ พลอยก็อยู่แต่ที่ร้านกับที่บ้าน งานยุ่งจนไม่มีเวลาคิดเรื่องแบบนั้นเลยค่ะ อีกอย่าง พลอยยังมีน้องสาวที่ยังเรียนอยู่"

เธอพยายามทำเสียงให้ดูเป็นปกติที่สุด ราวกับเป็นคำตอบมาตรฐานที่เธอใช้ตอบลูกค้าทุกคน เพื่อขีดเส้นแบ่งระหว่าง 'พนักงาน' กับ 'ลูกค้า' ให้ชัดเจน แม้ว่าในใจจะแอบสั่นไหวกับประโยคที่ว่า 'ผู้ชายที่โชคดี' ของเขาจนแทบคลั่งก็ตาม

ปรินทร์นิ่งฟังพลางหรี่ตาลงเล็กน้อย เขาจับน้ำเสียงที่ดูเหมือนจะพยายามสร้างกำแพงของเธอได้ แต่มุมปากกลับกระตุกยิ้มจาง ๆ อย่างที่คนมองไม่ทันสังเกต

"งั้นเหรอครับ..." เขาเว้นจังหวะไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดต่อด้วยน้ำเสียงที่ทำเอาคนฟังแทบหยุดหายใจ "งั้นผมก็เริ่มอยากจะเป็นผู้ชายที่โชคดีคนนั้นขึ้นมาตะหงิด ๆ แล้วสิ"

คำพูดที่แสนจะตรงไปตรงมานั้นทำเอาพลอยชมพูชะงักกึกไปทั้งตัว ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกใจก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาเขาอย่างลืมตัว

"คุณน่าน!"

เธอเรียกชื่อเขาเสียงแผ่วพร่า ใบหน้าหวานร้อนผ่าวราวกับจะไหม้ พลอยชมพูไม่คิดไม่ฝันว่าคนระดับเขาจะพูดจาเชิงหยอกล้อหรือจริงจัง แบบนี้กับพนักงานนวดตัวเล็ก ๆ อย่างเธอ

"ทำไมทำหน้าตกใจขนาดนั้นล่ะครับ" ปรินทร์ถามพลางเลิกคิ้วมองอาการเลิ่กลั่กของคนตรงหน้าอย่างนึกเอ็นดู "หรือว่า ผมไม่มีคุณสมบัติพอจะเป็นผู้ชายโชคดีคนนั้น"

"ปะ...เปล่าค่ะ ไม่ใช่แบบนั้นนะคะ" เธอรีบปฏิเสธพัลวันพลางหลบสายตาคมกริบที่จ้องจะหลอมละลายเธอให้ได้ "คือ... คุณน่านเป็นแขกคนสำคัญของร้าน ส่วนพลอยเป็นแค่หมอนวดนะคะ พลอยไม่กล้าคิดอะไรแบบนั้นหรอกค่ะ"

ปรินทร์นิ่งไปครู่หนึ่งเมื่อเห็นท่าทางเจียมเนื้อเจียมตัวของหญิงสาว สายตาที่เคยดูเจ้าเล่ห์เมื่อครู่เปลี่ยนเป็นนิ่งสงบ เขาจ้องมองกระหม่อมบางของคนตรงหน้าที่ไม่ยอมเงยหน้าขึ้นมาสบตาเขาอีกเลย

"นั่นสินะ..." เขาเปรยขึ้นเรียบ ๆ น้ำเสียงกลับมาดูสุขุมนุ่มนวลเหมือนเดิม "ผมคงลืมไปว่าตอนนี้คุณกำลังทำงานอยู่ ขอโทษทีที่ทำให้ลำบากใจ"

"ไม่เป็นไรค่ะคุณน่าน" พลอยชมพูตอบเสียงแผ่ว พยายามควบคุมมือที่ยังสั่นน้อย ๆ ให้กลับมานวดเฟ้นตามจังหวะเดิม ความรู้สึกวูบไหวเมื่อครู่ยังคงตกค้างอยู่ในอก

ปรินทร์จ้องมองเสี้ยวหน้าหวานที่ก้มต่ำอย่างตั้งอกตั้งใจนวดเท้าให้เขาอยู่นานครู่หนึ่ง

"ต่อไปนี้...ผมคงต้องมาที่นี่บ่อย ๆ แล้วล่ะ" เสียงทุ้มเปรยขึ้นเรียบ ๆ "เพราะผมติดใจฝีมือของคุณแล้วสิ..."

ปรินทร์จ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยของเธอราวกับจะย้ำคำพูดนั้นให้ประทับลงในใจคนฟัง "ผมขอจองคิวคุณไว้ล่วงหน้าเลยแล้วกัน"

"ขอบคุณที่คุณน่านชอบนะคะ ดิฉันจะตั้งใจทำให้สุดความสามารถ เพื่อให้คุณน่านผ่อนคลายที่สุดเวลามาที่นี่ค่ะ"

คำพูดที่ดูเป็นงานเป็นการของพลอยชมพูเหมือนเป็นการขีดเส้นแบ่งสถานะให้ชัดเจน ทว่าแววตาที่สั่นระริกคู่นั้นกลับทรยศความรู้สึกที่อยู่ลึกข้างในอย่างปิดไม่มิด

‘ตั้งสติสิพลอย... เขาคือลูกค้านะ เขาอาจจะไม่คิดแบบนั้นกับเราก็ได้’ เธอพยายามพร่ำบอกตัวเองในใจเพื่อสะกดกั้นความหวั่นไหวที่เริ่มก่อตัวขึ้น พลอยชมพูสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ บังคับปลายนิ้วที่สั่นเทาให้กดนวดไปตามจุดบนฝ่าเท้าหนาด้วยจังหวะที่สม่ำเสมอที่สุดเท่าที่จะทำได้

เธอยังคงรักษารอยยิ้มจาง ๆ ตามมารยาทของพนักงานที่ดีเอาไว้ แม้ว่าในหัวจะเริ่มจินตนาการไปไกลแสนไกลก็ตาม