ผู้โชคดีคนนั้น - 2

ภายในห้องเงียบสนิท มีเพียงปรินทร์นั่งเอนหลังหลับตาพริ้มอยู่นานครู่หนึ่ง ทว่าสายตาคมกริบกลับค่อย ๆ ลืมขึ้นแล้วก้มลงมองร่างบางที่ยังคงตั้งอกตั้งใจนวด

"คุณชื่ออะไรเหรอ"

เสียงทุ้มต่ำที่เอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบทำให้พลอยชมพูสะดุ้งน้อย ๆ มือที่กำลังนวดอยู่ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนที่เธอจะค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นสบตากับเขาตามมารยาท

"พลอยชมพูค่ะ... หรือจะเรียกว่าพลอยก็ได้ค่ะคุณปรินทร์"

"เรียกผมว่า น่านก็พอแล้ว"

คำพูดนั้นทำให้พลอยชมพูชะงักไปอีกรอบ หัวใจดวงน้อยกระตุกวูบอย่างห้ามไม่ได้ การที่ลูกค้าในระดับเขาอนุญาตให้เธอเรียกชื่อเล่นด้วยความเป็นกันเองแบบนี้ มันทำให้ระยะห่างที่เธอพยายามขีดเส้นไว้ดูจะพังทลายลงง่าย ๆ

"คะ...คุณน่าน" เธอรับคำเสียงแผ่ว พลางรีบก้มหน้ากลับลงไปตั้งใจนวดเฟ้นที่ฝ่าเท้าหนาเพื่อซ่อนแก้มที่เริ่มซับสีระเรื่อ

"แล้วคุณพลอยมาทำงานที่นี่นานหรือยังครับ"

น้ำเสียงของชายหนุ่มฟังดูเรียบนิ่งทว่ากลับนุ่มนวลขึ้นกว่าตอนแรก ราวกับเขากำลังชวนคุยเพื่อทำความรู้จักมากกว่าจะถามตามมารยาท พลอยชมพูค่อย ๆ ผ่อนคลายลงเล็กน้อยแต่ก็ยังไม่กล้าสบตาเขาตรง ๆ

"ประมาณสามปีกว่า ๆ แล้วค่ะ พลอยเรียนจบมาก็มาเริ่มงานที่นี่เป็นที่แรกเลย"

"แล้วคุณเรียนจบด้านไหนมาครับ ถึงเลือกมาทำงานนวดสปาแบบนี้"

"พลอยจบด้านคอมพิวเตอร์ธุรกิจมาค่ะคุณน่าน..."

เธอเว้นจังหวะไปนิด แล้วหลุดขำออกมาเบา ๆ เมื่อเห็นสีหน้าแปลกใจของชายหนุ่ม "ฟังดูไม่เข้ากันเลยใช่ไหมคะ จบคอมฯ มาแต่ดันมาเป็นพนักงานนวดสปา"

"น่าสนใจดีออกครับ" ปรินทร์เอ่ยเสียงเรียบพลางจ้องมองใบหน้าหวานนิ่ง แววตาของเขาไม่มีกระแสล้อเลียนแม้แต่น้อย แต่มันกลับดูจริงจังจนพลอยชมพูเป็นฝ่ายชะงักไปเสียเอง

เธอกะพริบตาปริบ ๆ รู้สึกหน้าร้อนวูบที่จู่ ๆ เขาก็ชมออกมาตรง ๆ แบบนั้น ก่อนจะรีบก้มหน้าลงนวดเฟ้นต่อเพื่อกลบเกลื่อนความขัดเขิน

"คือจริง ๆ แล้วแม่เป็นคนสอนพลอยมาตั้งแต่เด็ก ๆ เลยค่ะ" หญิงสาวเริ่มเล่าต่อ เสียงหวานใสดูผ่อนคลายขึ้นเมื่อพูดถึงที่มา "ท่านเป็นหมอนวดแผนโบราณน่ะค่ะ พลอยก็เลยซึมซับมาเรื่อย ๆ พอมีโอกาสได้มาลองทำจริงจังก็รู้สึกว่าตัวเองทำได้ดี"

เธอเว้นจังหวะไปนิดหนึ่ง ก่อนจะสารภาพเหตุผลสำคัญออกมาตามตรง "อีกอย่าง ทำงานที่นี่รายได้ค่อนข้างดีเลยค่ะ ได้ทิปจากลูกค้าใจดีด้วย แล้วที่สำคัญที่สุดคือมันใกล้บ้านพลอยมฝ เดินทางสะดวก ไม่ต้องเสียค่ารถเยอะ จะได้มีเงินเก็บไว้ดูแลครอบครัวกับส่งน้องเรียนด้วย"

คำพูดซื่อ ๆ ที่แฝงไปด้วยความกตัญญูและสู้ชีวิตของเธอ ทำให้ปรินทร์ที่นั่งฟังอยู่นิ่ง ๆ ถึงกับรู้สึกอุ่นซ่านไปถึงหัวใจอย่างประหลาด เขาคลุกคลีอยู่กับโลกธุรกิจที่มีแต่การชิงดีชิงเด่นมานาน พอมาเจอความจริงใจและรอยยิ้มที่ตั้งใจทำเพื่อครอบครัวแบบนี้ มันกลับทำให้เขารู้สึกเลื่อมใสในตัวผู้หญิงตัวเล็ก ๆ คนนี้อย่างถอนตัวไม่ขึ้น

สายตาที่เคยดุดันและแข็งกร้าวของนักธุรกิจหมื่นล้าน อ่อนแสงลงจนกลายเป็นแววตาที่เต็มไปด้วยความเอ็นดูและชื่นชมโดยที่เขาเองก็ไม่รู้ตัว

เขามองดูปลายนิ้วเรียวที่ยังคงนวดเฟ้นให้เขาอย่างสม่ำเสมอ ก่อนจะตัดสินใจถามคำถามที่ทำให้บรรยากาศในห้องเปลี่ยนไปทันที

"แล้ว...คุณมีแฟนหรือยังครับ"

มือบางที่กำลังกดนวดอยู่บนฝ่าเท้าหนาชะงักกึกไปในทันที พลอยชมพูรู้สึกเหมือนลมหายใจขาดช่วงไปดื้อ ๆ หัวใจที่เต้นแรงอยู่แล้วกลับยิ่งรัวกระหน่ำจนแทบจะควบคุมไม่อยู่

"คะ...คุณน่าน ถามทำไมเหรอคะ" เธอถามกลับเสียงแผ่ว พลางรีบหลบสายตาไปทางอื่นเพราะทนความร้อนแรงของสายตาเขาไม่ไหว

'ใจเย็นสิพลอย... อย่าเพิ่งคิดเข้าข้างตัวเอง' พลอยชมพูรีบเตือนสติที่กำลังกระเจิดกระเจิงของตัวเองในใจ เธอพยายามสูดลมหายใจลึก ๆ เพื่อควบคุมจังหวะหัวใจที่เต้นผิดปกติ

อันที่จริง คำถามทำนองนี้เธอได้ยินจากลูกค้าผู้ชายมานักต่อนักแล้ว บางคนก็ถามเล่น ๆ บางคนก็ถามเพื่อหวังจะสานสัมพันธ์ต่อแบบไม่จริงจัง ซึ่งเธอก็รู้วิธีรับมือและตอบเลี่ยงมาได้ตลอด แต่ทำไม... พอคำถามนี้หลุดออกมาจากปากของชายหนุ่มตรงหน้ามันกลับทำให้เธอตั้งตัวไม่ติด และใจสั่นได้ถึงขนาดนี้