บทที่ 4 : กวีพเนจรบนกลีบโลหิต

กลิ่นอายคาวเลือดจากลานประหารเมื่อยามเช้ายังคงลอยอบอวลจางๆ ในสายลมแห่งเมืองหลวง ทว่าภายในตำหนักบูรพาอันโอ่อ่าและเงียบสงบ กลับเต็มไปด้วยเสียงบรรเลงพิณโบราณอันแผ่วเบาราวกับสายน้ำไหลริน

เซียวเหยียน ชินอ๋องผู้ทรงอำนาจ ประทับนั่งอยู่บนตั่งไม้จันทน์หอมสลักลายวิจิตร เบื้องหน้าคือสำรับเหล้าชั้นดีและพู่กันขนสัตว์ราคาแพง เขากำลังใช้พู่กันจรดลงบนกระดาษเซวียนจื่อเนื้อดีอย่างใจเย็น ท่วงท่าของเขาละเมียดละไมและสง่างาม ราวกับบัณฑิตหนุ่มผู้หลงใหลในศิลปะ หาใช่ผู้บัญชาการฆ่าล้างตระกูลนับร้อยเมื่อไม่กี่ชั่วยามก่อนไม่

รอบกายของเขามีเหล่าองครักษ์เงายืนสงบนิ่งดั่งรูปปั้น

เซียวเหยียนวางพู่กันลงช้าๆ ก่อนจะใช้ปลายนิ้วเรียวยาวหยิบกระดาษแผ่นนั้นขึ้นมาพิจารณา ดวงตาคมกริบดั่งพญาอินทรีทอดมองตัวอักษรจีนโบราณที่เขียนด้วยลายมืออันทรงพลังและเฉียบคม เขายกย่องมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็นเยียบ ก่อนจะเอ่ยกลอนบทหนึ่งออกมาด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มนวลระรื่นหู

"พฤกษาผลิใบ... สมควรเด็ดกิ่งก้านที่ผุพัง"

"นกป่าเลี้ยงไม่เชื่อง... แข็งข้อฝืนคำสั่ง สมควรเด็ดปีกดับชีวี"

น้ำเสียงของเขาเรียบเฉยราวกับกำลังอ่านบทกวีชมธรรมชาติทั่วไป ทว่าความหมายที่ซ่อนอยู่ภายในกลับเย็นเยียบดั่งน้ำค้างแข็งในฤดูเหมันต์

เซียวเหยียนเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย ดวงตาสีดำสนิททอดมองออกไปนอกหน้าต่าง ทิศทางที่สายตาของเขาจับจ้องอยู่นั้น... คือตำแหน่งของ ตำหนักฉือหนิง ที่ประทับของไทเฮาหลิวซูอิงนั่นเอง

"พวกที่เลี้ยงไม่เชื่อง... ดื้อรั้นไม่ยอมจำนนต่อกฎเกณฑ์ ต่อให้รากแก้วจะลึกสักเพียงใด สุดท้ายก็มีแต่ต้องถูกถอนรากถอนโคนทิ้งเสีย" เซียวเหยียนพึมพำกับตนเอง เสียงหัวเราะแผ่วเบาในลำคอดังขึ้นอย่างน่ากลัว

ต่อให้ไทเฮาหลิวซูอิงจะพยายามซ่อนตัวอยู่หลังม่านมุก หรือแอบส่งสัญญาณความช่วยเหลือไปยังขุนนางหัวเมืองต่างๆ สักเพียงใด มีหรือที่สายตาของพญาอินทรีอย่างเขาจะมองไม่เห็น การที่ตระกูลอู๋ถูกกวาดล้างจนสิ้นซากในวันนี้ ไม่ใช่แค่การตัดมือตัดเท้าของฝ่ายใน... แต่มันคือการ ส่งสารเตือนครั้งใหญ่ไปยังสตรีผู้ทะเยอทะยานบนตำหนักฉือหนิงโดยตรง ว่าบัลลังก์ที่นางกำลังพยายามปกป้องด้วยเล่ห์กลนั้น กำลังถูกไฟแค้นของเขาแผดเผาเข้ามาใกล้ทุกขณะ

เซียวเหยียนจิบเหล้าในจอกลงคอช้าๆ ความเผ็ดร้อนบาดคอไม่ได้ทำให้ความตั้งใจของเขาไขว้เขว กลับยิ่งทำให้ประกายในแววตาวาวโรจน์ขึ้นด้วยความกระหายใคร่รู้ว่า...

เมื่อกรงขังเริ่มแคบลง และเหยื่อเริ่มดิ้นรน ไทเฮาผู้สูงศักดิ์ผู้นั้น จะเลือกเดินหมากตานี้อย่างไรต่อไป?