บทที่ 2 : คลื่นซัดระลอกแรกในตำหนักฉือหนิง

ภายในตำหนักฉือหนิง ค่ำคืนนี้ไร้ซึ่งความสงบสุข แสงเทียนสีส้มสั่นไหวตามแรงลมที่ลอดผ่านหน้าต่างแกะสลักลวดลายประณีต ไทเฮาหลิวซูอิงยังคงยืนอยู่เบื้องหน้าโอรสสวรรค์ แววตาของพระนางเต็มไปด้วยความเดือดดาลและหวาดหวั่นระคนกัน

"เจ้าคัดค้านสิ! เหตุใดในท้องพระโรงวันนั้น เจ้าถึงไม่เอ่ยปากคัดค้านการประหารตระกูลอู๋ให้ถึงที่สุด!" ไทเฮาเค้นเสียงถามด้วยความร้าวราน พระนางจับพระอังสา (หัวไหล่) ของฮ่องเต้เซียววินเขย่าเบาๆ "ตระกูลอู๋คือโล่คุ้มกันตระกูลหลิวของเรานะเซียววิน! หากวันนี้ตระกูลอู๋ถูกล้างบาง วันหน้าผู้ใดจะค้ำจุนเจ้าบนบัลลังก์นี้เล่า?"

ฮ่องเต้เซียววินน้ำตาคลอเบ้า พระองค์กัดริมฝีปากจนห่อเลือดด้วยความคับแค้นใจ ทรงค่อยๆ คุกเข่าลงบนพื้นพรมอีกครั้ง ก่อนจะเงยพระพักตร์ขึ้นสบตารดาด้วยความอัดอั้นตันใจ

"เสด็จแม่... ลูกพยายามแล้ว..." เสียงของฮ่องเต้สั่นเครือจนแทบขาดห้วง "ในท้องพระโรงวันนั้น ชินอ๋องไม่ได้มาเพื่อเจรจา เขานำตราสั่งการทหารสี่ทัพมาขู่ขวัญ ทหารเกือบแปดส่วนในแคว้นอยู่ในกำมือเขา หากลูกกล้าเอ่ยปากคัดค้านหรือขัดใจเขาแม้แต่ครึ่งคำ ในวินาทีนั้น... ราชโองการเลือดอาจไม่ได้ตกอยู่ที่ตระกูลอู๋ แต่อาจเป็นพวกเราตระกูลหลิวทั้งตระกูลที่จะต้องกลายเป็นผีเฝ้าท้องพระโรงพ่ะย่ะค่ะ!"

คำพูดของโอรสสวรรค์เปรียบเสมือนเข็มเล่มใหญ่ที่พุ่งเข้าแทงใจของไทเฮาหลิวซูอิงอย่างจัง

ร่างบางของไทเฮาทรุดฮวบลงนั่งบนเก้าอี้เบาะนวมอย่างคนไร้เรี่ยวแรง พระนางหลับตาลงช้าๆ หวนนึกถึงรอยยิ้มอันเป็นมิตร ทว่าแฝงไว้ด้วยความเหี้ยมเกรียมของเซียวเหยียนในท้องพระโรง รอยยิ้มที่เปรียบดั่งคมมีดอาบยาพิษ ซึ่งกรีดเฉือนอำนาจของนางและฮ่องเต้ให้ขาดวิ่นทีละน้อย

"เซียวเหยียน... ช่างอำมหิตนัก" ไทเฮากำพระหัตถ์แน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อจนเจ็บแปลบ "ห้าเดือนก่อน มันยอมให้เจ้าขึ้นครองราชย์ตามกฎมณเทียรบาลอย่างไร้ข้อกังขา แม่นึกว่ามันเป็นคนรักสงบและรู้จักถอย... ที่แท้ มันเพียงต้องการใช้ชื่อเสียงของเจ้าเป็นเกราะกำบัง เพื่อรอเวลาสะสมอำนาจและกวาดล้างเสี้ยนหนามให้สิ้นซาก!"

"เสด็จแม่ แล้วพวกเราควรทำเช่นไรดีพ่ะย่ะค่ะ?" ฮ่องเต้เซียววินเอ่ยถามด้วยความหวาดกลัว พระองค์เพิ่งจะมีอายุเพียงสิบหกปี ความกดดันจากการเป็นฮ่องเต้หุ่นเชิดและเงาแห่งความตายของเซียวเหยียนกำลังบีบคั้นพระองค์จนแทบหายใจไม่ออก

ไทเฮาหลิวซูอิงลืมพระเนตรขึ้นอีกครั้ง ประกายความหวาดกลัวในแววตาพลันแปรเปลี่ยนเป็นความเด็ดเดี่ยวและเย็นชา ผู้ผ่านสมรภูมิการแย่งชิงอำนาจในวังหลังมาได้อย่างโชกโชน ไม่มีทางยอมจำนนต่อความตายอย่างแน่นอน

"หากเรายังนิ่งเฉยและรอให้มันตัดแขนตัดขาเราจนหมดสิ้น วันข้างหน้าพวกเราก็เป็นได้แค่ปลาบนเขียงให้มันเชือดตามใจชอบ" ไทเฮาลุกขึ้นยืนอย่างมั่นคง แววตาทอประกายล้ำลึก "ในเมื่อมันอยากเล่นเกมอำนาจนัก... เราก็ต้องหาทางสู้กลับ แม้ตอนนี้กำลังทหารจะสู้มันไม่ได้ แต่ในราชสำนักและหัวเมือง ยังมีขุนนางเก่าแก่ที่จงรักภักดีต่อราชสำนักอีกมาก..."

พระนางโน้มพระวรกายลงไปตรัสกระซิบกับโอรสสวรรค์ด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ทว่าเฉียบขาดและเต็มไปด้วยจิตสังหาร

"เซียวเหวิน... เจ้าจงฟังแม่ให้ดี นับจากวันนี้เป็นต้นไป... เราจะเริ่มเดินหมากในเงามืด คัดค้านทุกย่างก้าวของชินอ๋องเท่าที่จะทำได้ และในขณะเดียวกัน... เราต้องหาทางติดต่อกับขุนนางนอกด่านที่กุมกำลังพลลับ เพื่อเตรียมรับมือกับเพลิงแค้นของอ๋องผู้นี้ ก่อนที่จวนอ๋องจะกลายเป็นที่เผาผลาญพวกเราทั้งแผ่นดิน!"