บทที่ 3 - 2

แต่ทว่า จะเป็นความทรงจำในเรื่องใดกันเล่า พี วี ให้สงสัยนัก และทันใดเขาก็มองเห็นการ์เรทท์เช่นที่เขาได้เห็นในคืนที่บุรุษผู้นี้ได้รับรางวัลตุ๊กตาทอง

“ผมไม่มีทางได้หรอก” กาเรทท์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราวกระซิบ

พี วี มองหน้าเขา สีหน้าบอกความขุ่นเคืองขึ้นมาทันที

“นั่นมันเป็นสิ่งที่นายพูดตอนได้รับการเสนอชื่อนะ”

กาเรทท์ผงกศีรษะ แต่สีหน้าของเขามิได้คลาบความรู้สึกในทางลบลงเลย พีวี ไม่สามารถพูดให้เขาเชื่อได้ว่า มันจะเป็นการดีที่สุด ถ้าเราจะตั้งความหวังไว้ตั้งแต่แรกว่าเราจะต้องเป็นผู้ชนะในทุกสิ่ง อย่างน้อยเราก็เกิดสนุกกับการได้ลุ้น และมันก็มีเหตุผลมากมายหลายประการที่จะคาดหวังได้ว่า กาเรทท์จะต้องได้รับรางวัลตุ๊กตาเรื่อง “ดาร์ค ทอร์เม้นท์” อันเป็นภาพยนตร์เรื่องแรกของเขาอย่างมาก ข้อความที่หยิบยกขึ้นมาบรรยายถึงความสามารถของเขาในคืนวันนี้ ได้สร้างความรู้สึกตื่นเต้นให้เกิดขึ้นอย่างใหญ่หลวง และเป็นภาพยนตร์เรื่องที่ได้รับรางวัลมาแล้วถึง 10 รางวัล สำหรับรางวัลตุ๊กตาทองนั้นจะมอบให้แก่นักแสดงที่เป็นพระเอกและนางเอกที่แสดงได้ดีที่สุด

“ยิ้มหน่อยสิ” พี วี ออกคำสั่ง รู้ดีว่ากล้องโทรทัศน์จะต้องโพสต์มาจับที่กาเรทท์ในฐานะที่เป็น 1 ใน 5 ของจำนวนผู้ที่ได้รับการเสนอชื่อเข้าแข่งขันในฐานะพระเอกยอดเยี่ยม

กาเรทท์ยอมยิ้มตามหน้าที่ เป็นรอยยิ้มที่มิได้มีความมั่นใจแต่อย่างใดเลย เมื่อซองใบนั้นถูกเปิดออก และชื่อของเขาถูกประกาศออกมา กาเรทท์มิได้ขยับเขยื้อนเลย ส่วนเคนกับเซรีน่าที่นั่งอยู่อีกทางด้านหนึ่งนั้น ยิ้มร่าด้วยความภาคภูมิใจ

“ขึ้นไปรับสิ” พี วี สั่งอีก

ในที่สุด ภายหลังจากที่นั่งนิ่งขึงอยู่เป็นครู่ กาเรทท์ก็ผุดลุกขึ้นและเดินออกไปตามช่องทางเดินด้วยท่าทางที่ยังงุนงง และดูเหมือนจะแน่ใจเอาจริง ๆ จัง ๆ ว่ามันจะต้องมีความผิดพลาดเกิดขึ้น ขณะที่เขาเอื้อมมือไปรับตุ๊กตาทองนั้น เขาได้โน้มกายเข้าไปจุมพิตสาวน้อยคนที่นำมามอบให้ ซึ่งได้รับเสียงปรบมือจากผู้ชมอย่างกึกก้อง และแล้ว เขาก็หันไปมองหน้าผู้ร่วมงานทุกคนด้วยแววตาที่เปี่ยมไปด้วยชัยชนะ เขากล่าวคำปราศรัยสั้น ๆ ยืนเด่นเป็นสง่าอยู่บนเวทีภายใต้แสงสปอต ไล้ท์ ที่สว่างจัดจ้า ด้วยท่าทางที่เต็มไปด้วยความมั่นใจ และหล่อเหลาอย่างเฉียบขาดในชุดทักซิโด้

ในวาระนั้น เขาคือบุรุษชาวอเมริกันผู้ประสบความสำเร็จในชีวิต รอยยิ้มของเขาเต็มไปด้วยความสดใสและมั่นใจยิ่งนัก ศีรษะเชิดขึ้นด้วยความภาคภูมิใจและทระนงระคนกัน

พี วี ปรบมือดังกว่าใคร และยังสบสายตากับเคนอีกด้วย เขารู้ว่า เมื่อเวลามาถึง กาเรทท์จะต้องสามารถทำได้ ไม่มีอะไรที่จะต้องเป็นห่วง

จนกระทั่งในอีกหลายปีต่อมา พี วี จึงได้ตระหนักว่าคืนนั้น กาเรทท์กำลังแสดงบทบาทอยู่ ตอนที่เขาเดินไปในระหว่างช่องทางเดินนั้น กาเรทท์ได้สวมบทบาทของพระเอกที่กำลังเดินขึ้นไปรับรางวัลตุ๊กตาทอง ที่กำลังแสดงอยู่โดยกาเรทท์ เซ้นท์ จอห์น เท่านั้นเอง...

“นั่นนายจะนั่งดูรูปนั้นอยู่ตลอดทั้งวันอย่างนั้นหรือ” พี วี พยายามแต่งให้แจ่มใสที่สุดเท่าที่จะทำได้ เมื่อถามออกไป

“ไม่ถึงขนาดนั้นหรอก” กาเรทท์ตอบ แต่ก็มิได้เงยหน้าขึ้น

ทันใด พี วี ก็บังเกิดความหวาดหวั่นขึ้นในใจอย่างรุนแรง เขามองเห็นปัญหาความยุ่งยากที่กำลังก่อตัวขึ้น และความหนาวเยือกเย็นก็ค่อย ๆ ลามไหลลงตามไขสันหลัง เขาอยากจะให้ตัวเองได้ล่วงรู้เหลือเกิน ว่าขณะนี้กาเรทท์กำลังคิดอะไรอยู่ เหตุการณ์เช่นนั้นมันกำลังจะกลับมาเกิดขึ้นอีกแล้วเช่นนั้นหรือ มันจะเกิดขึ้นอีกจริง ๆ หรือนี่