บทที่ 3 - 1

ในคฤหาสน์ก่อด้วยศิลาหลังใหญ่ซึ่งตั้งอยู่อย่างโดดเดี่ยวบนเกาะแห่งหนึ่ง อันอยู่ในรัฐวอชิงตันที่เรียกว่าพูลเก้ซาวน์ รายล้อมด้วยแมกไม้นานาพันธุ์, พี วี เด๊กซเตอร์ ชะโงกหน้าเข้ามาทางประตูห้องทำงานของน้องชาย และพบว่าเขากำลังนั่งอยู่ตรงโต๊ะทำงาน กำลังจ้องมองดูข่าวในหน้าหนังสือพิมพ์ที่ส่งมาจากแผ่นดินใหญ่

เขาเอนร่างพิงอยู่กับกรอบประตู โดยที่อีกฝ่ายหนึ่งยังไม่ทันมาเห็น สังเกตเห็นความเคร่งขรึมที่ปรากฏอยู่ในสีหน้าของกาเรทท์ และอาการนั่งตัวตรงของบุรุษผู้มีเรือนร่างผึ่งผาย ใจหนึ่ง พี วี เด๊กซเตอร์ ก็อยากจะถอยกลับออกไป ก่อนที่กาเรทท์จะทันหันมาเห็นเขาเข้า เขาคิดว่ามันอาจจะเป็นการดีกว่าถ้าจะไม่สิบสาวราวเรื่อง และต้องรับรู้ว่า เพราะอะไรน้องชายบุญธรรมจึงมีสีหน้าที่บอกความไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัดเช่นนั้น แต่ทว่าการที่จะหันหลังกลับนั้น มิใช่นิสัยของพีวี เขาเป็นคนที่พร้อมจะต่อสู้อย่างหัวชนฝามาแล้ว

“มีปัญหาอะไรหรือ” เขาเอ่ยถามออกไป

การ์เรทท์เงยหน้าขึ้น ยกมือขึ้นเสยผมที่ปรกลงมาบนหน้าผากช้า ๆ อันเป็นท่าทางที่เต็มไปด้วยเสน่ห์ ซึ่งได้รับการลอกเลียนจากพวกหนุ่ม ๆ นับร้อย ทั้งนี้เพราะเขาเป็นดาราภาพยนตร์ที่มีชื่อเสียงคนหนึ่งในเมืองนี้

“เคน...เขาหมั้นแล้ว” กาเรทท์ตอบสั้น ๆ

พี วี พยายามฝืนยิ้มไว้

“แล้วไง นายอยากจะส่งดอกไม้ไปให้เขาอย่างนั้นหรือ”

แต่ดูเหมือนคำพูดแบบติดตลกนั้น จะกลายเป็นตลกด้านไปแล้ว

“มีรูปถ่ายของตัวเขากับคู่หมั้นลงในหนังสือพิมพ์ฉบับนี้ด้วย” กาเรทท์พูดต่อ

พี วี เดินตรงเข้ามาที่โต๊ะ ชะโงกหน้าอยู่เหนือไหล่ของกาเรทท์ และผิวปากออกมาเบา ๆ

“สวยจัง...จูอี้ มาดาเนสที่เป็นนางแบบใช่ไหมครับนี้ เคนเขามีรสนิยมวิไลเสมอนะ”

ภาพที่ปรากฏอยู่ในหน้าหนังสือพิมพ์ฉบับนั้น ทั้งเคนและจูอี้อยู่ในชุดราตรี เคนอยู่ในชุดสากลสีขาว ส่วนจูอี้นั้นอยู่ในชุดกระโปรงราตรียาวสีดำ คอถ่วง ศีรษะของเธอพิงอยู่กับไหล่ของเคน... ผู้หญิงคนนี้จะต้องมีเรือนร่างค่อนข้างสูง อย่างน้อยก็ 5 ฟุต 10 นิ้วแน่ ซึ่งหมายความว่าเธอจะต้องสูงกว่า พ วี อยู่ 4 นิ้ว

“ผมชอบผู้หญิงสูง ๆ ระหง...สวยดี”

เรือนผมสีบลอนด์เหยียดตรงนั้น เคลียอยู่กับช่วงไหล่ที่เปล่าเปลือย มันมีอะไรบางอย่างอยู่ในการวางท่า และการเอียงศีรษะที่ทำให้เขาต้องนึกไปถึงความสง่างามของเจ้าหญิงองค์น้อย คล้ายกับเธอจะบอกว่า...ฉันไม่สามารถจะห้ามมิให้คุณมองฉันได้ แต่คุณอย่าได้คิดมาแตะต้องฉันดีกว่า...

มันมีแววเศร้า ๆ คล้ายจะรันทดใจปรากฏในดวงตาคู่นั้นด้วยอย่างน่าแปลกใจ บางทีมันอาจจะเป็นความผิดพลาดในฝีมือการถ่ายภาพของช่างภาพก็ได้ ทั้งนี้เพราะพวกช่างภาพหนังสือพิมพ์นั้น มักจะชอบถ่ายรูปผู้หญิงช้อนขึ้นมาจากทางด้านล่าง ซึ่งก่อให้เกิดเงาขึ้นผิดตำแหน่ง แต่กระนั้น มันก็ยังเป็นภาพที่น่าสนใจมาก เมื่อรอยยิ้มอย่างนางแบบอาชีพประสมประสานอยู่กับแววในดวงตาที่บอกความไม่แน่ใจเช่นนั้น

“เคนผู้โชคดี” กาเรทท์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงหนัก ๆ “เขามักจะได้แต่สิ่งที่ดีที่สุดไปทุกครั้งเลย”

พี วี ทรุดตัวลงนั่งในเก้าอี้เบาะหุ้มหนังตัวที่ตั้งอยู่ใกล้โต๊ะทำงาน เขากำลังครุ่นคิดในใจว่า...คุณเองก็เถอะการ์เรทท์ ครั้งหนึ่งคุณก็ได้ในสิ่งที่ดีที่สุดมาแล้วเช่นกัน และคุณก็มีแล้วในทุกสิ่งทุกอย่าง ทั้งชื่อเสียง การยกย่อง สรรเสริญ และผู้หญิงทุกคนที่คุณต้องการ

ดวงตาคู่สีเทาเครียดขึ้น ขณะที่ พี วี พิจารณาความรู้สึกในสีหน้าของการ์เรทท์อยู่ มองเห็นอยู่ว่า ขณะนี้กาเรทท์จมอยู่กับความคิดของตัวเองอีกแล้ว เช่นที่เคยเป็นอยู่เสมอมา ดวงตาคู่สีเข้มเต็มไปด้วยแววแห่งความครุ่นคิด และเต็มไปด้วยความทรงจำอันหลากหลาย