บทที่2

นางจะได้นอนแล้ว แม้ฟูกนอนที่ปูจะไม่ได้นุ่มสบายเหมือนยุคที่นางจากมา หากก็ยังดีกว่าเตียงเปล่าแข็ง ๆ เพียงแค่คิด เมื่อศีรษะหนุนหมอนนางก็หลับลงในทันที

เยี่ยนหนิงเย่ผู้หลงภพปล่อยวางแทบทุกอย่าง

หากมารดาจะไร้เงินทองมาปรนเปรอน้องชายก็เป็นเรื่องของมารดา หาใช่เรื่องของนางไม่

ส่วนเรื่องของท่านย่าก็คงแล้วแต่ท่านพ่อว่าท่านจะกตัญญูแค่ไหน และสิ่งสุดท้าย..นางคาดหวังว่าเงินค่าชดเชยการเสียชีวิตจะพอจุนเจือแก่ครอบครัวเดิมให้อยู่รอดปลอดภัย

ส่วนตัวนางขอนอนหลับพักผ่อนยาว ๆ และสามารถเอาชีวิตรอดจากยุคโบราณให้จงได้!!

เวลาผ่านไปหลายชั่วยาม พระชายารองหลงภพก็ยังมิตื่น

ลมหายใจของนางสม่ำเสมอ...เสียจนผิดปกติ

สาวใช้ที่เฝ้าอยู่ข้างเตียงเริ่มหน้าซีด มือเย็นเฉียบ ในใจผุดความหวาดกลัวขึ้นมาเงียบ ๆ กลัวว่าพระชายารองจะหลับไป และไม่มีวันตื่นขึ้นมาอีก

ขณะที่เสี่ยวฝู่กำลังร้อนรน คิดจะออกไปตามบ่าวไพร่คนอื่น

เจ้านายสาวผู้แสนจืดจางกลับบิดกายลุกขึ้นนั่ง พลางหาวออกมาอย่างไม่คิดรักษากิริยา

นับเป็นครั้งแรกในรอบหลายปีที่เยี่ยนหนิงเย่นอนหลับลึกและยาวนานถึงเพียงนี้

ดวงตาสีน้ำตาลเข้มที่แต่เดิมมักก้มต่ำ บัดนี้กลับเบิกกว้าง ใสกระจ่างเป็นประกายราวกับคนละคน

ครั้นสองสายตาสบกัน รอยยิ้มสดใสก็ถูกแต้มขึ้นบนใบหน้าของเยี่ยนหนิงเย่ทันที

“เสี่ยวฝู่...เจ้านั่งเฝ้าข้าเช่นนี้ตลอดเลยหรือ?”

“เจ้าค่ะ” สาวใช้ที่อยู่ด้วยกันมาตั้งแต่เยาว์วัยตอบรับอย่างงงงัน

เยี่ยนหนิงเย่รู้สึกอบอุ่นในใจขึ้นมาเล็กน้อย ด้วยนางสัมผัสได้ถึงความห่วงใยจากอีกฝ่ายอย่างชัดแจ้ง

“ขอบใจเจ้ามากนะ”

“เจ้าคะ?” ครานี้เสี่ยวฝู่ถึงกับชะงัก สีหน้าฉายแววประหลาดใจ

เหตุเพราะแต่เดิมเจ้านายของนางมีนิสัยเงียบขรึม ไม่ค่อยเอ่ยวาจา วัน ๆ เอาแต่นั่งนิ่งเหม่อ ดวงตาเลื่อนลอยไปยังที่ไกลโพ้น หาได้เคยสบตาผู้อื่นตรง ๆ เช่นนี้ไม่

“เสี่ยวฝู่...ข้าหิวแล้ว”

“หิว? หิวอีกแล้วหรือเจ้าคะ?” เสี่ยวฝู่ถามย้ำด้วยความงุนงงเล็กน้อย

“อือ..รอบนี้ขอแบบจัดเต็มเลยนะ”

“จัดเต็ม คืออันใดเจ้าคะ?” เสี่ยวฝู่มีสีหน้ามึนงง ผู้หลงยุคจึงคิดได้ว่าตนใช้คำพูดผิดยุคสมัย

นี่..ยังโชคดี ก่อนจะทะลุมิติมานางชมชอบดูซีรีส์จากบ้านเกิด ชมชอบอ่านนิยายจีน โดยเฉพาะพวกทะลุมิตินี่นางยิ่งชอบ แต่ใครจะคิดเล่าว่าในชีวิตหนึ่งของตนจะมีประสบการณ์ทะลุมิติเข้ามาในยุคโบราณ

เยี่ยนหนิงเย่กระแอมในลำคอ พยายามนึกว่าคำใดที่มีความคล้ายคลึงกัน

“จัดเต็มที่ข้าหมายถึง..กับข้าวห้าอย่าง” เสี่ยวฝู่ได้ฟังถึงกับตกใจ

“เป็นไปไม่ได้เลยเจ้าค่ะ ทางครัวใหญ่...เอ่อ...” เสี่ยวฝู่ชะงักไป สีหน้าลำบากใจ

คำพูดที่เหลือ นางไม่กล้าเอ่ยออกมาตรง ๆ

เจ้านายของนางเป็นเพียงพระชายารองผู้แสนจืดจาง ท่านอ๋องผู้เป็นพระสวามีอย่าว่าแต่เคยเข้าห้องหอ แม้แต่จะก้าวเท้าเข้ามาเหยียบเรือนแห่งนี้สักครั้งยังไม่เคย แล้วแบบนี้บ่าวไพร่ในจวนจะเห็นพระชายารองอยู่ในสายตาได้อย่างไร

ในทุกๆ มื้อจึงมีเพียงแต่ข้าวกับน้ำแกงหนึ่งอย่าง

เยี่ยนหนิงเย่คล้ายจะเข้าใจ

หลังจากหลับไปหนึ่งตื่นใหญ่ ความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมที่กระจัดกระจายราวเศษเสี้ยวจิ๊กซอร์ บัดนี้เริ่มต่อปะติดปะต่อเป็นภาพชัดเจนขึ้นทีละน้อย

“เช่นนั้น...” นางเว้นจังหวะเล็กน้อย

“ให้ทางครัวทำกับข้าวสามอย่างได้หรือไม่?”

เสี่ยวฝู่ส่ายหน้าปฏิเสธอย่างจนใจ เจ้านายสาวถึงกับเสียงจี๊ในลำคอ

ช่างงกเสียจริง!!

จวนอ๋องอวี้หนิงใหญ่โตถึงเพียงนี้ เหตุใดจึงใจดำกับเรื่องอาหารนัก

“เช่นนั้น...มีสิ่งใดพอให้ข้าประทังท้องก็เอามาเถิด ข้าหิวจะแย่อยู่แล้ว”

เยี่ยนหนิงเย่เอ่ยเสียงเรียบ ก่อนจะชะงักเล็กน้อย คล้ายคิดบางอย่างขึ้นได้

“แล้วเจ้าช่วยไปบอกกล่าวกับคนครัวด้วยว่า...” นางเว้นจังหวะ ดวงตายาวรีเป็นประกายแฝงความเจ้าเล่ห์ไว้หนึ่งส่วน

“หากนานเข้าข้ายังไม่หายป่วยเสียที จนไท่เฟยเหนียงเหนียงสงสัย และไต่ถามขึ้นมา ข้าเกรงว่าพระชายารองเช่นข้า..อาจจำต้องกราบทูลว่า.ในจวนอ๋องแห่งนี้ แม้แต่ผู้มีตำแหน่งยังได้เพียงข้าวเปล่ากับน้ำแกงหนึ่งถ้วยเท่านั้น!!”

แน่นอนว่า ในยุคสมัยที่เยี่ยนหนิงเย่จากมาสตรีที่กล้าตัดสินใจออกไปทำงานต่างแดนเพียงลำพัง ย่อมมิใช่คนอ่อนแอ

อดีตแม่ครัวสาวเองก็จัดเป็นนักสู้คนหนึ่ง เพียงแต่ตอนนั้นนางให้ความสำคัญกับคนในครอบครัวเป็นพิเศษ จึงเป็นสาเหตุให้พวกเขาเหล่านั้นเอาเปรียบ ทว่ากับผู้อื่นแล้วนางหาใช่คนที่จะยอมให้ใครเอาเปรียบได้โดยง่าย

“พระชายารอง…เอ่อ…จะให้บ่าวกล่าวตามนั้นจริงหรือเจ้าคะ?” เสี่ยวฝู่เบิกตากว้าง มองผู้เป็นนายอย่างไม่อยากเชื่อ

นางยังใช่…เจ้านายผู้เคยอ่อนโยน ยอมคนทุกเรื่องผู้นั้นอยู่หรือไม่?

เยี่ยนหนิงเย่เพียงพยักหน้ารับ แสร้งทำสีหน้าเรียบเฉย ก่อนจะยกมือขึ้นปัดเบา ๆ เป็นเชิงไล่

“ไปเถิด” น้ำเสียงราบเรียบแฝงความเด็ดขาดที่ไม่เคยมีมาก่อน เสี่ยวฝู่ยืนลังเลอยู่ครู่ก่อนสาวเท้าไปทำตามคำสั่ง

ภายในห้องนอนเล็กกลับคืนสู่ความเงียบงันอีกครั้ง หลังจากได้นอนหลับอย่างเต็มอิ่ม สมองที่เคยพร่าเลือนก็กลับมาปลอดโปร่งแจ่มชัด

เยี่ยนหนิงเย่จึงตระหนักได้ว่าตนมิได้อยู่ในโลกเดิมอีกต่อไป หากแต่ทะลุมิติเข้ามาอยู่ในนิยายจีนออนไลน์ชื่อดังเรื่องทะลุมิติมาเป็นพระชายาตัวร้ายของท่านอ๋องผู้ร้ายกาจ!!

ให้ตายเถิด นิยายก็มา..เรื่องพิลึกเช่นนี้ก็มีด้วย!!