บทที่1

ท่ามกลางความฝันกึ่งจริงกึ่งลวง เยี่ยนหนิงเย่ขยับกายไปมา ความรู้สึกเจ็บจากการโดนทำร้ายหายไป เหลือเพียงความรู้สึกเหนียวเหนอะหนะบนแผ่นหลังที่เกิดจากเหงื่อ

น่าแปลกนัก…ในเมื่อเข้าสู่ฤดูหนาว เหตุใดอากาศกลับอึดอัดเช่นนี้ ทั้งร่างยังปวดเมื่อยราวกับถูกกดทับมาทั้งคืน

เปลือกตาสีมุกขยับไหวแผ่วเบา ดุจปีกผีเสื้อกระพือ ก่อนที่ดวงตาสีน้ำตาลเข้มจะค่อย ๆ เปิดขึ้น มองคานไม้เบื้องบนด้วยความงุนงง นางไล่สายตาไปโดยรอบ

สถานที่แห่งนี้หาใช่โรงพยาบาล หรือแม้แต่เรือนพักอาศัยตามปกติไม่ เหตุเพราะเครื่องเรือนโดยรอบล้วนทำจากไม้รูปแบบโบราณคล้ายคลึงกับบ้านเกิดของนางมากกว่าจะเป็นเครื่องเรือนสมัยใหม่ที่คุ้นตา

หัวคิ้วเรียวสวยขมวดเข้าหากันอย่างอดมิได้

เมื่อครู่…นางมิใช่ถูกคนร้ายที่เกลียดชังชาวเอเชียแทงจนสิ้นใจไปแล้วหรอกหรือ แล้วเหตุใดจึงโผล่มาอยู่ ณ ที่แห่งนี้ได้

เยี่ยนหนิงเย่พยายามประคองกายลุกขึ้นนั่ง ทว่าในขณะเดียวกัน ความทรงจำบางอย่างซึ่งมิใช่ของตนเองกลับหลั่งไหลเข้ามาไม่ขาดสาย

มือเล็กยกขึ้นกุมศีรษะที่เต้นตุบ ๆ อย่างเจ็บปวด จนมิทันได้สังเกตสตรีวัยเยาว์ผู้หนึ่งที่ผลุนผลันเข้ามาในเรือนด้วยท่าทีร้อนรน

“พระชายารอง! ท่านฟื้นแล้วหรือเจ้าคะ”

ร่างเล็กบอบบางในชุดฮั่นฝู่สีฟ้าอ่อนเรียบสะอาด ใบหน้ากลมเล็กดูอ่อนเยาว์ เรือนผมแสกเป็นสองข้างเกล้าอย่างเรียบร้อย เพียงมองก็ทราบได้ทันทีว่าหญิงสาวตรงหน้ามีสถานะเป็น ‘สาวใช้’

เยี่ยนหนิงเย่เบิกตากว้างก่อนจะรับถ้วยชาที่สตรีนางนั้นยื่นส่งมาให้อย่างรู้ใจ คล้ายกับรู้ว่านางกำลังคอแห้งอยู่พอดี

“ขะ..ขอบคุณนะ”

“พระชายารองกล่าวว่าอย่างไรนะเจ้าคะ” ผู้เป็นสาวใช้เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงตกใจ

เยี่ยนหยิงเย่ฝืนยิ้มเล็กน้อย ลำตัวแข็งค้าง

พระชายารอง?

หมายถึงนางหรือ?

เยี่ยนหนิงเย่คิดอย่างตื่นตระหนก ก่อนหลุบมองเสื้อที่ตนสวมใส่ ผ้าแพรสีชมพูอ่อนให้สัมผัสนุ่มเบาบาง ถูกตัดเย็บอย่างประณีต รูปแบบที่ใส่ดูอย่างไรก็ไม่ใช่เสื้อผ้าที่สวมใส่กันในยุคปัจจุบันที่นางจากมา

หรือนางกำลังทะลุมิติ!!

เยี่ยนหนิงเย่สะบัดหัวไป พยายามปฏิเสธกับสิ่งที่ตนเองเจออยู่ ทว่าความทรงจำจากร่างเดิมกลับไหลบ่าเข้ามาไม่หยุด และในความทรงจำยังบอกอีกว่าสตรีตัวเล็กเบื้องหน้ามีชื่อว่าเสี่ยวฝู่เป็นสินเดิมที่ติดตัวมาจากจวนสกุลเยี่ยน

เสี่ยวฝู่มองนางด้วยความเป็นห่วง หากเจ้านายจอมขี้กลัวของนางกลับนิ่งเงียบ นางจึงเอ่ยอย่างระมัดระวังว่า

“พระชายารอง..ท่านยังเจ็บปวดตรงไหนอยู่ไหมเจ้าคะ ให้บ่าวไปตามท่านหมอดีหรือไม่?”

“มะ...ไม่ต้อง ข้าไม่เป็นไร” เยี่ยนหนิงเย่ส่ายหน้าปฏิเสธทันที ใจเริ่มตระหนก อาการหนาว ๆ ร้อน ๆ ถาโถมเข้ามาพร้อมกับความทรงจำที่ยังหลั่งไหลไม่หยุด หากกลับไม่ปะติดปะต่อ

นางฝืนกลืนน้ำลาย ก่อนเอ่ยถามสาวใช้คนสนิทด้วยเสียงแหบพร่า

“ว่าแต่...ก่อนหน้านี้เกิดอะไรขึ้นหรือ?”

“พระชายารองตกน้ำไข้ขึ้นสูงมาหลายคืนแล้วเจ้าค่ะ ว่าแต่พระชายารองจำอะไรไม่ได้เลยหรือเจ้าคะ?” เสียวฝู่ตอบกลับด้วยน้ำเสียงร้อนรน

“ข้า..”

“เช่นนั้นให้บ่าวไปตามหมอดีไหมเจ้าคะ?” เสี่ยวฝู่ยังถามย้ำด้วยความกังวล

“ไม่ต้อง ข้าไม่ต้องการเจอหมอ” ผู้เป็นนายกล่าวพร้อมกับยกมือห้ามไว้เสียก่อน

ตามหมอ...ต้องเสียเงิน!

หากนางยังไม่ใกล้ตาย แม้แต่หยวนเดียว นางก็ไม่ยอมเสีย!

อดีตสตรีขี้งกอันดับหนึ่งแห่งย่านไชน่าทาวน์คิดอย่างร้อนใจ

“ข้าไม่เป็นไรจริง ๆ แค่เลอะเลือนไปชั่วครู่ คงเป็น...เอ่อ...ผลจากพิษไข้ เจ้าไม่ต้องตามหมอ หากแต่หาอะไรให้ข้ากินเถิด” ปลายเสียงแผ่วเบา ใบหน้าเล็กขึ้นสีระเรื่อด้วยความอับอาย

ยังไม่ทันที่นางจะเอ่ยซ้ำเป็นครั้งที่สอง เสี่ยวฝู่ก็กึ่งเดินกึ่งวิ่งออกไปทางห้องครัว เพื่อไปจัดหาอาหารมาให้เจ้านายในทันที

เยี่ยนหนิงเย่รู้สึกละอายอยู่บ้าง

จะดีจะจน นางไม่เคยเอ่ยปากขอข้าวจากคนแปลกหน้ากินมาก่อน แต่จะทำอย่างไรได้เล่า..กองทัพย่อมต้องเดินด้วยท้อง

ยิ่งไปกว่านั้น ความทรงจำที่หลั่งไหลเข้ามาเป็นระยะ ๆ ยังบอกชัดว่าชีวิตใหม่ที่ได้รับหาใช่เรื่องที่จะจัดการได้โดยง่าย

อีกทั้งสาวใช้ผู้นั้นยังเรียกนางว่าพระชายารอง เช่นนั้นแล้วฐานะของนางในจวนนี้คงไม่ต่ำต้อย ทว่ากลับไม่ได้สูงส่ง

มีสถานะเป็นเมียน้อยผู้อื่นจะกล่าวว่าสูงส่งได้อย่างไรเล่า?

และจะกล่าวว่าเยี่ยนหนิงเย่คิดถูกก็ถูก คิดผิดก็ผิด เพราะหลังจากที่นางรออยู่ได้ครึ่งเค่อ เสี่ยวฝู่ก็สาวเท้าเข้ามาพร้อมถ้วยน้ำแกงหน้าตาเรียบง่าย ไร้แม้แต่เศษเนื้อสักชิ้น

เยี่ยนหนิงเย่รับถ้วยชามเล็กมาไว้ในมือ พลางทอดสายตามองด้วยความผิดหวังเล็กน้อย

เสี่ยวฝู่เห็นเช่นนั้นกลับเข้าใจไปอีกทาง

“พระชายารอง..บ่าวป้อนให้ดีหรือไม่เจ้าคะ?”

“ไม่ต้อง ข้ากินเองได้” เยี่ยนหนิงเย่รีบปฏิเสธทันที

นางไม่ใช่คนพิการเสียหน่อย จะต้องให้ผู้อื่นป้อนถึงปาก นางยกถ้วยขึ้นจิบหนึ่งอึก ก่อนจะนิ่งไปเล็กน้อย

รสชาติของน้ำแกงจืดชืดเสียยิ่งกว่าน้ำเปล่า

ถึงขั้นที่อดีตแม่ครัวร้านอาหารจีนอย่างนาง ยังต้องกลืนน้ำลายลงคอ พร้อมถอนหายใจในใจอย่างหนักหน่วง

เยี่ยนหนิงเย่ฝืนใจซดน้ำแกงใสจนหมด ก่อนจะตัดสินใจล้มตัวลงนอนต่อตามแรงปรารถนาสุดท้ายก่อนโดนคนชั่วแทงจนเสียชีวิต