4 คุณหนูไป๋ทำถูกแล้ว

หากมิได้เห็นด้วยตาของตนเอง เหยียนเหวินจิ้งก็มิอาจเชื่อว่าคุณหนูไป๋จะตบหน้าตนเองจริง ๆ หากมองกันผิวเผินคงจะคิดว่าคุณหนูพานห้าเป็นผู้ที่หาเรื่องก่อน เพราะนางเป็นฝ่ายเดินเข้าไปหาและเปิดช่องให้อีกฝ่ายต่อว่า แต่ใครจะไปรู้ นางเพียงเดินเข้าไป แต่อีกฝ่ายยังไม่ทันพูดอะไรก็ทักทายด้วยวาจาที่ไม่สู้ดีนัก

จนสุดท้ายคุณหนูพานห้า ตอบโต้ด้วยวาจาเชือดเฉือนที่ไร้คำหยาบ จนอีกฝ่ายยืนตัวชาทนไม่ไหว แล้วต้องแสดงละครฉากใหญ่ต่อหน้ารัชทายาทและคนอื่น ๆ

แต่กระนั้นเหยียนเหวินจิ้งเองก็ยังคิดเข้าข้างไป๋ซูเอ๋อ นั่นเป็นเพราะที่ผ่านมา คุณหนูพานห้ามักจะเป็นผู้ที่เข้าไปหาเรื่องทะเลาะวิวาทกับผู้อื่นก่อน สิ่งที่เกิดขึ้นนั่นเป็นเพราะคุณหนูไป๋ต้องปกป้องตนเองต่างหาก

แต่เดิมนิสัยของคุณหนูไป๋มิได้เป็นเช่นนี้ แต่เพราะถูกกระตุ้นจากพานเยี่ยนซิน นางจึงเป็นเช่นนั้น หากนางไม่เป็นฝ่ายเริ่มก่อนก็คงหนีไม่พ้นถูกคุณหนูพานห้ารังแกเหมือนทุก ๆ ครั้ง คุณหนูไป๋ช่างดียิ่งนัก ประสบการณ์ที่ผ่านมาคงสอนให้นางรู้จักสู้คนสินะ

ในคราวแรกเขาจะออกไปช่วยคุณหนูไป๋เป็นพยานเท็จให้ แต่กลายเป็นว่าพานเยี่ยนซินนั้นฉลาดนักมองจุดอ่อนได้ทะลุปรุโปร่ง อัครเสนาบดีหนุ่มจึงเลือกที่จะอยู่นิ่ง ๆ ประกอบกับรัชทายาทซูลิ่งอี้ปรากฏตัวพอดี เขาจึงมิได้ออกหน้าช่วยเหลือหญิงงาม

“นายท่านจะให้ทำอย่างไรต่อดีขอรับ” องครักษ์ของเหยียนเหวินจิ้งที่ยืนอยู่ด้านหลังถาม

“ไม่ต้องเข้าไปยุ่ง รอดูสถานการณ์ต่อไปก่อน” เหยียนเหวินจิ้งเงียบไปก่อนที่จะคิดสิ่งใดออก “ของที่เตรียมไว้เรียบร้อยแล้วหรือยัง”

กงหยุนหยิบขวดกระเบื้องสีน้ำตาลใบหนึ่งออกมา

“นี่ขอรับ ยาที่นายท่านต้องการ”

เหยียนเหวินจิ้ง มองขวดยาสีน้ำตาลพลางแย้มรอยยิ้มชั่วร้าย

“ดีมาก... จากนี้ไปก็รอฟังคำสั่งของข้าก็พอ”

เมื่อเหตุการณ์วุ่นวายสงบลง อาเสว่ก็พาพานเยี่ยนซินไปที่ลานประลองสำหรับหัวข้อวันนี้ นางเตรียมตัวมาเป็นอย่างดีแต่ก็น่าเสียดายที่เมื่อครู่นี้นางเสียเวลาไปกับเรื่องไม่เป็นเรื่องทำให้สมาธิและความคิดสร้างสรรค์ถูกอารมณ์ขุ่นมัวทำลายสิ้น

“คุณหนู” อาเสว่ลูบแผ่นหลังคุณหนู พลางมอบเตาพกที่เพิ่งจุดขึ้นมาให้นางใช้อุ่นมือ

“ไม่ต้องหรอก ข้าใช้อันเดิม” อันเก่าที่นางมียังใช้ได้อยู่ ถ่านที่อยู่ในเตายังไม่มอด

“มิได้นะเจ้าค่ะ จากนี้ไปท่านจะต้องไปวาดรูปประชันกับพวกนางหากมือเย็นขึ้นมาจะวาดออกมาได้อย่างไร” อาเสว่เตือน

“ก็จริงของเจ้า”

มีเพียงช่วงเวลาที่อยู่กับอาเสว่เท่านั้นที่พานเยี่ยนซินได้เป็นตัวของตัวเอง นางรักอาเสว่เหมือนกับพี่น้องตน เมื่อคิดถึงพี่น้องตนในจวนสกุลพาน พานเยี่ยนซินก็พลันเศร้าใจ ทุกคนต่างก็ต่อสู้แย่งชิงเพื่อเป็นอันดับที่หนึ่ง ไม่ว่าจะพี่น้องคนใดในบ้านก็ล้วนมองกันเป็นศัตรู ก็จะมีแต่พี่ชายร่วมอุทรของนางเท่านั้น ที่ยังพอจะมองเห็นว่านางเป็นน้องสาวของเขาบ้าง เขาสัญญากับนางว่าวันพรุ่งนี้จะพานางไปไหว้พระที่วัด

ก็ได้แต่ภาวนาว่าเขาอย่ามีงานด่วนเข้ามา ไม่ลืมคำสัญญาที่ให้ไว้กับนาง และไม่มีอุปสรรคใด ๆ ทั้งสิ้น เพราะเขาเป็นเพียงผู้เดียวที่จำได้ว่าวันพรุ่งนี้คือวันเกิดของนาง

พูดคุยกันได้สักครู่หนึ่ง พระพันปีและองค์รัชทายาทก็เสด็จมาถึง ตามมาด้วยเหล่าคุณหนูที่จะประชันวาดรูปกันในวันนี้ แน่นอนว่าต้องมีไป๋ซูเอ๋อรวมอยู่ในพวกนางด้วย

“เวลานี้เป็นช่วงของเทศกาลชมดอกเบญจมาศ อีกไม่นานก็จะเข้าสู่ฤดูหนาวแล้ว นี่จะเป็นช่วงเวลาสุดท้ายก่อนที่ใบไม้จะผลัดใบ ดังนั้นข้าจึงจัดงานเทศกาลนี้ขึ้น” พระพันปีตรัสด้วยสุรเสียงที่แฝงไปด้วยความเมตตา ที่อยู่เคียงข้างกันเป็นองค์รัชทายาท

สายพระเนตรของชายหนุ่มมองไปยังไป๋ซูเอ๋อ ราวกับว่าในโลกใบนี้มีเพียงนางเพียงผู้เดียวเท่านั้น

“เชิญคุณหนูทุกท่านนั่งประจำที่ของตนเอง” ขันทีผู้หนึ่งเดินออกมาด้านหน้าแล้วผายมือให้พวกนางนั่งลงในตำแหน่งที่จัดเตรียมเอาไว้

แน่นอนว่าพานเยี่ยนซินเป็นธิดาขุนนางชั้นเอก ย่อมถูกจัดให้นั่งในตำแหน่งที่ดี ส่วนไป๋ซูเอ๋อแม้จะเป็นบุตรสาวราชบัณฑิต แต่นับว่าห่างชั้นจากคุณหนูคนอื่น ๆ จึงได้นั่งในตำแหน่งที่ลดหลั่นลงไป

เมื่อเหล่าคุณหนูเลือกที่นั่งได้แล้ว ขันทีคนเดิมก็ถือม้วนอักษรออกมา

“หัวข้อในวันนี้ก็คือ ‘ธรรมชาติ’ ขอให้คุณหนูทุกคนตั้งใจวาดออกมาให้ดีที่สุด มีเวลาเพียงหนึ่งชั่วยามเท่านั้น”

ไม่ใช่หัวข้อที่ยากหรือคาดเดาไม่ได้ พานเยี่ยนซินมองไปยังที่นั่งของมารดา เพราะนางรู้มาตั้งแต่แรกแล้วว่า หัวข้อในการวาดรูปวันนี้คือสิ่งใด อีกฝ่ายพยักหน้าให้นางเริ่มต้นได้

พานเยี่ยนซินนั่งมองแผ่นกระดาษสีขาวว่างเปล่า ข้าง ๆ กันมีพู่กันและถ้วยใส่หมึกผสมสีหลากสีสัน ธรรมชาติเช่นนั้นหรือ นางมองไปยังพระพักตร์ของพระพันปี แล้วจึงสังเกตเห็นปิ่นปักผมนกยูงรำแพน เมื่อนึกได้แล้วว่าตนจะวาดสิ่งใด คนตัวเล็กเผยรอยยิ้มออกมา จากนั้นก็รีบลงมือวาดภาพที่ตนเองจินตนาการเอาไว้ทันที

เวลาผ่านไปจนใกล้จะหมด พานเยี่ยนซินแสดงฝีมืออย่างเต็มที่ นางเรียนรู้เคล็ดลับและกลวิธีการวาดภาพมาจากอาจารย์ชื่อดัง ท่านแม่และท่านพ่อของนางทุ่มเงินไปจำนวนมากเพื่อให้อาจารย์ที่มีชื่อเสียงมาสอนนางเป็นการส่วนตัว นางมั่นใจว่าในที่นี้ฝีมือของตนนั้นไม่เป็นรองใครอย่างแน่นอน