บทที่ 9/3 ศึกชิงหมู

“ข้าไม่หยุด ใครจะทำไม นี่มันลูกข้า ข้าจะสั่งสอนอย่างไรก็เรื่องของข้า ผู้ใหญ่บ้านมาก็ดีแล้ว บอกให้นังเด็กนี่แบ่งเนื้อมาให้ข้าครึ่งหนึ่ง ไม่เช่นนั้นข้าจะอาละวาดมันอยู่ตรงนี้แหละ”

“แรงก็ไม่ได้ออก ยังจะมารีดไถของคนอื่นอีก ถ้าเจ้ายังก่อความวุ่นวายไม่หยุด อย่าหาว่าข้าไม่ช่วยเจ้าอีกนะ รู้หรือไม่ว่าคนทั้งหมู่บ้านเอือมระอากับพฤติกรรมเห็นแก่ตัวของเจ้าแค่ไหน ระวังเถิด สักวันจะไม่มีใครเห็นหัว”

“ข้าไม่สน ลูกที่ไม่ทำตามคำสั่งก็เท่ากับอกตัญญู ข้าจะสั่งสอนมันให้หลาบจำ เอ้อเหนียง เจ้าใหญ่ไปเอาหมูมา ข้าจะดูซิว่าใครกล้า”

“ขอรับท่านแม่”

“เจ้าค่ะ”

จงซานและเอ้อเหนียงต่างพากันยิ้มเยาะ พร้อมกับก้าวฉับ ๆ เข้าหาหมูตัวนั้นทันที ส่วนนางจงนั้นรู้ว่าผู้ใหญ่บ้านหวังไม่มีทางลงมือกับคนแก่ จึงยืนขวางทำท่าทางท้าทาย

“ข้าไม่หลบเสียอย่าง ดูซิใครจะกล้า”

“ยายแก่จง มันจะเกินไปแล้วนะ” ผู้ใหญ่บ้านเข่นเขี้ยวเคี้ยวฟัน ยอมใจในความหน้าด้านของอีกฝ่ายจริง ๆ

บัดนี้ได้แบ่งออกเป็นสามฝ่าย ฝั่งหนึ่งมีซือฮั่นและตู้เย่คอยกันลุงใหญ่ไม่ให้คนมาแย่งหมูไปได้ อีกฝั่งคือเอ้อเหนียงที่พยายามขัดขวางผลักเหมยกุ้ยออกห่าง ไม่ให้เข้ามายุ่ง และฝั่งสุดท้ายคือนางจงและหลานที่ตนไม่เคยยอมรับ ยื้อยุดฉุดกระชากกันอลหม่านไปหมด

“หยุดเดี๋ยวนี้นะนางเฒ่าจง ในเมื่อเขียนหนังสือตัดความสัมพันธ์ไปแล้ว คนที่ไม่มีสิทธิ์ก็คือพวกเจ้า ถ้ายังก่อเรื่องกันอีกอย่าหาว่าข้าไม่เตือนนะ” ผู้ใหญ่บ้านหวังที่อยู่ตรงกลางได้แต่หันรีหันขวาง ไม่รู้จะห้ามทางไหนก่อนดี พูดอะไรไปก็ไม่มีใครฟัง ได้แต่คิดว่ามีใครเห็นตนเป็นผู้ใหญ่บ้านบ้างหรือไม่

ม่านถงกันท่านยายสุดความสามารถ แต่แรงนางไม่อาจสู้ได้เลย ได้แต่คิดว่าท่านยายแก่ปานนี้แล้วไปเอาเรี่ยวแรงมาจากไหน ถึงขนาดตนกับน้องชายสองคนยังสู้แรงไม่ได้ ส่วนเนี่ยนจินที่เป็นเพียงแค่เด็กห้าขวบ ถูกยายแก่จงเหวี่ยงครั้งเดียว เจ้าเด็กน้อยก็ล้มก้นจ้ำเบ้าแล้ว

ด้านฝั่งตู้เย่เมื่อมีคนช่วย เขาก็พลิกสถานการณ์กลับมาได้ เป็นฝ่ายได้เปรียบ ถีบจงซานเสียหลักล้มอีกทาง เอ้อเหนียงหลังจากหลุดมาได้หมายจะเข้าไปช่วยสามี คลุกวงในยังไม่ถึงสามชั่วอึดใจ ก็ถูกหลานนอกไส้ผลักลงไปกองทับตัวสามีเสียแล้ว

ด้วยความโมโหจึงคิดจะเอาคืน ตบไอ้เด็กหนุ่มเหลือขอนี่สักฉาดให้หายแค้น แต่ก็ต้องหยุดความคิดนั้นไว้ เมื่อมีดพร้าจ่ออยู่ที่หน้าอย่างไม่ทันตั้งตัว ด้วยฝีมือของเหมยกุ้ย เจ้าตัวถึงกับตาลีตาเหลือกไม่กล้าขยับตัวแม้แต่น้อย

ผู้ใหญ่บ้านอาศัยช่วงชุลมุนไม่มีใครสนใจ ยื่นเท้าไปขัดขานางเฒ่าจงไฉ่ ในเมื่อตำแหน่งมันค้ำคอ ตบตีสตรีแก่ต่อหน้าผู้คนอื่นไม่ได้ เดี๋ยวจะถูกมองไม่เป็นผู้ใหญ่ เช่นนั้นก็ทำลับหลังมันเลยแล้วกัน

“เฮ้! เหมยกุ้ย เอามีดจ่อหน้าคนอื่นเช่นนั้นไม่ดีนะ” หลังจากทำสำเร็จ ผู้ใหญ่บ้านทำทีมองไปทางอื่น ว่ากล่าวเหมยกุ้ยพอเป็นพิธีเพื่อกลบเกลื่อนความผิด

นางเฒ่าจงที่ถูกขัดขาสะดุดล้มกลิ้งหลุน ๆ หงายท้อง กว่าจะลุกได้ก็เล่นเอาเสียมึนหัวไปหมด หลังก็เคล็ด เอวก็ยอก ทั้งยังไม่รู้ว่าผู้ใดเป็นคนทำ จึงเดาว่าไม่พ้นเป็นฝีมือของหลานชาย

“โอย...หลังข้า ผู้ใหญ่บ้านท่านต้องจัดการให้ข้านะ เห็นชัดว่าเป็นฝีมือไอ้เด็กเหลือขอนั่น มันจะฆ่าข้าแล้ว จ่ายค่าทำขวัญมาเลยสิบตำลึง ไม่เช่นนั้นข้าไม่ยอมแน่” นางเฒ่าไม่ยินยอม ใช้ข้ออ้างนี้เพื่อจะได้ยึดทั้งหมูและเรียกเงินค่าทำขวัญในคราวเดียว

“อ้าวยายเฒ่าจง นั่นเจ้าไปนั่งเล่นอะไรตรงนั้นเล่า เกิดอะไรขึ้นเมื่อครู่ข้ามัวแต่ห้ามทางนั้นไม่ทันมอง เจ้าว่าใครทำอะไรนะ บ้าจริง! หูก็ดันมาติด ๆ ดับ ๆ ใครพูดอะไรก็ไม่ค่อยได้ยิน”

“ผู้ใหญ่บ้านหวัง ท่านจงใจเข้าข้างมันหรือ” มือเหี่ยวย่นสั่นเทา ทั้งโกรธทั้งแค้น

“เจ้าอย่ามากล่าวหาข้าโดยไม่มีมูลนะ ไม่เช่นนั้นไปที่ว่าการกับข้าไหมเล่า จะได้ตัดสินเรื่องหมูป่าไปด้วยเลย ใครผิดก็ว่าไปตามผิด จับเข้าคุกเท่านั้นไม่มีผ่อนปรน”

“เฮอะ! ขะ...ข้าเห็นแก่หน้าท่านหรอกนะ วันนี้จะไม่เอาเรื่อง เจ้าใหญ่ เอ้อเหนียงกลับ”

นางเฒ่าจงเชิดหน้า ทำทีเป็นว่าตนยอมลงให้ แต่ในใจก็ยังมีความโลภและเคียดแค้น กระนั้นก็ไม่อยากให้บุตรชายมีคดีความติดตัว เกรงว่าจะกระทบต่ออนาคตการสอบและเข้ารับราชการในอนาคต

วันนี้คราวซวยแท้ ๆ หมูก็ไม่ได้ ทั้งยังต้องเจ็บตัวอีก จงไฉ่บ่นอุบไปตลอดทาง วันนี้ไม่มีอะไรได้ดั่งใจสักอย่าง แต่อย่าคิดนะว่าตนจะพอแค่นี้