บทที่ 6/2 คิดไปเอง

ตอนนั้นเป็นเพราะจงไฉ่บังคับจะเอาเงินไปให้บุตรชาย เพื่อเป็นค่าเดินทางไปสอบในตัวเมือง แต่ตนไม่มีเงินให้ จึงยุให้นางขายเนี่ยนจินแลกกับเงินสองตำลึง โดยมีข้อเสนอจะให้นางกลับไปบ้านใหญ่

คิดแล้วอารมณ์พุ่ง คนโง่แบบนั้นจะไปสอบอะไรได้ ก็ดีแต่พูดนั่นแหละ ถ้าตอนนั้นจงซานไม่สวมสิทธิ ปลอมเป็นซ่งอวิ๋นเซียว มีหรือคนบ้านใหญ่จะลืมตาอ้าปากได้ ชาตินี้นางจะไม่ให้เกิดเรื่องนี้เป็นอันขาด

ติ๊ง!

[ตรวจพบงูเขียวไม่มีพิษ สามารถเอาไปดองทำยาได้ ราคารับซื้อตัวละสิบห้าอีแปะ]

พลันเสียงจากระบบแจ้งเตือนก็ดังขึ้นทำลายความเงียบ ทำเอาเหมยกุ้ยที่กำลังคิดอะไรเพลิน ๆ ถึงกับหันขวับ นางจ้องไปที่งูเขียวตัวนั้น อดที่จะขนลุกเสียมิได้ ต่อให้นางทำตัวปากเก่งแค่ไหน แต่ขอเว้นสัตว์ประเภทเลื้อยคลานไว้สักอย่างเถอะนะ มันไม่ไหวจริง ๆ หนึ่งตำลึงก็ไม่เอา

กระนั้นเจ้าตัวกลับมองมันอย่างอาลัยอาวรณ์ แค่งูเขียวตัวเดียวนางก็จะซื้อสบู่ได้หนึ่งก้อนเชียวนะ สบู่ก็อยากได้ กลัวงูก็กลัว แต่จะให้จับเองนางขอปฏิเสธ

“ท่านแม่งูตัวนั้นกินได้หรือขอรับ” เด็กชายชี้ไปยังงูเขียวตัวเท่าหัวแม่มือ เมื่อครู่เขาเห็นท่านแม่จ้องมันไม่วางตา ตนที่เป็นบุตรชายนายพรานรู้ดีว่ามันไม่มีพิษ เมื่อก่อนยังเคยจับมาเล่นบ่อย ๆ แต่ไม่เคยรู้เลยว่ามันกินได้

“กินไม่ได้หรอก เราไปดูทางนั้นกันเถอะ”

“แต่ท่านแม่ดูจะอยากได้มันนะขอรับ ถ้าท่านแม่ไม่กล้า ข้าจับให้เอง”

ยังไม่ทันที่เหมยกุ้ยจะร้องห้าม เนี่ยนจินก็คว้าหมับไปที่คองูเขียวตัวนั้น มันพยายามดิ้น ใช้ลำตัวพันแขน

เด็กน้อยยิ้มแฉ่ง ยื่นงูตัวนั้นไปตรงหน้ามารดา พร้อมกับรอคำชม การกระทำนั้นทำให้เหมยกุ้ยตาโต ยืนตัวแข็งค้าง หัวใจแทบวาย

“กะ...เก่งมากจ้ะ” หญิงสาวฝืนยิ้ม ก่อนจะยื่นกระบุงให้บุตรชายโยนงูลงไป โชคดีที่ระบบไม่ได้มีกฎตายตัวว่านางจะต้องจับเอง ขอแค่อยู่ในการครอบครอง เพียงเท่านี้ก็สามารถทำการซื้อขายกับระบบได้ ไม่เช่นนั้นได้หัวใจวายตายเป็นแน่

เมื่อจับงูได้หนึ่งตัว หลังจากนั้นระบบตรวจจับก็ไม่มีแจ้งเตือนอีก นั่นหมายความว่าบริเวณที่นางอยู่ ไม่มีอะไรให้ขายได้แล้ว เหมยกุ้ยพาบุตรชายเดินเตร็ดเตร่ไปตามแนวป่ารอบนอก นานเข้าจิตใจเริ่มห่อเหี่ยว ด้วยมันแทบไม่มีอะไรนำมาขายได้เลย

ครั้นเมื่อคิดที่จะเดินไปไกลมากกว่านี้ ติดก็ตรงที่ไม่ได้เอาของกินมาด้วย หากเดินทางต่อเจ้าเด็กน้อยจะต้องทนหิวแน่ นางจึงตัดสินใจเดินย้อนกลับ เพื่อไปสมทบกับลูก ๆ ที่ไร่นา แล้วค่อยกลับบ้านไปทำข้าวเที่ยงกินกัน

ติ๊ง!

[ตรวจพบกิ้งกือตัวขนาดกลาง ขายได้ในราคาสิบอีแปะ]

เหมยกุ้ยเหลือบมองกิ้งกือที่กำลังไต่อยู่ใกล้เนี่ยนจิน นางปากคว่ำลงทันที พลางคิดว่าระบบนี่ชอบสัตว์แปลกหรืออย่างไร กิ้งกือเนี่ยนะเอาไปทำอะไรได้

“ท่านแม่ อยากได้กิ้งกือหรือขอรับ” เนี่ยนจินมองไปตามสายตาของมารดา ก่อนจะใช้กิ่งไม้แตะไปที่ตัวกิ้งกือ จากนั้นมันก็ม้วนตัวเป็นวงกลม เด็กชายจึงใช้กิ่งไม้ช้อนมันขึ้นมา แล้วยื่นไปตรงหน้าท่านแม่

“วะ...วาง วางลงนะลูกรัก” เหมยกุ้ยสะดุ้งสุดตัว ก่อนจะยื่นกระบุงส่งให้ กระนั้นก็อดที่จะรู้สึกแขยงเสียมิได้

“อ้าว ท่านแม่งูหนีไปแล้วขอรับ”

“ช่างมันเถอะ อย่าไปสนใจเลย เสร็จแล้วเรารีบกลับกันเถอะ” เหมยกุ้ยรีบบอกปัด ก่อนที่บุตรชายจะเซ้าซี้ถามไปมากกว่านี้ ไม่เช่นนั้นนางคงหาข้อแก้ตัวไม่ได้

“ขอรับ”

เมื่อกิ้งกือถูกโยนลงกระบุงก็หายวับไปทันตา หน้าจอระบบร้านค้าก็แสดงยอดเงินจากการขายกิ้งกือตัวนั้น เมื่อรวมกับการขายงูเขียวสีหน้าของนางค่อยดีขึ้นมาหน่อย ก็ยังดีกว่ากลับตัวเปล่าละนะ อย่างน้อยก็สะสมยอดได้พอสำหรับการซื้อผงซักฟอกแล้ว

เหมยกุ้ยตบหน้าอกตนเองเบา ๆ พลางผ่อนลมหายใจ เคยอ่านในนิยายมามากมายหลายเล่ม คนอื่นมีระบบร้านค้าพบหลินจือบ้างละ โสมบ้างละ หรือสมุนไพรหายาก แต่ตนต้องเจออะไรบ้าง คิดแล้วพานน้ำตาจะไหล วันทั้งวันได้แต่งูกับกิ้งกือ หวังว่าจะไม่เจออะไรที่น่ากลัวกว่านี้นะ...

“ท่านแม่ ลูกจับคางคกได้ขอรับ”

ติ๊ง!

[ตรวจพบคางคก รับซื้อในราคายี่สิบห้าอีแปะ ข้อควรระวังห้ามจับด้วยมือเปล่าโดยเด็ดขาด อาจถูกพิษได้ หากเลี่ยงไม่ได้ให้รีบล้างมือทันที]

เสียงเจื้อยแจ้วของบุตรชาย กับเสียงระบบแจ้งเตือนห่างกันแค่ชั่วอึดใจ ทำเอาเหมยกุ้ยแทบอยากจะปิดประสาทการรับรู้ พูดยังไม่ทันขาดคำ สิ่งที่น่ากลัวก็มาอยู่ตรงหน้าเสียแล้ว

หน็อยแน่! ระบบตัวดี งูก็พอเข้าใจว่าเอาไปดองทำยาได้ แต่พอเป็นกิ้งกือกับคางคกกลับไม่อธิบายอะไรเลย ตั้งใจแกล้งกันชัด ๆ

โชคดีที่บุตรชายใช้ใบไม้รองมือจับคางคก มิเช่นนั้นนางได้หัวใจวายตายซ้ำซาก ตายแล้วตายอีก ไม่รู้ว่าจะตายรอบที่เท่าไรของวัน

“โยนมันใส่กระบุง แล้วล้างมือเดี๋ยวนี้เลย”

“รับทราบขอรับ”

เด็กชายตอบเต็มเสียง แม้เมื่อครู่ท่านแม่จะตะคอกใส่ แต่เนี่ยนจินกลับไม่รู้สึกน้อยใจเลยสักนิด เขากลับยิ้มจนเห็นฟัน เพราะตอนนี้ท่านแม่กำลังล้างมือให้เขาด้วยตนเองแหละ

ฮิ ๆ กลับไปจะไปอวดให้พี่ใหญ่กับพี่รองฟัง จะต้องอิจฉาเขาแน่ ๆ