บทที่ 2/2 เวรกรรมมีจริง

แค่คิดมาถึงตรงนี้ กิมหยงก็ถึงกับหลับตาส่ายหน้าอย่างละเหี่ยใจ ยิ่งความทรงจำเกี่ยวกับซ่งอวิ๋นเซียวด้วยแล้ว นางก็ยิ่งรู้สึกเสียใจที่คนดี ๆ เช่นเขา ต้องถูกสตรีผู้หนึ่งทำร้ายจิตใจอย่างแสนสาหัส

เหมยกุ้ยกับสามีไม่ค่อยลงรอยกันนัก จุดเริ่มต้นก็มาจากการที่นางไม่ได้คิดอะไร ลงไปช่วยซ่งอวิ๋นเซียวที่กำลังจะจมน้ำ จงไฉ่ผู้เป็นมารดารู้เข้าจึงบังคับให้แต่งงานกัน ตั้งใจจะขายลูกสาวออกไปให้พ้น

เมื่อเหมยกุ้ยรู้ความจริง ว่านั่นคือแผนของแม่ตัวเอง นางจึงไม่เห็นด้วยกับการแต่งงานครั้งนี้ แต่สุดท้ายก็ขัดใจแม่ไม่ได้ เมื่อถูกขู่ว่าจะตัดขาดความสัมพันธ์ และจะไม่ให้นางก้าวเข้าบ้านอีกตลอดชีวิต และถ้าหากทำตัวดีนางก็จะพิจารณาให้หย่าแล้วกลับบ้านได้

หลังจากแต่งงานได้ไม่กี่วัน ซ่งอวิ๋นเซียวเห็นว่าภรรยาไม่ชอบหน้าตน เขาจึงไม่ค่อยกลับบ้าน ใช้เวลาส่วนใหญ่ไปกับการล่าสัตว์ เข้าป่าแต่ละครั้งก็หายไปเกือบเดือน กลับมาก็เพียงแค่ส่งเงินที่ได้จากการขายเนื้อสัตว์ให้ภรรยา แล้วเขาก็ไม่โผล่มาให้เห็นหน้าอีก จะแวะมาเป็นครั้งคราว เมื่อถูกบิดาผู้แก่ชราติเตือน หรือเห็นว่าลูก ๆ ถูกรังแกเกินไป

แม้ความสัมพันธ์ของทั้งสองจะไม่สู้ดี ทว่าซ่งอวิ๋นเซียวกลับไม่ยอมเอ่ยปากเรื่องหย่า เขาเลือกที่จะหลบเลี่ยง และปล่อยให้เหมยกุ้ยด่าทอจนพอใจ โดยที่เจ้าตัวไม่ตอบโต้แม้แต่ครึ่งคำ เมื่อนางเหนื่อยก็หยุดไปเอง

กิมหยงถอนหายใจแรงออกมาอีกครั้ง ใบหน้านางห่อเหี่ยวเสียเต็มประดา ความทรงจำทั้งหมดกลับมาครบแล้ว ทั้งชาติที่อยู่ตอนนี้ กับชาติก่อนที่เพิ่งตายจาก พลางคิดว่า...

เฮ้อ... เวรกรรมมีจริงสินะ ก็ว่ามันเป็นลางตั้งแต่พ่อตั้งชื่อจริงให้แล้ว ก่อนตายเธอก็ด่าไปเยอะเชียว ต้นตระกูลจอมโง่เขลา ที่แท้ก็คือเธอในอดีตชาตินี่เอง ที่ผ่านมาฉันด่าตัวเองล้วน ๆ เลยนี่หว่า ผ่านไปเกือบสองร้อยปียังต้องกลับมาชดใช้กรรมอีกหรือนี่

เมื่อเห็นว่าถามเท่าไร มารดาก็เอาแต่นอนจ้องมองมาที่พวกเขาไม่เลิก ทำเอาซือฮั่นกระวนกระวายใจ กลัวว่านางจะได้รับการกระทบกระเทือนหนักเกินไป หรือไม่ก็คิดอยากจะฆ่าพวกเขาให้ตาย ที่บังอาจเข้ามาวุ่นวาย

ก่อนท่านพ่อเข้าป่า รับปากกับท่านเป็นมั่นเป็นเหมาะจะดูแลท่านแม่ให้ดีแล้วแท้ ๆ แต่ก็ทำไม่ได้ ทำให้เด็กหนุ่มรู้สึกผิด กระนั้นแทนที่จะเอาแต่ร้องไห้ไม่ทำอะไรเลย เขาจึงตัดสินใจที่จะออกไปขอความช่วยเหลือ

“ไม่ได้การ จะปล่อยไว้เช่นนี้ไม่ได้ พวกเจ้ารอพี่อยู่บ้าน เดี๋ยวพี่กลับมา ดูแลท่านแม่ให้ดีเล่า” เด็กหนุ่มคว้ามีดพร้าที่วางอยู่มุมบ้าน หมายใจจะนำติดตัวไปด้วย เผื่อเอาไว้ป้องกันตัว

“พี่ใหญ่จะไปที่ใดเจ้าคะ” ม่านถงรั้งพี่ชายเอาไว้ คิดไม่ออกเลยว่าจะมีที่ไหนที่สามารถช่วยพวกตนได้อีกหรือ แต่ละบ้านก็แทบจะไม่เหลือเสบียงกันแล้ว ยิ่งเรื่องเงินทองยิ่งเป็นไปไม่ได้เลย

“ข้าจะไปบ้านท่านยาย ถ้าท่านรู้ว่าท่านแม่เจ็บหนัก ท่านยายต้องยอมช่วยเราแน่”

“อย่าเลย คนบ้านนั้นไม่ช่วยเราหรอกพี่ใหญ่ ท่านก็รู้ว่าท่านแม่เจ็บครั้งนี้เพราะใคร” ม่านถงดวงตาไหววูบ คนพวกนั้นรู้จักแต่จะเอาอย่างเดียว ขอร้องไปก็เท่านั้น มันเสียแรงเปล่า

“แต่ก็ดีกว่าเราไม่ทำอะไรเลยไม่ใช่หรือ”

กิมหยงพยายามตั้งสติ ก่อนจะหลับตาลงอีกรอบ ข้าจากผู้หญิงยุคสองพันยี่สิบหก ย้อนเวลากลับมาเป็นตัวเองเมื่อร้อยปีก่อนในตอนอายุยี่สิบสอง นี่เรื่องจริงหรือแค่ฝันไป ฉันไม่เชื่อ ๆ ใครก็ได้ช่วยบอกที เป็นฉันที่มโนขึ้นมาเอง

หลังจากที่ค่อย ๆ ทำความเข้าใจ และยอมรับความเป็นจริงแล้ว หญิงสาวเริ่มตั้งสติได้ พลางคิดว่าตนควรจะทำอย่างไรต่อไปดี ก่อนจะตัดสินใจเด็ดขาด นางควรเริ่มจากเด็ก ๆ เหล่านี้ก่อน แล้วจึงค่อยไปจัดการบ้านเดิมให้สิ้นซาก

“หยุดเดี๋ยวนี้! ใครก็ห้ามก้าวออกจากบ้านทั้งนั้น”

“แต่ว่า...ท่านแม่ต้องได้รับการรักษานะขอรับ” เมื่อถูกมองด้วยสายตาดุ ซือฮั่นก็หน้าหงอย ก่อนจะวางมีดพร้าไว้ที่เดิม ท่านแม่เจ็บหนักถึงเพียงนี้ ยังจะปกป้องคนที่ทำร้ายท่านอีกหรือ พวกเขาควรชดใช้หรือไม่

“ตอนนี้ใครก็ได้ ไปเอาน้ำอุ่นและผ้าสะอาดมาให้ข้าสักผืนก็พอ” หญิงสาวสั่งเสียงเด็ดขาด ก่อนจะพยุงตัวเองให้ลุกขึ้นพิงหัวเตียง

ผ้าที่ใช้พันแผลนี่มันอะไรกัน ใครมันเอาผ้าสกปรกมาทำแบบนี้ แทนที่จะหายเดี๋ยวคงได้ตายเพราะเชื้อโรคกันพอดี

“ข้าไปจัดการเองเจ้าค่ะ” เด็กสาวเสนอตัวทำเองอย่างกระตือรือร้น นางรีบวิ่งออกจากบ้าน ตรงไปห้องครัวเพื่อเตรียมน้ำอุ่น

“ข้าก็จะช่วยด้วย” เนี่ยนจินก็อยากจะทำตัวมีประโยชน์บ้าง เด็กชายจึงวิ่งตามหลังพี่สาวไปติด ๆ ทิ้งพี่ชายให้อยู่กับมารดาแค่สองคน

“ละ... แล้วข้าเล่า” ซือฮั่นทำตัวไม่ถูก ทุกคนมีหน้าที่กันหมดแล้ว ครั้นจะให้อยู่ตรงนี้คนเดียวมันก็อึดอัดเกินไป

“เจ้าไปนั่งเงียบ ๆ สำนึกผิดตรงนั้นเสีย”

หญิงสาวชี้ไปยังมุมบ้าน ที่นางทำแบบนี้ก็เพราะในความทรงจำเก่า บ้านเดิมไม่ใช่ที่ที่เด็กคนนี้จะรับมือได้ เขาก็แค่คนนอก ถือมีดพร้าไปเช่นนั้น ก็รังแต่จะไปตายเสียเปล่า ๆ

ที่สำคัญ ได้เวลาแล้วที่นางจะเอาคืนให้สาสมเสียที เรื่องแบบนี้ต้องไปเองสิถึงจะถูก...