8 l 孩子/พ่อของเด็ก

8

孩子/พ่อของเด็ก

ร่างบางรู้สึกระบม ปวดร้าวไปตัวพยางค์กายเมื่อลืมตื่นขึ้นภายในห้องแสนเงียบงัน มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ดังเบา ๆ เป็นเพื่อน สมองน้อย ๆ พยายามนึกคิด

ก่อนจะเปิดผ้าห่มมองสภาพร่างกายขาวเนียนกลางหว่างขามีน้ำสีขาวขุ่นเปรอะเปื้อนเป็นสายจนรู้สึกเหนอะหนะตรงส่วนนั้น “คนใจร้าย” จิราภาถอนหายใจก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าเขาไม่ได้ป้องกันแล้วนี่เธอนอนซมบนเตียงมากี่วัน จึงรีบลุกอาบน้ำและไปซื้อยาคุมมากิน

...

คนเคยแต่งหน้าจัดเต็มวันนี้เธอรีบจนไม่สนใจสิ่งใดรีบเข้ามาในร้านขายยา สองมือหักเข้าข้างทางเมื่อเจอร้าน

หญิงสาวตัดสินใจบอกเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกับตนเองให้เภสัชทราบตรง ๆ

“ยาคุมฉุกเฉินทานบ่อยไม่ดีนะคะ” “และจะให้เห็นผลดีต้องทานก่อนครบยี่สิบสี่ชั่วโมง ไม่ทราบคนไข้มีเพศสัมพันธ์เกินยี่สิบสี่ชั่วโมงหรือยังคะ?” เภสัชถามด้วยความเป็นห่วง

จิราภานึกคิดก่อนจะตอบออกไปสีหน้าเป็นกังวล “น่าจะเกินแล้วค่ะ”

“ไม่เป็นไรนะคะ” “ตอนนี้ประชากรการเกิดน้อยลงหากมีครอบครัวที่พร้อมเภสัชก็ขอยินดีด้วยนะคะ” เภสัชสาวยิ้มร่าเอ่ยยินดี พร้อมกับจัดยาคุมให้ลูกค้าคนสวย

“ทานได้เลยนะคะ” ไม่เพียงเท่านั้นมือขาวของเภสัชยังยื่นกล่องสี่เหลี่ยมผืนผ้าให้ “ลองตรวจดูนะคะ”

ร่างบางผมสีทองจัดการแกะเม็ดยาพร้อมดื่มน้ำตาม ก่อนจะหยิบกล่องตรวจตั้งครรภ์ “ฉันไม่พร้อมน่ะสิคะเภสัช”

จิราภาแวะห้างซื้อของใช้ส่วนตัวที่พร่องไปหลายอย่าง แอบเหงานิดหน่อยซึ่งปกติเธอจะมีชายหนุ่มมาเลือกซื้อของด้วยกัน เมื่อเลือกของได้ตามที่ต้องการเสร็จเธอก็เตรียมจะกลับคอนโด แต่ในระหว่างเข็นรถนั้นบนจอโฆษณาก็ปรากฏข่าวการแต่งงานบุคคลสำคัญทางธุรกิจ

“...” ดวงตากลมโตจ้องมองข่าวในนั้นมีแต่รอยยิ้ม ผู้คนต่างยินดี สินสอดทองหมั้นหลายสิบล้าน ส่วนคนถูกทิ้งตัดสินใจละสายตาเดินกลับไปยังรถ

ไม่นานหญิงสาวก็กลับมาถึงคอนโด สมองพลันนึกถึงชายหนุ่มใจร้ายหน้าหล่อที่เขาไม่ได้โผล่หน้ามา ก่อนจะนึกอะไรไปเรื่อยขาเธอก็เหยียบกับกระดาษสีขาว

“ห้าล้าน” มันคือเช็คเงินสด และมีโพสต์อิทแปะเหตุผลว่าเช็คนี้คือ ‘ค่าตัว’ มือบางเก็บเช็คนี้ไว้ในกระเป๋าเผื่อมีโอกาสเธอจะปาใส่หน้าเจ้าของเช็คใบนี้คืน

เมื่อเรียนจบแล้วหลาย ๆ คนอาจจะปล่อยจอยใช้ชีวิตในการเที่ยวพักผ่อนสมอง และจิราภาก็เป็นหนึ่งในนั้น แต่สถานที่เที่ยวเธอเลือกเป็นเกาะเกร็ด จังหวัดนนทบุรี

สถานที่นี้เธอและโอวเซินตั้งใจว่าเรียนจบจะมาเที่ยวด้วยกัน ก่อนเข้าสู่วัยทำงานเต็มตัว

รถขับเข้ามาจอดในตัววัดก่อนจะเดินเข้าไปในศาลาเพื่อซื้อตั๋วเรือข้ามฟาก ระหว่างรอเรือหญิงสาวจึงเลือกซื้อหมวกไว้สำหรับกันแดด และบทสนทนาเก่า ๆ ก็ลอยขึ้นมาคล้ายกับหูแว่ว

‘เซินสีนี้เหมาะกับจินมั้ย’

‘จินเหมาะกับสีชมพูมากกว่า’

‘แต่จินชอบสีครีมไม่เป็นไรจินตามใจเซิน’

“สีไหนดีจ๊ะหนูคนสวย” แม่ค้าถามเมื่อเห็นว่าลูกค้าสาวถือหมวกสองสีแล้วนิ่งงันนาน

“อ๋อหนูเอาสีครีมค่ะ” เมื่อเลือกได้แล้ว จ่ายค่าของเสร็จมือบางจึงนำหมวกสวมใส่ พร้อมกับเรือข้ามฟากมาเทียบท่าพอดี

ระหว่างต่อคิวขึ้นเรือก็จะได้เห็นภาพคู่รักคู่อื่นจับมือกัน ประคองกันขึ้นเรือ จนคนตัวคนเดียวฉายเดียวในการมาเที่ยวคนเดียวอดรู้สึกอิจฉาไม่ได้ หญิงสาวปัดความรู้สึกออกเลือกหาที่นั่ง ไม่นานเรือลำใหญ่ก็เคลื่อนตัวออกไปยังอีกฝั่งซึ่งระยะทางไม่ได้ไกลมาก

“อุบ” หญิงสาวนำมือมาป้องปากไม่รู้ว่าเป็นเพราะเมาเรือ หรือว่าอากาศร้อนระอุทำให้เธอรู้สึกไม่สบายตัวเล็กน้อย

เมื่อมาถึงฝั่งเกาะเกร็ดแล้วทางเข้าจะมีร้านของทอดขายมากมาย สิ่งที่เรียกให้สาวลูกครึ่งนี้อยากกินเป็นทอดมันปลากราย

แต่เมื่อกำลังจะจิ้มทอดมันพอดีคำเข้าปาก ร่างบางก็ทำท่าพะอืดพะอมอยากอาเจียนอย่างรุนแรง สายตาของเธอเหลือบไปเห็นหน้าแม่ค้ามองมาอย่างสงสัย คนรู้สึกไม่สบายตัวจึงรีบเดินเลี่ยงไปโกงคออาเจียน

“ทำไมทอดมันมันถึงเหม็นจัง” จิราภาโยนทอดมันทิ้งลงถังขยะอย่างแสนเสียดาย เมื่อเห็นร้านน้ำปั่นหญิงสาวไม่รอช้าเดินตรงเข้าไปทันที

น้ำมะพร้าวปั่นเพิ่มหวาน “สดชื่นจัง” แอบแปลกใจเล็กน้อยปกติเธอไม่ชอบทานน้ำหวานแต่รอบนี้อยากของหวาน สงสัยอากาศจะร้อนเกิน

เดินได้ไม่นาน ร่างกายคล้ายกับจะประท้วงทุกทีหญิงสาวจึงตัดสินใจกลับ แต่ดันสร้างความน่าอับอายเมื่อเธอเผลออาเจียนออกมากลางวงเรือ

“อาการนี้เหมือนพี่แพ้ท้องแรกเลย”

...

“อาการนี้เหมือนพี่แพ้ท้องแรกเลย”

คำพูดนั้นยังคงวนเวียนอยู่ในหัว ก่อนมือบางเอื้อมหยิบกล่องตรวจครรภ์ขึ้นมา เธอพิจารณามันอยู่อย่างนั้น จึงตัดสินใจ...

ผลออกมาว่า สองขีด...

“ท้องเหรอ” มือบางลูบหน้าท้องแบนราบอัตโนมัติ ลมหายใจของเธอขาดเป็นห้วง ๆ หัวใจด้านซ้ายเต้นตึก ๆ เธอจะไม่คิดมากหาท้องครั้งนี้เธอมีโอวเซินเป็นพ่อ แต่พอเป็นผู้ชายใจร้ายคนนั้น

“เรามีรูปหลุดอยู่นี่นา” จิราภาเมื่อนึกอะไรขึ้นได้จึงหยิบโทร.ขึ้นมา

...

สายตาตมจ้องมองไข่มุกบนคอมพิวเตอร์ในห้องเอ็กซ์เรย์สามมิติ มือแกร่งคลิกไปมามองดูความละเอียดไข่มุกที่เขาเลี้ยงดูแลมาตั้งแต่ยังเป็นหอยมุก

“ฝากไปดูคนงานด้วยว่าให้ทำความสะอาดหอยมุกให้ดีกว่านี้” สิรภพลงมือเขียนกำกับล็อตไข่มุก ซึ่งรอบนี้มีการรับสมัครงานคนคัดมุกใหม่ เขาจึงต้องตรวจเข้มคุณภาพเป็นพิเศษ หากสงสัยว่าทำไมผู้บริหารงานอย่างเขาต้องมาลงมือเอง เพราะว่าอยากลืมใครบางคนที่กรุงเทพ ฟังแล้วเหตุผลไร้สาระ ใช่ ซึ่งเขาไม่อาจทำใจแยกเรื่องส่วนตัวออกได้ แต่ก็ดีเหมือนกันเขาจะได้ทำงาน ทำงาน ทำงาน

เขาจะลงมาใต้เย็นศุกร์และกลับเย็นวันอาทิตย์ เพราะเขายังรับผิดชอบงานที่กรุงเทพเป็นหลัก กรุงเทพสิรภพเป็นประธานบริษัททอง มีหลายสาขา พ่วงด้วยธุรกิจใหม่อัญมณี ที่ส่งตรงมาจากภูเก็ต

ใช้เวลาเดินทางสิบถึงสิบสิงชั่วโมง วันนี้การจราจรเป็นใจให้คนเหนื่อยล้าจากการทำงานกลับถึงบ้านไวกว่าปกติ ก่อนเขาจะชะลอความเร็วรถลงเมื่อเห็นร่างผู้หญิงที่ไม่ได้เจอหน้ามาหลายวันกำลังถูกลากออกมาจากบ้านตระกูลหยางก่อนถึงบ้านเขา

“มีอะไรหรือเปล่าครับอาอี๋” สิรภพลงจากรถตรงเข้ามาถามน้าสาวที่ตอนนี้สีหน้าโกรธจัด

“อีนังนี่มาบอกว่าท้องกับอาเซิน” เม่ยชี้นิ้วไปที่หญิงสาวผมทองที่เขาไม่ได้เจอเธอมาหลายวัน

“รูปฉันก็มียืนยันฉันท้องกับเซินจริง ๆ” มือบางเปิดรูปในโทร.โชว์หลักฐาน จนขนมผิงภรรยาถูกต้องของโอวเซินปิดปากร้องไห้ แม่บ้านต่างพากันซุบซิบ

“ผมไม่เคยมีอะไรกับคุณจิน” “ถึงเราคบกันมาสี่ปีผมไม่เคยเกินเลยกับคุณ” “แล้วรูปภาพนี้คุณตั้งใจถ่ายแบล็คเมล์ผม”

เผียะ

จิราภาหน้าหันไปตามแรงตบ “แต่ฉันท้องกับคุณจริง ๆ” รอบนี้สาวลูกครึ่งเอ่ยออกมาเสียงเบา ก่อนเธอจะมองผู้ชายที่เข้ามาใหม่ด้วยสายตารังเกียจ

“ท้องเหรอ” สิรภพค้างไปหลายวินาที เพราะเขามีความสัมพันธ์กับเธอแบบหน้ามืดตามัวและไม่เคยป้องกัน หญิงสาวฝรั่งคนนี้มีสิทธิท้องกับเขา

“ใช่สิอาซิน ไม่รู้ว่าท้องกับใครมาและมาโยนให้ลูกชายอี๋”

“เราตรวจดีเอ็นเอกันไหม” หลิงเอ่ยแสดงความคิดเห็นแม่บ้านของเธอมารายงานว่าบ้านตระกูลหยางมีเรื่อง เธอจึงเดินตามมาดู

“ดีเหมือนกัน” เม่ยเอ่ย

หลังจากตกลงกันได้มีสองคนเท่านั้นที่รู้ดีว่าเด็กในท้องคือลูกใคร

“ระหว่างรอไปตรวจฉันจะนอนที่นี่” จิราภาเอ่ยความต้องการของตนเอง

“หน้าด้าน” เม่ยด่าสวนอย่างรวดเร็ว

“ไม่ยอมฉันจะเผยแพร่รูปนี้ให้ทั้งโลกได้เห็นว่าตระกูลโด่งดังทำผู้หญิงท้องแล้วไม่รับผิดชอบ” จิราภาไม่มีทางเลือกจึงเสนอขึ้นมา ถึงเธอจะไม่ได้ท้องกับโอวเซิน ความจริงสิรภพเป็นพ่อและเขายังโสด ทีนี้ลูกเธอจะได้มีพ่อ ถึงแม้เธอและเขาไม่ได้รักกันอย่างน้อยเขาก็เป็นพ่อของลูกเธอ

หลิงจึงให้ห้องพักแก่จิราภาเมื่อน้องสาวของเธอไม่ยอมให้ผู้หญิงคนนี้เข้าบ้าน บ้านตระกูลจางใหญ่กว่าตระกูลหยาง เธอจึงแบ่งห้องให้กับสาวลูกครึ่งที่ท้องโยหาพ่อของเด็ก

หากผลออกมาว่าเธอคนนี้ท้องกับโอวเซินถือว่าตำแหน่งประธานเฉินก็จะตกเป็นของลูกชายเธอ