7 l 破坏 / ทำลาย 2

7

破坏 / ทำลาย 2

เสียงลมหายใจผสานเสียงเครื่องปรับอากาศ มือบางลูบไล้แขนกำยำเล่นสายตาของเธอจ้องมองชายอันเป็นที่รักหลับสนิทเพราะฤทธิ์ยาร้าย

“จินรักเซิน” เธอเอ่ยพร่ำบอกร่างหนา พร้อมรอยยิ้ม คิดอยากเสียตัวกับเขาจริง ๆ ไม่ใช่บ่งการจอมปลอม

“รักมากมั้ย!” เสียงทุ้มคุ้นหูเอ่ยเสียงดังลั่น หญิงสาวรีบดีดตัวขึ้นอย่างรวดเร็วก่อนจะดึงผ้าห่มขึ้นมาเพราะตอนนี้เธอโป๊ เพราะต้องการให้ความสัมพันธ์โอวเซินและเธอให้คนอื่นรับรู้ว่าลึกซึ้งต่อกัน

“คะคุณ!” “เข้ามาได้ยังไง” หญิงสาวถามเขาเสียงสั่น

“พาเซินออกไป” ก่อนชายร่างสูงใหญ่สองคนหลังชายหนุ่มจะมาพาร่างโอวเซินออกไป

หลังจากนั้นสิรภพย่างสามขุมกดจับไหล่มนของเธอไว้ เมื่อคนอื่น ๆ ออกไปจากห้องเธอแล้ว “อย่านะ ว๊าย” “คุณซินฉันเกลียดคุณ”

“คิดว่าผมชอบคุณหรือไง” เขาตะคอกกลับ ไม่คิดว่าหญิงสาวจะร้ายถึงขั้นวางยาญาติเขาเพื่อหวังรูปหลุด ดีที่เขาส่งคนตามโอวเซินว่าไปไหนมาไหนบ้าง

“อยากมีรูปหลุดมากใช่มั้ยได้” “ผมจัดให้” สิรภพแค้นยิ้มร้ายออกมา

“คุณจะทำอะไร” มือบางกำผ้าห่มปิดหน้าอกไว้แน่น เมื่อชายหนุ่มหยิบโทร.กดอะไรบางอย่าง ก่อนเขาจะเดินคิดหาวิธีสักพัก

มือแกร่งวางโทร.ไว้บนโต๊ะทีวีเมื่อเขาเห็นว่าตรงนี้มุมน่าจะชัดพอ เขาหันกลับมาพบว่าร่างบางกำลังจะสวมเสื้อผ้าเตรียมหนี

“จะไปไหน”

“อย่าฉันยอมแล้ว” จิราภายกมือไหว้ขอโทษ เมื่อรู้แล้วว่าคนเหนือกว่ากำลังจะทำอะไรกับเธอ

“ผมเตือนคุณแล้ว” สิ้นเสียง มือแกร่งฉุดกระชากร่างบางที่สวมเสื้อได้เพียงอย่างเดียวให้เดินตามเขาไปยังโซฟาที่เธอเพิ่งคลุกนอนกับญาติเขา

“ฉันขอโทษ ฉันจะไม่ยุ่งกับครอบครัวคุณอีก” เสียงเล็กเอ่ยร้องขอด้วยความสั่นกลัว แม้ส่วนล่างของเธอจะสวมเพียงแพนตี้ลายลูกไม้ล่อตาเขาก็ตาม แต่เธอไม่สามารถจะหยิบกระโปรงขึ้นมาใส่ทันเขาได้

“คนอย่างคุณไม่เคยจำ” สิรภพเหวี่ยงร่างเล็กลงบนโซฟานุ่มอย่างแรงจนร่างเล็กจมลงจนมันยุบ ก่อนเขาจะขึ้นครอมร่างบาง มองคนเบื้อล่างดิ้นพร่านหาทางหนี

“อย่านะ” “ไม่ ไม่ อย่า” น้ำตาร่วงล่นไม่ขาดสาย เมื่อคนเบื้องบนไม่ยอมฟัง ชายหนุ่มซุกเข้าซอกคอใช้ปากกัดลงคอขาวจนเธอรู้สึกเจ็บ

เบื้องล่างถูกเขารังแก คนไม่เคยร้องลั่นแต่ทว่าเขาไม่สน ไม่ว่าเธอจะเปล่งเสียงร้องขอความช่วยเหลือ ก็ไม่มีใครได้ยินเพราะคอนโดแห่งนี้สร้างเก็บเสียงเป็นอย่างดี แม้ว่ากายเธอจะฝืดเคืองเพราะไม่มีอารมณ์ร่วม แต่คนใจร้ายก็ไม่สน เขาหาวิธีเข้ามาจนได้

ดิ้นไปก็ไร้ประโยชน์แรงหญิงจะสู้แรงชายได้อย่างไร

หมดสิ้นแล้วพรหมจรรย์

ม่านน้ำตาปกคลุมดวงตาช่วยบดบังว่าร่างกำยำเคลื่อนเข้าหาร่างเธอหนักเพียงไหน ไม่มีการจูบ ไม่มีปลอบโยน มีเพียงความเจ็บปวด

ไม่รู้ว่าชายหนุ่มลงโทษเธอไปกี่ครั้ง รู้สึกตัวอีกทีก็ไม่พบเขาแล้ว

“ฮึก” ร่างบางสะอื้นออกมา ทุกอย่างล้มเหลวหมดสิ้น เสียใจไม่พอเสียร่างกายอีก ถูกเขาแบล็คเมล์อีก อีกไม่นานคลิปคงว่อนเน็ตแต่เขาคงไม่ใจหยาบขนาดปล่อยคลิปเธอกับเขาหรอกมั้ง

“ฉันเกลียดคุณ”

...

กว่าจะผ่านวันทรมานมาได้เธอแทบทรุด ไข้ขึ้นเพราะเซ็กที่รุนแรง เธอไม่คิดเลยว่าครั้งแรกจะเจ็บเจียนตายนอนซมบนที่นอนได้หลายวัน ยังดีที่หายทันงานวันแต่ง

ร่างบางในชุดเดรสสีแดงรัดเข้ารูป รองเท้าส้นสูงสีแดงถูกเธอสวมใส่พร้อมจะทำลายงานแต่งอีกครั้ง นี่คือโอกาสสุดท้ายของเธอ

แกร็ก

“คุณ!” แต่เมื่อเปิดประตูออกมาพบร่างสูงที่ทำเอาเธอเข่าอ่อน มือบางเตรียมจะปิดประตูแต่แรงเขามีมากกว่า

“จะไปไหน” เขาเอ่ยถาม วันนี้ตั้งใจจะแวะมาดูเธอก่อนจะออกไปงานแต่ง เขาให้คนมาเฝ้ามาตลอดทั้งวันจิราภาออกไปป่วนกับตระกูลเขาไหม คนรายงานว่าเธอไม่ได้ออกไปไหน เขานึกว่าเธออาจจะตายเพราะคืนนั้นเขาเสียน้ำไปไม่รู้อีกครั้ง และทุกครั้งปล่อยในตัวเธออยากคลั่งในร่างขาวเนียนนี้

“จะไปกินข้าว” เสียงตอบเสียงหวาดกลัว ไม่สบตา ความมั่นใจในการไปพังงานแต่งมลายหมดสิ้น

“โกหก”

พลั่ก!

ร่างหนาออกแรงผลักประตูเข้าไปหาร่างเล็กคืน ทำให้เขาเข้ามาในห้องได้อย่างง่ายดาย หญิงสาวถอยรนเข้าไปในห้องคืน

“ฉันรู้ว่าคุณคิดจะทำอะไร”

“ทำอะไร”

“ลำลายงานแต่ง”

สิ้นประโยค สิรภพเปิดไลฟ์สดงานวิวาร์ญาติตัวเองขึ้นให้เธอดู เมื่อหญิงสาวเผลอมองตามคนตัวสูงถือวิสาสะกระชากร่างเล็กเข้าหาตัว กลิ่นหญิงสาวลูกครึ่งกระตุ้นต่อมอยากของเขาขึ้นมาง่าย ๆ เขาโยนโทร.ที่เปิดไลฟ์สดเร่งเสียงดังขึ้น

“คุณอย่า” “ฉันกลัว” จินนี่ได้สติหันมามองชายหนุ่มเมื่อเขาโยนโทร.ลง

“กลัวเป็นด้วยเหรอ” “แล้วทำไมไม่จำ” มือแกร่งค่อย ๆ ปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตสีครีมที่เขาใส่ไปงานแต่งมา ก่อนจะหนีภาพบาดตาคนรักกำลังแต่งงานกับชายอื่นมาหาตัวการ ใช้เซ็กเพื่อระบายความเสียใจ

“อื้ออย่า” เสียงเล็กเอ่ยห้ามแต่คนมีอารมณ์หรือจะฟัง เขาจัดการปล่อยระบายอารมณ์สวาทใส่ร่างเล็กอย่างบ้าคลั่ง ทุกครั้งที่เคลื่อนไหวร่างของเธอโยกมันทำให้เขาคลายความเจ็บลงไปได้บ้าง

“ขนมผิง” “พี่รักเธอ” ก่อนคนตัวสูงจะฟุบทับร่างบางที่หลับหมดสติไปก่อนเขาตั้งแต่สามน้ำแรกแล้ว

...

“ฮึก” ร่างบางกอดชุดเดรสสีแดงร้องไห้ออกมาเงียบ ๆ เมื่อเธอถูกเขาทำลายไปหลายครั้งจนสภาพไม่ต่างจากโดนข่มขืนมา ความรุนแรงทำให้กายสาวปวดระทมจนอยากหายไปจากโลกนี้ มือบางจะหยัดหายลุกแต่ก็ต้องหยุดความคิดเมื่อความเจ็บโลนแล่นเข้ามาทุกครั้งที่ขยับตัว

“จะหยุดร้องได้ยัง” เสียงเข้มถาม เขาตื่นตั้งแต่เธอสะอื้นครั้งแรกแล้ว

“ฉันเกลียดคุณฮึก” “ลบรูปด้วยค่ะ” หญิงสาวสั่งคนนอนหนุนแขนสบายใจมองมาที่เธอ

“ลบแล้ว” เขาเอ่ยออกมาง่าย ๆ จนคนร้องขอทำหน้าฉงนใจ “ทำไมง่ายใช่มั้ย” “มานี่ผมจะบอกไรให้” เขาเท้าศอกกระซิบข้างหูเธอ

“เพราะผมลงรูปและคลิปแล้ว” สิ้นประโยคสิ‍รภพก็หัวเราะออกมาอย่างสะใจ ที่ได้แก้แค้นให้ผู้หญิงที่ตัวเองรักได้สำเร็จ

“ไม่จริงคุณไม่ใจดำขนาดนั้น” การลงคลิปหรือรูปประจานในเรื่องนี้หากว่อนเน็ตไปแล้วก็ไม่มีทางที่คลิปเธอจะหายไป เท่ากับว่าชีวิตเธอจบสิ้นแล้ว

มือบางรีบหยิบโทร.กดเข้าไปในแอปสีดำพบรูปใบหน้าเธอเต็มโซเชี่ยล ภาพและเสียงดังชัดแต่ทว่าใบหน้าผู้ชายที่กำลังร่วมรักกับเธอ...ไม่ใช่เขา

“สารเลว!” เขาตัดต่อวิดิโอใช้รูปใครไม่รู้กำลังร่วมรักกับเธอ หญิงสาวร้องไห้ออกมาปาดใจจะขาด ก่อนสติจะดับวูบลง