9 l 真爱ตัวจริง

9

真爱ตัวจริง

กระเป๋าเสื้อผ้า เครื่องใช้ต่าง ๆ ถูกแพคใส่กระเป๋าแบรนด์ดังมาเป็นอย่างดี ที่บ้านใหญ่แห่งนี้มีแม่บ้านคอยรับใช้มากมาย แต่ไม่มีใครมีน้ำใจมาช่วยลากถือ เพราะหญิงสาวลูกครึ่งไม่ได้เป็นที่ยอมรับของตระกูล

“นี่คือห้องของคุณ” จี๊ดแม่บ้านสาวผายมือไปยังห้องนอนด้วยน้ำเสียงไม่เป็นมิตรนัก แม้ว่าการมาอยู่ในฐานะแขกแต่แขกท่านนี้เจ้านายของพวกเธอไม่ชอบ แม่บ้านอย่างเธอก็ต้องไม่ชอบตาม

ร่างบางวางกระเป๋าใบใหญ่ก่อนจะผลักประตูเปิดเข้าไป “นี่น่ะเหรอห้องฉัน” “ข้างบนล่ะไม่ว่างเหรอ?”

“ใช่ค่ะ” เสียงตอบห้วน ๆ พร้อมกับเดินออกไปทันที ทิ้งให้แขกไม่รับเชิญยืนไม่พอใจอยู่ตรงนั้น จิราภาจำใจต้องถือสัมภาระตัวเองไว้ในห้องรับแขกก่อน ก่อนจะเดินไปเอากระเป๋าที่เธอไม่สามารถลากถือมาหมดในรอบเดียวได้

ระหว่างเดินมาหยิบก็พบเจ้าของร่างสูงยืนดูโทร.อยู่กลางบ้าน ส่งผลให้อารมณ์ครุ่กครุ่นของเธอพุ่งสูงอีก

“ทำไมฉันได้นอนห้องชั้นล่าง นั่นมันห้องเก็บของชัด ๆ” ร่างบางเท้าสะเอวจ้องใบหน้าหล่อตรงหน้าเอาเรื่อง

“เธอไม่ใช่เมียและไม่ใช่ญาติ นอนห้องนั้นถูกต้องแล้ว” เขาปรายตามองพร้อมกับถอนหายใจรำคาญหญิงสาวตรงหน้าเต็มทน

“แต่ฉันท้องอยู่” หญิงสาวสวนกลับ

“รอผลตรวจออกแล้วค่อยว่ากัน” สิรภพยังยืนยันจะรอผลตรวจ

“คุณก็รู้อยู่แก่ใจ” จิราภาพยายามบอกเขา เพื่อรับผิดชอบเธอ ไม่เพียงแค่นั้นเธอจะเดินเข้าใกล้ใช้มือกำทุบร่างแกร่ง

“หยุด” เมื่อเธอเริ่มทุบแรงจนเขาเริ่มเจ็บ มือสากหนารวบมือบางก่อนจะผลักออก

“...” ร่างเล็กไม่ทันตั้งตัวแรงผลักของเขาทำให้เธอเซถลาหงายหลังยังดีที่เธอทรงตัวใช้มือค้ำกับกระเป๋าลากแสนหนักนั้นไว้ทัน

“ผมไม่ได้ตั้งใจคุณมาเจาะแจะกับผมเอง” “ทีหลังอย่ามาทำแบบนี้” เขาไม่ชอบผู้หญิงแบบจิราภา โวกเวกโวยวาย “และพรุ่งนี้สาย ๆ จะพาไปตรวจดีเอ็นเอ” ชายหนุ่มทิ้งท้ายไว้เพียงเท่านั้นก่อนจะสาวเท้าเดินออกจากบ้านไป

สาวลูกครึ่งจัดการวางของเครื่องใช้ส่วนตัว ถึงแม้ว่าภายในห้องนี้ไม่ได้กว้างมากแต่สามารถอยู่คนเดียวได้สบาย

ติ๊ง

เสียงแจ้งเตือนข้อความทำให้คนกำลังจัดเสื้อผ้าเข้าตู้เดินเข้ามาดูโทร.

‘เงินเข้า 20,000’

‘แม่มีให้เท่านี้นะจินนี่’

เป็นแจ้งเตือนเงินเข้าจากมารดาซึ่งตอนนี้เธอไม่ทราบเลยว่ามารดาของเธออาศัยอยู่ที่ไหน ตอนเด็ก ๆ เธอมักจะถามท่านว่าไปไหน มารดาก็จะบอกสถานที่ไม่ซ้ำ พัทยาบ้าง เกาะพีพีบ้าง

ตอนแรกเธอตั้งใจจะไปอาศัยอยู่กับมารดา เพราะก่อนหน้านี้หลังจากรู้ตัวเองตั้งครรภ์ คนไม่มีแผนชีวิตแบบจิราภาจึงต้องรีบหาที่พึ่งต่อ

‘แม่จินท้อง จินขอไปอยู่กับแม่ได้มั้ย’

‘แม่ไม่สะดวก ย้ายไปอยู่กับแฟนแกสิ’ ‘พ่อของเด็กน่ะ’

และนี่ก็คือเหตุผลที่ทำให้เธอต้องแบกหน้าและแบกท้องมาอยู่ใกล้ ๆ พ่อของลูกที่สุดแม้ว่ามันจะต้องเจออุปสรรค

...

บนโต๊ะอาหารเย็น

เสียงจานกระทบช้อน เสียงวางของดังข้างนอกเป็นระยะส่งผลให้หญิงสาวที่อ่อนเพลียจากการจัดของและแพ้ท้องสะดุ้งตื่น จิราภาค่อย ๆ เดินออกไปเปิดประตูกลิ่นอาหารลอยขึ้นมาตีจมูก ร่างเล็กต้องรีบเข้าห้องน้ำไปโก่งคออาเจียนอีกครั้ง

เมื่อจัดการตัวเองเรียบร้อยร่างบางจึงเดินเข้าไปร่วมทานอาหารเย็นในบ้านตระกูลจาง

เธอเดินเข้ามาใกล้ ๆ ได้ยินบทสนทนาครึกครื้น หัวเราะจึงลดความประหม่าของผู้มาขออาศัยอยู่ แต่แล้วโอวเซินที่กำลังนั่งยิ้มใช้มือลูบท้องของภรรยาที่เพิ่งตั้งครรภ์เขาเห็นเธอ สีหน้ามีความสุขก็แปรเปลี่ยนเป็นเงียบซึมทันที พร้อมกับคนอื่น ๆ ที่มองมายังเธอคล้ายกับตัวประหลาด

“ขอทานด้วยด้วยนะคะ” จิราภาเลื่อนเก้าอี้นั่งลงอย่างไม่สนโลก

“รีบกินแล้วก็รีบไป” “ครอบครัวอื่นเขาจะได้ทานข้าวอย่างมีความสุข” เม่ยรีบเอ่ยบอกน้ำเสียงไม่ชอบใจ ก่อนจะรีบหันหน้ากลับไปชวนคุณผู้หญิงตระกูลจางต่อ “ต่อค่ะคุณพี่ เม่ยนี่ภาวนาเลยนะขอให้ได้หลานชาย”

“เซินตักปลากะพงให้หนูผิงด้วยสิจะได้บำรุงครรภ์” คุณนายตระกูลหยางสั่งลูกชายแต่ประชดสาวลูกครึ่ง

“ครับ” โอวเซินทำตามสิ่งที่มารดาออกอย่างว่าง่าย

“เซินตักเป็ดย่างให้จินด้วยสิคะ” “มันไกลจินตักไม่ถึง” จิราภาไม่สนใจสิ่งที่เม่ยพูดใส่ และไม่ใส่ใจครอบครัวพ่อของลูกตัวเองด้วย เพราะยังไงเธอจะให้โอวเซินเซ็นรับลูกในท้องเป็นพ่อของเด็กเท่านั้น

“ได้สิจิน” เซินรับคำ มือแกร่งคีบเป็ดย่างเตรียมจะยื่นวางลงจาน

“ไม่ต้อง” “ให้มันตักเองเอื้อมไม่ถึงก็ไม่ต้องกิน” เสียงของเม่ยดังลั่นจนโอวเซินต้องวางเป็ดในมือลง

บรรยากาศในรับประทานอาหารเป็นไปด้วยความเงียบมีเพียงสายตาเกลียดชังส่งมาถึงเธอ ส่วนครอบครัวจางทานอาหารฟังเงียบ ๆ ทำให้คนเพิ่งอยู่ใหม่ทราบว่าบ้านตระกูลจางจะเป็นพื้นที่ส่วนร่วมในห้องอาหาร ประชุมงาน หรือเรื่องด่วนสำคัญพอมีเธอกลับกลายเป็นว่าพวกเขาไม่สามารถจะพูดคุยกันได้สะดวก

ในเมื่อเธอตักเป็ดไม่ถึงจึงเลือกตักอาหารที่ใกล้ตัวเองที่สุดนั่นคือมะเขือเทศผัดไข่ “อึก อะแหวะ” เพียงแค่กลิ่นอาหารมาใกล้จมูกอาการแพ้ก็กำเริบยากจะกลั้นได้

“ไปเลยนะอย่ามาอ้วกแถวนี้” “ไปห้องน้ำไกล ๆ เลย”

ร่างบางยกมือปิดปากรีบวิ่งเข้าห้องน้ำในห้องนอนตัวเองที่ไม่ได้ใกล้จากห้องทานอาหาร โดยมีเสียงของเม่ยด่าตามหลัง

และมีสายตาคมเข้มของใครบางคนจ้องมองเหตุการณ์ต่าง ๆ ไม่ละไปไหน

ไป ๆ มา ๆ ห้องที่เธอแสนจะไม่ชอบตั้งแรกที่ได้เข้ามากลายเป็นพื้นที่เซฟโซนให้คนที่ไม่ใกล้ต้องการอย่างเธอ

มือบางเปิดตู้เย็นพบพียงความว่างเปล่า

“ค่อยไปซื้อพรุ่งนี้ละกัน”

...

“ยังไม่นอนอีกเหรอลูกชายม๊า” หลิงกำลังจะเดินขึ้นไปยังห้องนอนเห็นลูกชายนั่งดื่มเพียงลำพังจึงเอ่ยทัก

“ผมยังไม่ค่อยง่วงครับ” เขายิ้มบาง ๆ แต่แววตาสีหน้าปิดบังมารดาไม่มิด

“ดื่มไปหลายขวดแล้วมีอะไรหนักใจเล่าให้ม๊าฟังมั้ย” หลิงเอื้อมมือหยิบแก้วเทเครื่องดื่มสีอำพันจิบเป็นเพื่อนลูก

“ผมทำให้ตระกูลเสื่อมเสียครับ” ชายหนุ่มตัดสินใจบอกไปตรง ๆ

“ม๊าก็ไม่เห็นว่าลูกชายม๊าจะทำอะไรเลยนะ” สีหน้าหลิงแสดงออกมาด้วยความไม่เข้าใจปนนึกไม่ออก

“ผมทำผู้หญิงท้อง”

“เหรอใครล่ะคนในวงการใช่มั้ย ดีเลยสิ” “จะได้วัดไปเลย กับบ้านนั้นว่าใครจะได้ลูกชายก่อนกัน”

“ผู้หญิงคนนั้นคือจิน”

“ห๊ะ ลูกว่าอะไรนะ” หลิงยกมือทาบอก ใจหวิว ๆ คล้ายจะเป็นลม

“จินท้องลูกของผม” สิรภพย้ำมารดาอีกครั้ง เหมือนตอนนี้เขาได้พูดสิ่งที่ผิดมหันต์ออกไปพอทำให้ลมหายใจหายจากการติดขัดได้บ้าง