Hinovel
App Store
Google Play
คลังหนังสือ
บทย่อ
“ขอเวลาให้ลูก…ของเรา” ประโยคสุดท้ายเธอพูดเสียงเบา“อายุถึงหนึ่งขวบได้มั้ย” “เขายังเล็กอยู่เลย…” จินนี่เดินอุ้มลูกน้อยนอนหลับตาพริ้ม สายตาเธอจ้องมองผู้ชายตรงหน้า เธอมั่นใจว่าเขาก็รู้ว่านี่คือลูกของเขา
บทนำ 等 รอ
บทนำ
等 รอ
สิ้นสุดชีวิตในรั้วมหาลัย จินนี่ จิราภา เอแวนส์ สาวสวยดวงตาคม จมูกโด่งเข้ารับกับหน้าพอดี เธอเป็นลูกครึ่งไทย-อเมริกา บัณฑิตใหม่ป้ายแดงคณะนิเทศศาสตร์ วันนี้ถือเป็นวันประสบความสำเร็จในรั้วมหาลัยของใครหลายคนรวมถึงเธอด้วย บรรยากาศวันนี้ค่อนข้างไม่เป็นใจร้อนอบอ้าว แดดสาดส่องมาที่หน้าก็ไม่มีใครหวั่นเพราะการได้ถ่ายรูปในวันสำคัญมีเพียงแค่ครั้งเดียว
สายตาคู่นี้คอยสอดส่องไปทางเข้าซุ้มก็ไม่มีวี่แววว่าคนที่เธอรอจะมา ในมือถือกระดาษซับเหงื่อไปพลาง ๆ เขาคนนั้นบอกว่าจะรีบมา…
“นานจัง” ร่างบางลุกนั่งอยู่ตรงม้านั่งจนเธอได้ตัดสินใจว่าจะตามไปดูว่าแฟนหนุ่มของเธอถ่ายรูปฝั่งคณะตัวเองเสร็จเเล้วหรือยัง
...
“ขอบคุณครับ” “ขอบคุณครับ” เสียงทุ้มเอ่ยขอบคุณคนที่เอาของขวัญแสดงความยินดีเรียนจบมาให้ไม่ขาดสาย โอวเซิน หยาง เรียกสั้น ๆ ว่าเซิน เขาเป็นลูกครึ่งไทย-จีน จีนในที่นี้คือจีนจ๋าแบบโบราณ ครอบครัวของเขายังมีความโบราณทางด้านความคิด ถึงแม้ว่าโลกจะเปลี่ยนไปมากเเล้ว คนจีนก็ยังเป็นคนจีนเชื่อความคิดของตัวเองมากกว่า
“ไอเซินมึงจะหอบกลับยังไงวะ” “เยอะขนาดนี้” ต้นเพื่อนสนิทหนุ่มหล่อฮอตของคณะบริหารเป็นใครไปไม่ได้นอกจากเซินเพื่อนรักของเขา ถึงแม้ว่ามันจะเปิดตัวว่ามีแฟนเเต่เหล่าบรรดาสาว ๆ หนุ่ม ๆ ที่ปลื้มมันก็ไม่ได้สนใจ เผลอ ๆ เขารู้สึกว่าเพื่อนเขาเสน่ห์แรงกว่าตอนโสดเสียอีก
“ให้มึง” เซินตอบเสียงเรียบเฉย สายตาจ้องมองโทร.ในขณะมือกดพิมพ์ข้อความไปด้วย
“แหมหล่อเเล้วมึงก็พูดง่ายเนาะ” มือสากถือวิสาสะหยิบกล่องของขวัญขึ้นมาอ่านชื่อ “น้องดาว” ต้นพูดชื่อทำตาละห้อย “นี่ของน้องฟ้า”
“มึงก็เอาไปสิถ้าจะอาลัยอาวรณ์ขนาดนั้น” ชายหนุ่มปรายตามองใบหน้าตื่นเต้นของเพื่อนสนิทจึงเอ่ยอนุญาตให้เพื่อนตัวเองเอาของขวัญกลับไปอย่างไม่ได้รู้สึกว่าสิ่งของเหล่านี้สำคัญ ก่อนจะผละสายตาสอดส่องมองหาจนตกใจเมื่อ
“จิน” เขาเบิกตากว้างขึ้นเมื่อเห็นใคร “เดี๋ยวกูมา”
...
“ทำไมมาเซินบอกแล้วใช่มั้ยว่าให้รอที่คณะ” เขาเดินดุ่ม ๆ มายังร่างบางตอนนี้ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยเหงื่อแต่ทว่าไม่อาจบดบังใบหน้าสวยลูกครึ่งนี้ได้
หญิงสาวยิ้มดีใจ มือบางเอื้อมปาดเหงื่ออีกครั้ง
“เขารอเซินตั้งนาน” “จนตอนนี้ซุ้มเขากำลังจะเก็บแล้ว” เธอสบตาบอกแฟนหนุ่มในดวงตามีแต่ความอ้อนวอน “ไปถ่ายรูปกับจินแปบเดียวนะ”
“ครอบครัวเซินกำลังมาอีกไม่กี่นาทีคงถึง” เซินรีบเอ่ยบอกแฟนสาว สายตาของเขาสอดส่องมองซ้ายขวาว่าครอบครัวตัวเองว่ามาถึงแล้วหรือยัง เพราะหากป๊าม๊าเห็นเขาและเธออยู่ด้วยกันมีหวังเราสองต้องห่างกันอีก
ผมและเธอแอบคบกันมาตั้งแต่เริ่มเข้าเรียนที่นี่ จริง ๆ แล้วเธอไม่ใช่สเปกผมเท่าไหร่แต่ด้วยความจริงใจ ความรักการเข้าหาของเธอทำให้ผมเปิดรับความรักในสิ่งไม่ควรครั้งนี้...
“เซินได้เจอบ้านจินแล้ว” “วันหลังพาจินไปกินข้าวบ้านเซินบ้างสิ” ร่างบางวางหนังสือลงบนตักเงยหน้ามองใบหน้าแฟนหนุ่ม หญิงสาวมองเขาด้วยความหลงไหลใบหน้าขาวเนียนเขาเป็นลูกครึ่งตาตี่ ๆ ปากอมชมพูนั้นที่เธอชอบ...จูบ
ชายหนุ่มชะงักจิปากเล็กน้อยเมื่อประโยคที่เธอถามทำให้เขาเสียสมาธิจนการแข่งขันรอบนี้เขาพ่ายแพ้ไป
เขาวางจอยสติ๊กด้านข้างสายตายังคงจ้องหน้าจอทีวีขนาดใหญ่ที่แสดงหน้าเข้าเกมส์อีกครั้ง “ไว้เซินพร้อมก่อนนะ” น้ำเสียงเขาบ่งบอกว่ากำลังเครียดอย่างหนัก
เครียดเพราะว่าเส้นทางรักสี่ปีเขาเธอไม่ได้ง่ายจนบางครั้งเขาแอบเฉ เฉในความรู้สึกหากครั้งใดเขาถูกจับได้ว่ากำลังอยู่กับเธอ หุ้นที่เขาถือเงินหรือทรัพย์สินอื่น ๆ เขาถูกลดลงหนักสุดคงเป็นระงับ เหตุผลคือบ้านเขาไม่ชอบผู้หญิงฝรั่ง ตระกูลของเขาต้องการให้ตบแต่งกับคนเชื้อสายจีนจะให้ดีก็ต้องเป็นคนที่บ้านหามาให้
“พร้อมอีกแล้วเหรอ” “จินพร้อมแล้วนะพร้อมมาก” “ต้องพร้อมอีกแค่ไหน?” หญิงสาวขึ้นเสียงอย่างลืมตัว เธอลุกขึ้นมาจ้องหน้าแฟนหนุ่มเอาเรื่อง
“ไปสงบสติอารมณ์แล้วค่อยทักหาเซินนะ” “เซินก็เครียดนะเว้ยจิน” “แค่นี้เซินก็เหนื่อยปวดหัวจะบ้าตายอยู่แล้ว” โอวเซินลุกขึ้นเต็มความสูงเดินกระฟัดกระเฟียดออกจากคอนโดแฟนสาวไปทันที
“เซินจินขอโทษ” จินนี่ตะโกนตามแผ่นหลังกว้างแต่ทว่าไม่ทัน “จินแค่อยากให้ความรักของเราไปจนถึง...แต่งงาน” ทุกครั้งที่เธอเป็นฝ่ายถามเรื่องนี้ เธอก็จะต้องได้รับกับความผิดหวังนับครั้งไม่ถ้วน
...
“...แต่ว่า” เมื่อได้ยินประโยคนั้นสายตาของเธอเปลี่ยนเป็นละห้อยทันที
“ไปสิจิน” “ป๊าม๊าเซินมาแล้ว” มือหนาจับไหล่มนให้เธอกลับหลังผลักเบา ๆ เป็นสัญญาณว่าเธอควรออกจากตรงนี้ไป
ร่างสูงรีบเดินออกมาต้อนรับครอบครัวของตนเองใบหน้าตื่นตระหนกของเขารีบปรับเปลี่ยนให้ดูปกติ
“ยินดีด้วยนะลูกชายของม๊า” เม่ยอ้าแขนกอดลูกชายคนเดียวด้วยความรัก และเธอคาดหวังกับลูกชายคนนี้ไว้สูงมาก ว่าลูกชายจะได้ขึ้นเป็นประธานของตระกูลเฉิน
“ป๊าดีใจกับลื้อด้วยนะอาเซิน” มือเหยี่ยวย่นตามอายุของหยวนยื่นถุงกระดาษสกรีนโลโก้แบรนด์ดังให้ลูกชายพร้อมกับรั้งร่างสูงเข้ามากอดด้วยความภาคภูมิใจ ไม่รู้อะไรทำให้ลูกชายเขาเปลี่ยนแปลงเรียนดีขึ้น ก่อนเขาจะปัดเรื่องนี้ทิ้งไปเพราะการที่ลูกชายปรับเปลี่ยนตัวเองย่อมเป็นผลดี
สองพ่อลูกผละออกจากกันเมื่อเสียงของเม่ยดังขึ้น
“นี่ ๆ ขนมผิงก็มีของขวัญ” “เห็นน้องบอกว่าสั่งทำพิเศษให้เลยนะ” เขาหันไปยังอีกคน เธอชื่อขนมผิง พิชชา ลี่ หญิงสาวมีนิสัยอ่อนหวานเหมือนดั่งชื่อของเธอ ความหวานนั่นแหละที่เขารู้สึกหมั่นไส้ชอบแกล้งเธอบ่อยครั้ง
เขาจ้องไปที่แววตาสั่นไหวจนเธอต้องเป็นฝ่ายย้ายสายตาหลบหนี
ย้อนกลับไปยังวัยเด็ก
“รับอะไรดีคะคุณลูกค้า” เสียงหวานเอ่ยถามลูกค้ารับบทด้วยเด็กชายรูปหล่อ
“รับคุกกี้หนึ่งครับ” ซินตอบกลับแม่ค้าตัวน้อยด้วยรอยยิ้มส่งกลับไปให้ ในมือของเขาถือแบงก์กาโม่ยื่นให้แม่ค้า
“ได้แล้วค่ะ”
“ขอบคุณครับ” ซิน สิรภพ จาง รับคุกกี้ทำมาจากดินนำมาผสมน้ำ มันถูกหญิงสาวนำไปตากแดดจนมันแข็งสีน้ำตาลเข้มคล้ายกับคุกกี้ของจริง
“ไปเล่นบอลกันดีกว่าซิน” ร่างเด็กชายอีกคนหนึ่งเดินเข้ามาใน มือของเขามีบอลประจำกายถืออยู่
“อยู่เล่นเป็นเพื่อนขนมผิงก่อน” เขาตอบกลับโอวเซินไป เขาและเซินอายุห่างกันสองปีเราทั้งสองเป็นญาติกันแต่คนละนามสกุล ตระกูลดั้งเดิมของพวกเขาคือเฉินแต่ฝั่งเฉินมีเพียงลูกสาวสองคนแม่ของพวกเขาแต่งงานจึงใช้นามสกุลบ้านอื่น
“เราเล่นกับเธอไปแล้ว” “เธอก็ต้องมาเล่นบอลกับเราบ้าง” โอวเซินพูดอย่างไม่ยอม เพราะเขาเล่นขายของกับหญิงสาวมาหลายชั่วโมงแล้ว เด็กชายหล่อเท่อย่างเขาเหมาะกับการเตะฟุตบอลมากกว่า
จากนั้นขนมผิงก็ต้องยอมวางช้อนคนในมือเปลี่ยนไปเล่นบอลกีฬาผู้ชายแทน
“สู้ ๆ นะขนมผิง” ซินหันไปบอกหญิงสาวตัวน้อยเธอรับหน้าที่เป็นมือโก ส่วนฝั่งประตูของโอวเซินว่างเปล่าเพราะเขาจะทั้งเตะและรักษาประตูเอง ชายหนุ่มไม่ไว้ใจหญิงสาวจึงไล่ให้ไปจับโกฝั่งซินแทน
“ค่ะ” หญิงสาวรับคำใจดวงน้อยหวั่นกลัวกับลูกฟุตบอล เธอไม่ชอบความรุนแรงแต่ก็ต้องจำยอมเล่น
สายตาคู่นั้นจดจ้องลูกฟุตบอลกลมมันถูกเตะด้วยขาแกร่งสองคู่ ร่างเด็กผู้ชายสองคนปะทะฝีเท้ากันอย่างดุเดือด จนทำให้เธอเผลอลุ้นไปกับความว่องไวนั้นจนกระทั่ง
ปึก!
“โอ๊ย!” “ฮือฮึก” ลูกกลมกระทบใบหน้าสวยเข้าอย่างจังจนร่างบางกระเด็นหงายหลัง แรงเตะเต็มแรงของเด็กชายทำให้พบกับความรู้สึกเจ็บปนชาที่ใบหน้า
“เจ็บมากมั้ยขนมผิง” “พี่ขอโทษที่ไม่ระวังนะ” ซินรีบวิ่งเข้ามาดูสีหน้าเขาแสดงออกมาว่าเสียใจมาก มือเขาเอื้อมเช็ดหยาดน้ำตาเด็กสาว ใบหน้าแดงจ้าตามแรงอัด
“เห็นมั้ยผมบอกแล้วว่าเธอคือภาระ!” โอวเซินเดินถือลูกบอลมาเอ่ยอย่างเบื่อหน่าย
ขนมผิงมักจะโดนเขาว่าแบบนี้อยู่ประจำแต่ใจเจ้ากรรมทำไมชอบเข้าหาเขาคนนี้อยู่เรื่อย
...
“ยินดีด้วยนะคะพี่เซิน” “หวังว่าจะชอบของขวัญนี้นะคะ” มือบางยื่นกล่องของขวัญสีแดงให้