บทที่ 12 เจียงชิงเจ้าเล่ห์

หลี่ซื่อไม่ได้ถูกผีหลอก แต่กลับถูกเจียงชิงทำให้สะดุ้งโหยงไปทั้งตัว

เขารีบก้าวเข้าไปดูใกล้ๆ "ไม่ใช่ผี คนต่างหาก!"

เจียงชิงปรือตาขึ้นมองครึ่งหนึ่ง ถึงเพิ่งรู้ว่าดูเหมือนจะเป็นคนจริงๆ แต่เป็นคนที่สภาพดูเหมือนใกล้จะตายเต็มที

"ช่วย... ช่วยผมด้วย!"

เจียงชิงส่องไฟฉายไปทางนั้น ก็เห็นผู้ชายคนหนึ่งนอนจมกองเลือด เธอเลิกคิ้วขึ้น บาดแผลบนตัวผู้ชายคนนี้ดูยังไงก็แผลถูกยิง เธอเป็นแค่ประชาชนคนธรรมดา กลัวจะหาเหาใส่หัว

คิดได้ดังนั้นเธอก็ก้าวขาเตรียมจะเดินหนี มือของชายหนุ่มหลุดออกจากข้อเท้าของเธอ แต่ในวินาทีต่อมา เจียงชิงก็อุทานออกมาด้วยความแปลกใจ

มีตัวอักษรลอยอยู่บนตัวผู้ชายคนนี้... เห็ดหลินจือร้อยปี!

นี่มันจะประจวบเหมาะเกินไปไหม?

สีหน้าของเจียงชิงเปลี่ยนไปทันควัน เธอรีบย่อตัวนั่งลงข้างเขา "ตายจริง คุณไปโดนอะไรมาทำไมถึงบาดเจ็บหนักขนาดนี้เนี่ย"

หลี่ซื่อที่ยืนอยู่ข้างๆ มองผู้หญิงที่เปลี่ยนสีหน้าได้เร็วยิ่งกว่าพลิกหน้าหนังสือ เมื่อกี้ทำท่าจะไม่ช่วยอยู่เลย แต่พอวินาทีต่อมากลับแสร้งทำเป็นเป็นห่วงเป็นใยเสียเต็มประดา

เจียงชิงเอื้อมมือไปถอนสมุนไพรห้ามเลือดแถวนั้นมาหยิบมือหนึ่ง นวดๆ ขยำๆ ในมืออย่างลวกๆ แล้วแปะลงบนบาดแผลของชายหนุ่ม

การกระทำอันรุนแรงของเจียงชิงทำให้ชายหนุ่มขมวดคิ้วมุ่นด้วยความเจ็บปวด เขาลืมตาขึ้นมองเธอ

"ฟื้นแล้วเหรอ งั้นเราตกลงกันตามนี้แล้วกันนะ ฉันห้ามเลือดให้คุณ ส่วนคุณก็เอาเห็ดหลินจือให้ฉัน"

เจียงชิงคาบไฟฉายไว้ในปากพลางปฐมพยาบาลให้เขาอย่างง่ายๆ น้ำเสียงฟังดูร่าเริงแจ่มใส

หลี่ซื่อที่ยืนดูอยู่ข้างๆ ถึงกับคิ้วกระตุก ผู้หญิงคนนี้ต่างอะไรกับโจรปล้นกันโต้งๆ

แต่ในเมื่อเห็ดหลินจือมันเกี่ยวพันกับสุขภาพของเจ้านายเขา เขาก็เลยขี้เกียจจะเข้าไปก้าวก่าย

สีหน้าของชายหนุ่มเปลี่ยนไปทันที ผู้หญิงคนนี้รู้ได้ยังไงว่ามีเห็ดหลินจืออยู่ที่ตัวเขา?

เขาพยายามจะดิ้นรนขยับตัว แต่เจียงชิงกดตัวเขาไว้แน่น "อยากได้เห็ดหลินจือ หรืออยากมีชีวิตรอด?"

ชายหนุ่มชะงักไปทั้งตัว ไม่ขยับเขยื้อนอีก มีเพียงดวงตาลึกล้ำคู่นั้นที่จ้องมองเธอเขม็ง ราวกับจะสลักลึกใบหน้าของเธอไว้ในความทรงจำให้จงได้

หลังจากเจียงชิงห้ามเลือดจนเหงื่อท่วมตัว ชายหนุ่มก็หมดสติไปอีกรอบ

"คุณแบกเขาหน่อย!"

เจียงชิงใช้นิ้วชี้ไปที่หลี่ซื่อ หลี่ซื่อทำหน้าบึ้งตึงไม่พูดไม่จา แถมยังขยับตัวหนีไปด้านข้าง

เจ้านายแค่สั่งให้เขาตามผู้หญิงคนนี้มา ไม่ได้บอกให้เขาต้องช่วยงานเสียหน่อย

ในเมื่ออีกฝ่ายปฏิเสธอย่างชัดเจน เจียงชิงก็โกรธจนชี้หน้าเขา "ดีมาก จะเอาแบบนี้ใช่ไหม ได้! ไม่ช่วยก็ไม่ต้องช่วย!"

เธอเอ่ยด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าว

เจียงชิงล้วงเอาเห็ดหลินจือออกมาจากตัวของชายหนุ่ม แกล้งทำเป็นโยนใส่กระเป๋าตัวเอง แต่แท้จริงแล้วเธอโยนมันเข้าไปในมิติส่วนตัว

เห็ดหลินจือชั้นยอดขนาดนี้ถ้าเกิดเสียหายไปคงน่าเสียดายแย่

จากนั้นเธอก็รวบรวมแรงแบกชายหนุ่มขึ้นหลัง แล้วเดินมุ่งหน้าออกไปข้างนอก

หลี่ซื่อคิดว่าในที่สุดก็น่าจะได้กลับเสียที แต่ที่ไหนได้ เจียงชิงเดินไปได้ทุกๆ สิบก้าวก็ต้องหยุดพัก ผ่านไปครึ่งชั่วโมง พวกเขาเพิ่งเดินไปได้แค่ไม่กี่ร้อยเมตร

สีหน้าของหลี่ซื่อมืดมนลงทันที เขาตรงเข้าไปคว้าตัวชายหนุ่มลงมาจากหลังของเจียงชิง แล้วแบกขึ้นหลังตัวเอง ก่อนจะสาวเท้าเดินลงเขาอย่างรวดเร็ว

เจียงชิงเลิกคิ้วขึ้นอย่างผู้ชนะ... หึ ลูกไม้ตื้นๆ!

ทั้งสองคนทุลักทุเลกันจนกระทั่งเกือบรุ่งสาง ถึงได้มาถึงโรงแรมชุนไหล

หลี่ซื่อพาเธอตรงไปยังที่พักของหรงชิงทันที หรงชิงเหมาห้องพักไว้ทั้งชั้นบนสุด "คุณสวี พวกเรามาหาคุณชายครับ"

สวีหมิงมองทั้งสองคน ก่อนจะเดินเข้าไปแจ้งข้างใน ไม่นานนักก็ให้ทั้งคู่เข้าไปได้

หรงชิงมองดูคนสองคนที่สภาพเนื้อตัวมอมแมมตรงหน้า บนหลังของหลี่ซื่อยังมีผู้ชายอยู่อีกคน

หลี่ซื่อวางร่างนั้นลง และเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืนทั้งหมดต่อหน้าเจียงชิงทันที เจียงชิงแอบกลอกตาอยู่ข้างๆ แค่ให้แบกคนมาหน่อยเดียว ถึงกับต้องฟ้องขนาดนี้เลยเหรอ?

เจียงชิงเหลือบมองชายที่นอนหมดสติอยู่บนโซฟา ถึงเพิ่งสังเกตเห็นว่าผู้ชายคนนี้คิ้วหนาดวงตาคมโต จมูกโด่งเป็นสัน ริมฝีปากบาง บุคลิกดูมีความลึกลับและเจ้าเล่ห์แฝงอยู่

เป็นคนละสไตล์กับหรงชิงโดยสิ้นเชิง หรงชิงแม้จะเย็นชาเหมือนกัน แต่ให้ความรู้สึกที่สูงส่งจนมิอาจเอื้อม

"อะแฮ่ม!"

เจียงชิงกระแอมไอสองทีแล้วมองไปที่หรงชิง

“เขาเล่าให้คุณฟังหมดแล้ว ตอนนี้เห็ดหลินจืออยู่ที่ฉัน ฉันให้คุณได้ แต่คุณต้องตามหมอมาช่วยรักษาผู้ชายคนนี้"

หรงชิงเหลือบมองสวีหมิง สวีหมิงรีบเดินลงไปทันที ไม่นานนักก็กลับมาพร้อมกับหมอที่สะพายกระเป๋ายาตามหลังมา

เมื่อเห็นดังนั้น เจียงชิงจึงยอมหยิบเห็ดหลินจือร้อยปีออกมาจากกระเป๋า

"เห็ดหลินจือร้อยปี มูลค่าสองหมื่นหยวนก็น่าจะสมน้ำสมเนื้อนะ"

หรงชิงหัวเราะเบาๆ พลางลูบแหวนที่นิ้วมือ เขาจ้องมองเธอด้วยใบหน้าเรียบเฉย

"คุณเจียงอยากจะเป็นคนดีด้วย แล้วก็อยากจะกอบโกยเงินด้วย โลกนี้มันไม่มีเรื่องง่ายขนาดนั้นหรอกนะ"

ดวงตาเย็นชาคู่นั้นตวัดมองมา เจียงชิงหรี่ตาจ้องตอบเขาครู่หนึ่ง สุดท้ายเธอก็ยักไหล่แล้วเดินไปที่ข้างโซฟา

"ก็ได้ งั้นคุณชายก็ไม่ต้องรักษาเขาแล้ว เดี๋ยวฉันจะแบกเขาไปส่งโรงพยาบาลเอง"

พูดจบเจียงชิงก็โยนเห็ดหลินจือกลับเข้ากระเป๋า แล้วตรงเข้าไปแบกชายหนุ่มเตรียมจะเดินออกไปจริงๆ

ใบหน้าของหรงชิงแข็งค้างก่อนจะสลดวูบลง ส่วนหลี่ซื่อและสวีหมิงที่อยู่ข้างๆ ถึงกับอึ้งกิมกี่กับการกระทำของเจียงชิง

พวกเขาอุตส่าห์ตามหาเห็ดหลินจือแทบตาย กว่าจะเจอแถมยังเป็นของร้อยปีอีกด้วย

นี่มัน...

"โธ่ คุณเจียงครับ มีอะไรก็ค่อยๆ พูดค่อยๆ จากันสิครับ จะโมโหไปทำไมกัน"

สวีหมิงรีบเข้าไปขวางเจียงชิงไว้ หางตาเหลือบไปเห็นใบหน้าของเจ้านายตัวเองที่มืดครึ้มจนแทบจะมีน้ำหมึกหยดออกมา ก็แทบจะช็อกตาย

ถ้าเจ้านายเขาฟิวส์ขาดขึ้นมาละก็พังพินาศแน่

เจียงชิงแค่นหัวเราะ คิดจะเล่นแง่กับเธอเหรอ?

ทีเห็ดหลินจือปลอมต้นนั้น พวกเขาจ่ายให้คนอื่นสองหมื่นหยวนโดยไม่กะพริบตาด้วยซ้ำ

แต่กับเธอ แค่ขอให้ช่วยชีวิตคนคนหนึ่ง กลับคิดจะมาหักเงินกันเสียอย่างนั้น

อย่างมากที่สุดเธอก็แค่เอาเห็ดหลินจือต้นนี้กลับไปต้มบำรุงร่างกายตัวเองก็สิ้นเรื่อง!

หรงชิงที่อยู่ข้างหลังโกรธจนนัยน์ตาแทบจะพ่นไฟ เสียงกัดฟันกรอดดังเล็ดลอดออกมาจากไรฟัน "สวีหมิง จ่ายเงิน!"

“อ๊ะ! ครับๆๆ!"

สวีหมิงรีบควักเงินส่งให้เจียงชิงทันที เพราะกลัวว่าถ้าช้าไปแค่วินาทีเดียว คนใดคนหนึ่งในสองคนนี้จะเปลี่ยนใจขึ้นมา

ตอนนี้เขารู้ซึ้งแล้วว่า เจียงชิงคนนี้เห็นอายุยังน้อย แต่รับมือยากชะมัด

"เหอะ!"

เจียงชิงแค่นเสียงในลำคอ ก่อนจะยื่นเห็ดหลินจือให้สวีหมิง

ทางด้านคุณหมอก็รีบเข้ามาตรวจอาการของชายหนุ่มทันที บนตัวเขามีแผลถูกยิงอยู่หนึ่งจุด ส่วนอาการอื่นๆ ถือว่าไม่มีอะไรน่าเป็นห่วงมากนัก

"เรียบร้อยครับ ทำแผลให้เสร็จสรรพแล้ว เพียงแต่คนไข้มีอาการไข้ขึ้นนิดหน่อย ยังจำเป็นต้องมีคนคอยเฝ้าไข้อยู่ครับ"

พอพูดจบหมอก็เหลือบมองคนทั้งสามคนที่ยืนอยู่ หลี่ซื่อกับสวีหมิงพากันเงยหน้ามองเพดานพร้อมกันโดยมิได้นัดหมาย สุดท้ายเจียงชิงก็เลยต้องรับหน้าที่เฝ้าไข้ไปโดยปริยาย

เฝ้าแค่คืนเดียวเท่านั้นแหละ ยังไงพรุ่งนี้เธอก็ต้องไปแล้ว

ตกกลางคืน เจียงชิงนั่งหาวหวอดๆ อยู่ข้างเตียง เธอออกมาข้างนอกตั้งหลายวันแล้ว ป่านนี้หวังเจาตี้กับจางกุ้ยฟางคงกำลังคิดหาทางจะจัดการเธอตอนกลับไปอยู่แน่ๆ

กลางดึก เจียงชิงฟุบหลับอยู่ข้างเตียง ฟู่ถิงจือที่นอนอยู่บนเตียงลืมตาขึ้นมาด้วยความอึดอัด

เขามองเพดานก่อนจะเบนสายตาไปด้านข้าง แล้วก็เห็นผู้หญิงคนที่ขู่กรรโชกเห็ดหลินจือจากเขาเมื่อวาน แววตาของเขาพลันเย็นเยียบขึ้นมาทันที

เจียงชิงรู้สึกขนลุกซู่ที่แผ่นหลังจนต้องสะดุ้งตื่น พอปรือตาขึ้นมาอย่างงัวเงีย ก็ประสานเข้ากับนัยน์ตาอันเย็นชาของชายหนุ่ม ทำเอาความง่วงหายเป็นปลิดทิ้งในพริบตา

เจียงชิงรีบถอยกรูดไปยืนตรงประตู ตัวสั่นเทาด้วยความระแวง

"คุณ... คุณจะทำอะไรน่ะ ก่อนหน้านี้เราตกลงกันดิบดีแล้วนะ ฉันช่วยคุณ คุณให้เห็ดหลินจือฉัน ถ้าไม่ใช่เพราะฉัน คุณก็นอนตายอยู่ในป่าลึกนั่นไปแล้ว"

เมื่อเห็นสายตาที่ราวกับจะกินเลือดกินเนื้อของชายหนุ่ม เธอพนันได้เลยว่าถ้าตอนนี้เขาไม่ได้ป่วยอยู่ เขาคงจะลุกขึ้นมาบีบคอเธอตายคามือแน่ๆ

พอคิดดูแบบนี้แล้ว... เธอรู้สึกว่าหรงชิงยังดูเป็นผู้เป็นคนและน่ารักกว่าตั้งเยอะ

"เกิดอะไรขึ้น?"

น้ำเสียงเย็นชาของชายหนุ่มอีกคนดังขึ้นจากทางด้านหลัง