ตอนที่ 10 //NC+

ภายในรถยนต์ร่างของหนุ่มน้อยหน้ามานามว่าคิวเท็นถูกปลดเปลื้องเสื้อผ้าออกจากตัวจนหมดไม่เหลืออะไรปกปิดร่างกายสองเสือหนุ่มกระโจนเสือกไสเข้าไปในร่างกายของคนตัวเล็กอย่างหน้าสงสาร คิวเท็นบิดตัวไม่ได้มากนักเพราะเบาะรถมันแคบช่องทางด้านหลังปวดแสบไปหมดเพราะกายใหญ่ที่กำลังผุบเข้าผุบออกเสียดสีกันหน้าขากระทบกับแก้มก้นแดงเป็นแถบปากน้อยก็ครอบงำแก่นกายของคนพี่เอาไว้จนเต็มคำ หายใจหายคอก็ไม่สะดวกจากที่เมาๆ อยู่ตอนนี้แทบจะเบลอไม่สิต้องเรียกว่าเบลอจนไม่มีสติหลงเหลืออยู่เลยกว่าได้ ไม่ว่าคนพี่ทังสองจะจับพลิกซ้ายพลิกขวา คิวเท็นก็ไปตาม

“อ๊ะ อ๊ะ อ้า”

“เดี๋ยวเจ็บอย่าขย่มแรงสิ” คิราบอก

“อ่า เสียว เฮียหนูเสียว”

“ฮึม ซี้ด ดีเป็นบ้า” สองมือเรียวจับเบาะด้านหน้าไว้อย่างละข้างเพื่อช่วยพยุงตัวเองที่กำลังกลืนกินแก่นกายใหญ่ทั้งสองในเวลาเดียวกัน ใบหน้าหวานเต็มไปด้วยคราวน้ำตา ความเสียวกระสันแทรกซึมไปทั่วทั้งร่างกาย รถหรูขย่มไปมาจนคนด้านนอกยังรู้เลยว่าภายในนั้นกำลังเกิดศึกใหญ่อยู่ สะโพกขาวขยับขึ้นลงช้าๆ สลับกับเร็วถูกสวนขึ้นมาบ้างบางครั้ง

“อ๊ะ เฮียขา เฮียหนูจะเสร็จแล้ว อือ”

“งั้นเกาะเอาไว้นะเดียวเฮียทำเอง” คิรินบอกก่อนจะสวนแก่นกายกลับขึ้นไปด้านบนสลับกับของคิรา ไม่นานคิวเท็นก็ปลดปล่อยน้ำสีขาวออกมาเลาะเต็มเกียร์รถ มีพุ่งไปเลอะที่หน้าคอนโซนนิดหน่อยด้วย คิรินและคิราขยับกายสวนเข้าไปถี่ๆ ก่อนที่จะเสียวที่ปลายลำก็ถอดลำกายออกมาชักรูดปลดปล่อยน้ำสีขาวใส่เต็มก้นสวยทั้งสองข้าง คิวเท็นหมดแรงขาสั้นพับๆ ทั้งตัวลงนั่งคิรินเป็นแบบนั้นก็ดึงคนน้องขึ้นมาบนตักแกร่งจูบซับที่หางตาและซอกคอ

“เหนื่อยไหม”

“ฮือ ปวดหัวจัง” เด็กน้อยซุกหัวลงกับอกแกร่งของคนพี่ถูไปมาและหลับไป

“มึงไปขับรถไป คืนนี้นอนที่คลับก็ได้” คิรินเอ่ยบอกกับคิรา คิราสวมเสื้อและกางเกงเรียบร้อยและเปลี่ยนตำแหน่งไปนั่งด้านหน้าคนขับแทน ไม่นานก็ถึงเพราะจากเรียลคลับห่างกับควีนคลับแค่หนึ่งกิโลเท่านั้น คิรินจัดการสวมเสื้อผ้าให้คนตัวเล็กก่อนจะให้คิราช้อนอุ้มคนตัวเล็กขึ้นไปด้นบนก่อนโดยใช้ลิฟต์ส่วนตัวด้านหลัง คิรินจึงรีบแต่งตัวและตามทั้งสองขึ้นไป คิราจัดการเช็ดเนื้อเช็ดตัวเมียตัวเล็กของคนเองอย่างทะนุทะถอม

“พรุ่งนี้มึงก็คุยกับน้องดีๆ เดี๋ยวกูอาบน้ำแล้วลงไปข้างล่างก่อนมึงอยู่ดูน้องนะ”

“เออ กูรู้แล้ว”

“เฮียขอโทษนะที่ทำให้หนูเข้าใจผิดรู้ไหมวิ่งออกไปแบบนั้นเฮียเป็นห่วงมากขนาดไหน” คิราเอือมมือไปลูบหัวคนตัวเล็กที่หลับอยู่อย่างอ่อนโยน ก้มลงหอมแก้มเนียนและแทรกตัวเข้าไปนอนกับคนน้อง

“อือ เฮียคิ หนูขอโทษ อืม” เสียงเด็กน้อยในอ้มแขนบ่นพึมพำออกมาเล็กน้อยแต่พอจับใจความได้ คิรายกยิ้มให้ตัวเอง อย่างน้อยน้องก็ไม่ได้โกรธเขาแล้วพรุ่งนี้คงต้องคุยกันให้รู้เรื่องสักหน่อย คิรินกลับขึ้นมาอีกครั้งตอนตีหนึ่งไฟในห้องปิดมืดหมดแล้ว สงสัยนอนกันหมดแล้ว คิรินมองไปที่เตียงเห็นเพียงน้องชายของตนเองเท่านั้นร้อนใจหันมองทั่วทั้งห้องจนเห็นไฟห้องน้ำเปิดอยู่จึงรีบเดินเข้าไปดูภายในนั้น

“อุ้ย! ตกใจหมดเลยเฮีย” เสียงแหบพร่าของคิวเท็นเอ่ยขึ้น เด็กน้อยของเขากำลังยืนเกาะกำแพงเอาไว้เห็นแบบนั้นก็รีบเข้าไปช่วงพยุง

“เราโดนรุมกระทืบหรือไงทำไมปวดไปทั้งตัวแบบนี้ละ”

“จะเข้าห้องน้ำทำไมไม่ปลุกคิรา” คิรินไม่ได้ตอบอะไรแต่ถามกลับ

“ไม่อยากปลุก เห็นนอนหลับสบายคงเหนื่อยตามหาเราใช่ไหม” น้องหันมาเงยหน้าถาม ผมจูบลงที่ริมฝีปากบางก่อนจะตอบ

“มันเป็นห่วงหนูมากนะรู้ไหม แล้วเฮียก็เป็นห่วงเหมือนกัน อย่าผลีผลามออกไปแบบนั้นถ้าเกิดอันตรายขึ้นจะทำยังไง”

“ขอโทษนะครับ ต่อไปจะไม่ทำแบบนี้อีก ตอนนั้นมันตกใจนิหน่า”

“อืม ไปนอนกันเถอะ พรุ่งนี้ค่อยคุยกัน” เด็กน้อยพยักหน้าและเดินขึ้นเตียงไปนอนข้างคิราตามด้วยผมที่เข้ามานอนประกบ

“ฝันดีครับ”

“ครับเด็กดื้อ ฝันดีนะ”

กลุ่มผมสีน้ำตาลอ่อนกระจายเต็มหมอนหนุนสีขาวมีเพียงใบหน้าหวานที่กำลังหลับพริ้มอย่างสบายใจโผล่พ้นผ้าห่มผืนใหญ่ออกมา เด็กนอนเหนื่อยเพลียกับการใช้แรงเมื่อคืนไหนจะเมาจนไม่ได้สติอีกจะตื่นสายก็คงไม่แปลก คิรินกับคิราพยายามลุกออกจากเตียงให้เบาที่สุด ไม่ให้รบกวนการนอนหลับของคนตัวเล็ก คิราเข้าไปอาบน้ำในห้องก่อนส่วนคิรินยืนสูบบุหรี่อยู่ที่ระเบียงตรงห้องนั่งเล่น วันนี้คิวเท็นไม่มีเรียนจึงจะชวนไปที่บ้านใหญ่เพราะเมื่อวานไม่ได้เข้าไปแถมยังโดนม๊าคีย์โทรมาด่าจนหูชาอีกตั้งหาก ถึงผมไม่ได้ทำอะไรผิดแต่เป็นแฝดกันม๊าบอกว่าต้องรับผิดชอบร่วมกัน ส่วนมันก็โดนหนักว่าผมอยู่แล้วทั้งป๊าทั้งม๊าไหนจะไอ้อิกคิวอีก ผมอาบน้ำเสร็จก็มานั่งทำงานที่ค้างเอาไว้สักพักคิวเท็นก็เดินออกมาจากห้องนอน

“ตื่นแล้วเหรอคะ”

“เฮีย เราปวดหัวกับปวดก้นอ่ะ” น้องงอแงเดินมานั่งลงบนตักผมอย่างออดอ้อน

“กินยาไหม” หัวน้อยสั่นไปมา

“เฮียคิราไปไหน”

“ลงไปทำข้าวต้มให้เด็กดื้อคะ”

“เราไม่ดื้อเหอะ”

“เฮียก็ไม่ได้บอกซะหน่อยว่าหนูดื้อ ร้อนตัวเองนะ” กำปั้นเล็กทุบลงที่หน้าขาอย่างแรง น้องนั่งอยู่บนตักดูผมทำงานสักพักคิราก็เดินเข้ามาพร้อมกับข้าวต้มหอมๆ

“ตื่นนานแล้วเหรอ มาทานข้าวต้มดีกว่า”

“เฮียคิ เราขอโทษนะที่ทำให้เป็นห่วง” คิวเท็นลุกขึ้นจากตักคิรินแล้วเดินไปหาคิรา คิราว่างถาดนั้นลงก่อนจะสวมกอดคนตัวเล็ก

“เฮียก็ขอโทษนะครับที่ทำให้หนูเข้าใจผิด เฮียกับเลขาไม่ได้มีอะไรกันจริงๆ นะ เขาทำเอกสารหล่นแล้วก้มเก็บส่วนเฮียตอนนั้นกำลัวเหนื่อยๆ ก็เลยทำท่าทางแบบนั้นแล้วหนูก็เข้ามาเห็น แค่นั้นจริงๆ ไม่ได้มีอะไรเลยนะ เชื่อเฮียนะเด็กดี” คิราอธิบายให้คิวเท็นฟังอย่างรวดเร็ว เขากลัวน้องจะโกรธหรือเกลียดกันมากกว่าจึงรีบบอก

“เรารู้แล้ว เฮียอิกบอกหมดแล้ว แต่ตอนนั้นมันตกใจแถมยังไม่อยากเจออีกด้วย กลัวนึกถึงภาพตอนนั้น”

“แล้วตอนนี้ยังอยากเห็นหน้าเฮียไหม” เสียงคิราแผ่วลงเมื่อถามออกไป

“ไม่แล้ว อยากเห็น อยากเจอ อยากให้อยู่ด้วยตลอดเวลาเลย” เด็กน้อยเขย่งเท้าขึ้นเพื่อหอมแก้มคนพี่ทั้งสองข้าง

“เฮียสองคนรู้เอาไว้เลยนะ เราขี้หึงและขี้หวงด้วย เข้าใจไหม”

“เฮียก็จะบอกหนูเหมือนกัน ว่าเฮียก็ขี้หึง ขี้หวง” คิราบอก

“ขี้เอาด้วยคะ รับได้ไหม” คิรินบอก

“รับได้ไม่ได้ก็ต้องรับไหมละ” เด็กน้อยยู่ปากบอก คิราเอาน้องขึ้นมานั่งบนตักและเป่าข้าวต้มป้อนใส่ปากจนน้องเคี้ยวแก้มตุ้ยเลยก็ว่าได้ พอกินข้าวต้มเสร็จผมก็เอายามาให้คิวเท็นกินกันเอาไว้

“ตอนเที่งเข้าบ้านใหญ่นะครับ”

“อืม เมื่อวานเลยไม่ได้กินข้าวพร้อมกันเลยม๊ากับป๊าจะดุเราไหม” น้องหันมาถาม

“ไม่เลยคะ ม๊ากับป๊าเข้าใจหนูและเข้าข้างหนูกว่าพวกเฮียอีกรู้ไหม เมื่อคืนเฮียสองคนโดนม๊าด่าจนหูชาเลยคะ”

“จริงเหรอ สมน้ำหน้า เราไปอาบน้ำนะ” เด็กน้อยวิ่งดุ๊กๆ เข้าไปในห้องนอนเพื่อไปอาบน้ำ ผมกับคิราเลยลงมาชั้นสองเพื่อหาอะไรทานรองท้องกันก่อนระหว่างรอ พอกลับขึ้นไปคิวเท็นก็แต่งตัวเสร็จพอดี เด็กน้อยในชุดเอียมยีนส์เสื้อเชิต์สีชมพูสดใสเหมาะกับน้องสุดๆ

“แต่งตัวน่ารักจังเลยคะ”

“ขอบคุณครับ ไปกันเถอะอย่าให้ผู้ใหญ่รอ”

บ้านหลังใหญ่กลางเมืองกรุงที่วุ่นวายผู้มีอำนาจสูงสุดของบ้านอย่างคณิณ กวาดสายตามองสามีทั้งสองด้วยสายตาที่ไม่พึงพอใจนัก คุณพ่อทั้งสองที่ขึ้นชื่อเรื่องการกลัวเมียอยู่แล้วหดหัวเข้าไปใหญ่เมื่อภรรยาคนสวยเอาเสื้อสีขาวทั้งสองตัวที่มีรอยลิปสติกสีแดงรูปปากมาโยนกองไว้ตรงหน้าบันได

“เคยบอกแล้วใช่ไหมเฮีย”

“มันไม่มีอะไรจริงนะเมียจ๋า” กันต์เอ่ยบอก

“ใช่เฮียแค่ไปดื่มกับลูกค้าเฉยๆ ส่วนรอยพวกนี้มันคงติดมาตอนที่พนักงานมานั่งด้วยข้างๆ”

“ม๊าใจเย็นก่อนนะคะ ป๊าไม่ทำอะไรนอกลู่นอกทางแน่นอนคะ”

“ม๊ารู้ คีย์รู้ว่าเฮียไม่ทำอะไรแบบนี้แต่ก็รู้ว่าคีย์ไม่ชอบ เป็นเจ้าสองแฝดเลยนะดูสิถ้าง้อหนูคิวเท็นไม่สำเร็จนะจะตัดออกจากกองมรดกเลย”

“ผมสองคนคงไม่ถูกตัดออกแน่ๆ ครับ นี่ครับลูกสะใภ้ม๊า” คิราเอ่ยบอกพร้อมทั้งดันตัวคิวเท็นที่เดินตามมาให้คนเป็นแม่มองเห็นว่าง้อสำเร็จแล้ว

“เชื้อพ่อมันแรงจริงๆ ง้อปุปติดปัปกลับมาด้วยกันแล้ว” กันต์บอก

“หุบปากไปเลยเฮียแล้วเอาบัตรเคดิตมาด้วย คีย์จะยึด”

“โถ่เมีย”

“เมียจ๋าแล้วแบบนี้พวกเฮียจะใช้เงินยังไง”

“วันละพันห้าก็พอติดตัวเอาไว้ ที่เหลือถ้าจะใช้อะไรก็บอก สองอาทิตย์” เสียงโอดโอยของผู้เป็นพ่อทั้งสองดังขึ้นทำให้ลูกๆ กลั้นขำกับการทำโทษป๊าที่เสื้อผ้ามีรอบจูบของผู้หญิงกลับมา ม๊าไม่ใช่คนใจร้ายแต่ก็ไม่ได้ใจดีกับใครง่ายๆ ด้วย จะเห็นมีก็คงเป็นลูกสะใภ้สุดน่ารักที่ตอนนี้ควงแขนกันเข้าไปด้านในบ้านแล้ว