ตอนที่ 11

ตลอดเวลาที่ผมอยู่กับครอบครัวของเฮียผมมีความสุขมากจนตอนนี้ผมขึ้นปีสองแล้วในแต่ละวันเฮียคิรินกับเฮียคิราจะหาอะไรใหม่ๆ มาคอยเซอร์ไพร์ผมตลอด มีเรื่องของสาวๆ เข้ามาบ้างนิดๆ หน่อยๆ ตามความหล่อ มีครั้งหนึ่งถึงกับเพื่อนในสังคมของป๊ากันต์เอาลูกสาวใส่พานมาให้เพื่อเกี่ยวดองกันทางธุระกิจก็มี จำขึ้นใจเลยครับก็ถึงกับมารออยู่ที่บ้านในชุดสีแดงขนาดนั้น เฮียสองคนไปรับผมกับจากมหาลัยตอนเย็นแล้วมีนัดทานข้าวรวมกันที่บ้านใหญ่ ไม่รู้ว่าทางนั้นรู้ได้อย่างไร คุณหนูคนนั้นก็มานั่งรอแต่งตัวสวยเดินเข้ามาหาสองเฮียเมื่อก้าวเท้าเข้ามาในบ้าน ผมถึงกับเดินหนีขึ้นห้องเลยไม่อยากอาละวาดสักเท่าไร เห็นว่าเป็นคนที่กำลังทำธุระกิจร่วมกันอยู่ม๊ากับพี่ศิญากันมาถึงเห็นอย่างนั้นก็โทรตามป๊ากันต์ให้มาจัดการ แล้วขึ้นมาหาผมที่ห้อง สองหนุ่มนั้นก็รับหน้าลูกสาวคู่ค้าบริษัทไปก่อน ทั้งที่บอกไปแล้วว่าเฮียมีคู่หมั้นแล้ว เจ๊แกยังบอกว่ามีแล้วก็ไม่เป็นไร ยังไม่ได้แต่งกันสักหน่อย ครับเอาที่สบายใจเลยจนพี่ศิญาทนไม่ไหวถึงกับชวนผมวางแผน

“น้องคิว เอางี้ไหม” พี่ศิญากระซิบข้างหูผม ถึงกับต้องเอามืออุดปากเอาไว้เลยพอม๊าตามเข้ามาก็บอกแผนการให้ฟัง ม๊าไม่ได้เห็นด้วยแต่ก็ไม่ขัด

“ถือซะว่าม๊าไม่รู้ไม่เห็นจะทำอะไรก็ทำ” ม๊าบอกแบบนี้แล้วก็เดินออกไปพอถึงเวลาทานอาหารตอนเย็น ป๊ากันต์มาพร้อมกับพ่อของเจ๊คนนั้น ป๊าวัชรกับมาที่หลังสุดเลย ผมย้ายไปนั่งข้างพี่ศิญาแทนเพราะโดนแย่งที่ เฮียสองคนได้แต่ส่งสายตามาอ้อนวอนมาให้เพราะกลัวผมจะโกรธ

“ครอบครัวคุณน้าน่ารักจังเลยนะคะ ลูกชายสามคนลูกสาวหนึ่ง หนูเมย์เป็นลูกคนเดียวไม่มีพี่น้อง เห็นแบบนี้แล้วอิจฉาจังคะ”

“อามีลูกชายสองคน ไม่ใช่สาม” ป๊าวัชรบอกและหันมามองผม

“อ้าวแล้วน้องคนนั้น จริงเหรอคะน้องเป็นผู้หญิงจริงๆ เหรอคะเห็นตอนกลับมาใส่ชุดนักศึกษาผู้ชาย ก็ว่าอยู่คะ ว่าหน้าตาหวานมาก ชื่ออะไรเหรอคะ” เจ๊แกทำหน้าตกใจแบบโอเวอร์มากแล้วก็เปลี่ยนอารมณ์ไวมาก

“คิวเท็น” ผมตอบเสียงเรียบ มองบนแถมให้ด้วย

“ม๊าคะ ศิหิวแล้วเราทานข้าวกันดีกว่านะคะ” แผนการเริ่มได้เสียงกระซิบจากพี่ศิญาที่นั่งข้างๆ ม๊าก็บอกให้ทุกคนทานข้าวกันได้ม๊สนั่งอยู่หัวโต๊ะ ผมกับพีศิญาคอยลอบมองม๊ส ส่วนมาก็มองมาทางนี้แล้วยักคิ้วให้ พี่ศิญายิ้มและเอือมมือไปตักอาหารตรงหน้าผู้หญิงคนนั้น

“น้องคิวอันนี้ป้าฝนทำอร่อยมากเลยนะลองชิ้มดูสิ คุณเมย์ลองไหมคะ” พี่ศิญาลุกขึ้นเล็กน้อยเพื่อตักอาหารใส่จานผมและหันไปถามเจ๊ชุดแดง

“ได้คะ”

“ทานเยอะๆ นะคะ” พี่ศิญาตักใส่จากให้และนั่งลงที่เดินตักอาหารเข้าปากอย่างสบายใจ

“หนูเมย์ ในปากหนู” ม๊าเป็นคนเอ่ยทัก ทั้งที่รู้อยู่แล้ว คุณเมย์หยุดชะงักนิดหน่อยก่อนจะหยอบทิชชู่มาและคายสิ่งที่อยู่ในปาก

“กรี๊ดๆ!!!!!” แมลงสาปปลอมที่พี่ศิญาทิ้งไว้ในอาหารก่อนที่จะตักให้ผมคุณเมย์กินมันเข้าไปทั้งตัวพอรู้ตัวก็กรี๊ดกราดออกมาเสียงตังกระโดขึ้นไปนั่งอยู่บนตักเฮียคินจนผมมั่นใส้ กระโปรงแทบจะคุมหัวเฮียคินอยู่และกอดเข้าไปเบียดเข้าไปนมเนี้ย อย่าให้มีมั่งนะ แม่จะเอาไปฟาดหน้าให้สิลิโคนในจมูกแตกเลย ผมลุกขึ้นจากตรงที่นั่งเดินไปหยิบจานที่มีแมลงสาป ป๊ากันต์กับป๊าวัชรก็ลุกไปยืนข้างม๊าคีย์ส่วนพ่อของคุณเมย์เนี้ยยืนอึ่งตกใจกับเหตุการณ์หน้าไปเลย

“ไหนครับๆ จานนี้เหรอครับเดี๋ยวผมเอาออกไปให้”

พรึ่บ!

“กรี้ดๆๆ คุณพ่อ คุณคิน คุณคิรา เมย์ ฮึก ฮือ น้องคิวเท็นทำไมทำแบบนี้ละคะ” หญิงสาวกรี้ดอีกครั้งหลังจากที่ผมหยิบจานนั้นและแกล้งสะดุดล้มเทอาหารที่เหลืออยู่เต็มจานราดตั้งแต่หัวลงมาจนเลอะเทอะทั้งเฮียและผู้หญิงคนนั้น

“ขอโทษครับพอดีมันลื่น ผมไม่ได้ตั้งใจ ป๊าครับ ม๊าครับ” ผมทำเสียงออดอ้อนบีบน้ำตานิดหน่อยหันไปทางป๊ากับม๊า ทั้งสามก็พยักหน้า เป็นอันรู้กันครับ

“คุณกันต์นี่มันอะไรกันครับ แมลงสาปนี่อีก แล้วนั้นเด็กคนนั้นคุณบอกมีลูกชายแค่สองคนแล้วเด็กคนนั้นเป็นใคร ปล่อยให้ทำกับลูกสาวผมแบบนี้ไม่ได้นะคุณต้องจัดการ”

“ผมต้องขอโทษด้วยนะครับ แต่เด็กบอกว่าไม่ได้ตั้งใจเป็นแค่อุบัตติเหตุ” ป๊าวัชรบอก

“มันจงใจชัดๆ ดูสิคะคุณพ่อ คุณอาคุณน้า เมย์เลอะเทอะหมดแล้ว”

“ไปล้างไหมคะ เดี๋ยวศิพาไปฉีดน้ำล้างตัวหน้าบ้าน”

“คุณศิญา มันจะมาไปแล้วนะ”

“อาว่าหนูกับพ่อหนูนั้นแหละที่มากไป ที่นี้เป็นสถานที่พักผ่อนส่วนตัว บ้านอาไม่ใช่ใครจะมาก้มาที่ผมเชิญคุณมาเพื่อให้พาลูกสาวคุณกลับไปไม่ใช่ให้มาตามตอแยลูกชายผมแบบนี้ ลูกชายผมก็บอกไปแล้วว่าเขาทั้งสองมีคู่หมั้น ลูกสาวคุณก็ไม่ฟัง แต่ไม่คิว่าเด็กๆ จะเล่นกันแรงขนาดนี้ ผมขอโทษด้วย ส่วนหนูเมย์ คนที่ยืนอยู่ตรงหน้าหนู นั้นหนูคิวเท็นเป็นคู่หมั้นของคิรินกับคิรา หมั้นกันมาสองปีแล้วและกำหนดแต่งอีกสองปีข้างหน้า”

“ไม่จริงใช่ไหมคะ นี้พวกคุณเป็นเกย์เหรอ พวกวิปริต อร้าย!” ยัยเจ๊พูดยังไม่ทันจบเฮียคิรินที่ยัยคุณเมย์นั้นกอดเอาไว้ก็ถูกพลักลงไปกองกับพื้น

“คุณอาจลืมไปว่าแม่ของผมก็เป็นผู้ชาย ที่พูดหมายความว่ายังไง” เฮียคินมองด้วยสายตาเหยียดๆ

“เออ เมย์ขอโทษคะ คุณอาคุณน้า เมย์” เสียงพูดตะกุกตกักถูกเอ่ยออกมาไม่ทันจบป๊ากันต์ก็เอ่ยออกมาขัดจังหวะ

“คุณผจญครับ ผมว่าเรื่องที่เราคงลงทุนร่วมกันพักเอาไว้ก่อนเถอะครับ แล้วเชิญกลับไปได้แล้วทางนั้นประตู ผมไม่ส่งนะครับ ไอ้คิง! โทรจองร้านอาหาร กูจะพาครอบครัวออกไปกินข้าวข้างนอก” สิ้นเสียงคำสั่งทุกคนบริเวณรอบก็ลุกออกจากโต๊ะอาหาร ผมกับพี่ศิญามายอมรับผิดกับป๊ากันตืเพราะทำให้เกอดผลกระทบกับเรื่องงานด้วย ป๊าก็บอกไม่เป็นไรไม่ต้องกังวลยังไงบ้างก็เข้าข้างเราสองคนอยู่แล้ว เฮียสองคนก็โดนม๊าต่อว่านิดๆ หน่อยๆ ที่ไม่ทำอะไรให้เด็ดขาดจนเกิดปัญหาตามมาไม่รู้ไปให้ความหวังอะไรไว้หรือเปล่า หลังจากเรื่องนี้เฮียทั้งสองคนต้องทำงานหนักมากประจวบกับที่ผมต้องทำเรื่องหาที่ฝึกงานเมื่อขึ้นปีสาม เราสามคนมีเวลาเจอกันน้อยมากเวลาว่างพร้อมๆ กันก็น้อยลง แต่เฮียคินกับเฮียคิก็จะมีดอกกุหลาบสองดอกว่างเอาไว้ที่หัวนอนเสมอหรือทุกๆ ครั้งที่เขาตื่นออกไปทำงานก่อน ผมเรียนหนักมากเวลาจะกินข้าวกลางวันแทบไม่มี ว่านกับเต็มบ่นกันทุกวันอยากฝึกงานแล้ว วันนี้ผมหอบงานกับมาที่คอนโดด้วย พี่โจ้เป็นคนมาส่งที่คอนโดเพราะเฮียคินลงตรวจสินค้าที่โรงงานดวยตัวเอง ส่วนเฮียคินมีนัดกับลูกค้าตอนเย็นพอดี กว่าจะกลับก็คงมืด พี่โจ้มาส่งงานอาจาร์ยพอดีเลยอาสามาส่งผมที่คอนโดปีสี่แล้วสบายหน่อยที่ไม่ต้องมีงานเยอะเพราะอย่างเดียวที่ทำจนหัวปั่นคือโปรเจ็คเรียนจบ งานที่หอบกลับมากองเต็มโต๊ะห้องนั่งเล่น หนังสือหนาสี่ห้าเล่มตัวหนังสือภาษาอังกฤษถูกไฮไลท์ด้วยสีชมพู สีเหลืองและสีส้ม ปากกาสองสามด้ามและกระดาษหลายแผ่นกระจายเต็มโต๊ะโดยมีคนตัวเล็กใส่แว่นฟุบหลับอยู่ คิรากลับมาถึงห้องตอนสี่ทุ่มครึ่งก็เห็นคนน้องนอนหลับคางานตรงหน้าไปแล้ว เขาจึงอุ้มเด็กน้อยเข้าไปในห้องนอน ถอดแว่นตาออกแล้วห่มผ้าให้

“ทำไมไม่มานอนในห้องดีๆ หืม” คำถามที่ไม่ได้ต้องการคำตอบจากอีกคน คิรินเดินเข้ามาในห้องนอน

“อ้าวหลับไปแล้วเหรอ”

“อืม กูกลับมาก็เจอนอนหลับคาโต๊ะอยู่หน้าทีวีเลยอุ้มเข้ามานอน”

“เออ งั้นกูไปเก็บของให้น้องก่อนจะได้มานอน เหนื่อยชิบหาย”

“เออ กูก็เหมือนกัน”

“อดทนอีกหน่อย เพื่ออนาคตของน้องจะได้ไม่ต้องเหนื่อยเหมือนมึงกับกู”

“เด็กดี ฝันดีนะ” คิราจูบลงไปบนหน้าผากมนก่อนจะลุกไปอาบน้ำเพื่อมานอนกอดเติมพลังจากคนตัวเล็กให้เต็มอิ่มจะว่าไปช่วงนี้เหมือนของขาดเวลาไม่ค่อยตรงกันสักเท่าไร คิราหยิบโทรศัพท์ดูวันที่ในโทรศัพท์และยกยิ้ม

"พรุ่งนี้ไม่มีเรียน หึ พรุ่งนี้เช้าก็ยังทัน" คิราหัวเราะกับตัวเองเหมือนคนบ้าที่วางแผนจับเมียตัวเองกินวางแผนการลำดับท่าทางเอาไว้และกอดดมต้นคอขาวและหลับไป