ตอนที่ 08

หลังจากขับรถออกจากบริษัทผมโทรหาเอียอิกคิวทันทีเพราะผมจะไปหายังไม่อยากเจอเฮียคิราตอนนี้ ไม่คิดว่าจะได้เห็นอะไรแบบนี้ ไม่มีน้ำตาไม่ร้องไห้ ผมขับรถมาถึงคอนโดของเฮียพอดีกับที่เฮียคิรินโทรมาอีกครั้ง จริงๆ มันก็ไม่ได้ไกลกันสักเท่าไร ผมกดตัดสายทิ้งและโทรไปหาม๊าคีย์บอกเล่นเหตุการณ์ที่พึ่งเจอมาและขอไม่เข้าไปทานมื้อเย็นด้วย พรุ่งนี้ถึงจะกลับเพราะจะค้างกับพี่ชาย ม๊าคีย์ก็โอเคตามใจผมและจะจัดการเรื่องที่เกิดขึ้นให้ ผมรู้ว่าผมยังเด็กยังด้อยต่อโลกใบนี้มาก แต่จะให้ใครมาเอาเปรียบผมเรื่องแบบนี้ก็ยอมไม่ได้

“มาแล้วเหรอตัวดี”

“ครับพี่ป่าน เฮียอิกละครับ”

“อีกสักพักคงกลับแล้วแหละ เขาโทรมาบอกพี่แล้ว แล้วกินอะไรมาหรือยัง”

“ยังเลยครับแต่ไม่ต้องทำเผื่อผมนะ คืนนี้ผมจะออกไปดื่มกับเพื่อน” ใช่ครับจะทำตัวเศร้า ร้องไห้ตามผัว มันเก่าแล้วดื่มเที่ยวนี้สิถึงจะเรียกว่าตามเทรน

“บอกอิกแล้วหรือไงเรา แล้วที่มานี้ทะเลาะกันหรือว่ายังไง” พี่สายป่านถาม

“ไม่ได้ทะเลาะหรอกครับ ผมหนีมา”

“คือยังไงหนีมาพี่ไม่เข้าใจ” เราสองคนเดินเข้ามาในห้องด้วยกันคุยกันไปพี่สายป่านไปหยิบน้ำให้ผมก็เดินตามสุดท้ายพี่เขาก็จูงมือผมมานั่งถามให้เป็นเรื่องเป๋นราว ผมเล่าว่าวันนี้ไปเจออะไรมาบ้าง ที่หนีออกมาเพราะอะไร

“อาจเป็นเรื่องเข้าใจผิดก็ได้นะ”

“ผมรู้พี่ แต่แวบแรกที่เห็นมันคิดไปแล้ว และก็ตกใจด้วยเลยหนีออกมาก่อน ระหว่างทางที่ขับรถมาก็คิดดูแล้ว จะเรื่องจริงหรือไม่จริงผมก็ยังไม่อยากเจอกันในตอนนี้ ขอให้ผมสงบจิตใจลงก่อน ให้ผมมีภูมิต้านทานกับเรื่องแบบนี้ก่อนแล้วค่อยฟังคำอธิบาย”

“เฮ้อ เด็กหนอเด็ก เอาละจะนอนที่นี้ใช่ไหมคืนนี้ แล้วบอกทางนั้นเรียบร้อยแล้วนะ”

“อืมผมบอกม๊าคีย์ไปแล้วครับ”

“งั้นตามสบายพี่ไปเตรียมมื้อเย็นก่อนอิกกับมาพี่จะไปเคาะที่ห้อง”

“ขอบคุณครับ”

‘คืนนี้สองทุ่มที่ real club จองโต๊ะแล้ว ใครไม่มา หมานะครับ!’

ผมส่งข้อความเข้าในกลุ่มไลน์ไม่นานก็มีเสียงแจ้งเตือนตอบกลับ

ชื่อว่าน...วรกานณ์ : คิวเท็นตัวจริงป่าวเนี้ย @Q-TENนะครับ

TEMTEM : เกิดคึกอะไรเนี้ย

Q-TENนะครับ : ไม่มีอะไร แค่อยากดื่มเลี้ยงนะไม่ไปกันเหรอ

ชื่อว่าน...วรกานณ์ : ไม่ไปก็หมาดิคร้าบบบ

TEMTEM : นั้นดิ หมาเลยนะ อาบน้ำแต่งตัวก่อน

ธีรดล : ไม่ต้องรีบขนาดนั้นก็ได้พึ่งจะ ห้าโมงเอง

Q-TENนะครับ : ไม่เห็นธิดาอ่านเลย @ธิดารัตน์_Tida

ธีรดล : เห็นแล้วอยู่ด้วยกัน ธิดาบอกโอเคเจอกันสองทุ่ม

ชื่อว่าน...วรกานณ์ : มึงขอพ่อมึงแล้วเหรอไอ้คิว นั้นมันคลับคู่แข่งไม่ใช่หรือไง

ชื่อว่าน...วรกานณ์ : ทำไมไม่ไปคลับเฮียวะ

ชื่อว่าน...วรกานณ์ : ฟรีก็ฟรี สาวก็แจ่ม

Q-TENนะครับ : จะไปร้านนี้ อีกอย่างโตแล้วไม่ต้องขอใคร

ธิดารัตน์_Tida : ทะเลาะกันแน่เลยแบบนี้

Q-TENนะครับ : ป่าวก็แค่อยากเที่ยวกับเพื่อนดื่มกับเพื่องมั่งไม่ได้หรือไง จะไปกันไหมสรุปมาเลย

ธีรดล : ไปสิครับ

ชื่อว่าน...วรกานณ์ : ไปดิ

ธิดารัตน์_Tida : ไปจ้า

TEMTEM : ไม่พลาด ไปอยู่แล้ว

ผมนอนกลิ้งไปกลิ้งมาอยู่บนเตียงนอนมีข้อความและแจ้งเตือนสายที่ไม่ได้รับจากเฮียคินและเฮียคิ ผมไม่ได้นใจและปิดเสียงไปซะก่อนจะเดินออกมาข้างนอกเพื่อหยิบน้ำดื่มและกลับเข้าไปในห้องเหมือนเดิม ผมนอนหลับไปตื่นอีกทีตอนที่พี่สายป่านมาเคาะห้องเพราะเฮียอิกกลับมาแล้ว และอยากคุยกับผมด้วย

“ว่าไงหนีมาแบบนี้มันไม่ดีนะ”

“เรารู้ บอกม๊าไปแล้ว”

“แล้วบอกไอ้หมาสองตัวนั้นไหมละ ก็ไม่ดทรหาเฮียจนสายจะไหม้แล้ว”

“พรุ่งนี้เขาก็กลับแล้ว ขอเตรียมใจก่อนได้ไหม”

“เลิกไปเลยดิ”

“ไม่เลิก เรื่องอะไรมาบอกให้เราเลิกกับแฟนเราเนี้ย” เฮีรยอิกหัวเราะชอบใจกับท่าทางแง๊วๆ ของผม ก็มันจริงนิ ถ้าเป็นเรื่องเข้าใจผิดละ หรือถ้าเป็นเรื่องจริง ผมก็ยังเหลือเฮียคินไหมจะให้เลิกยังไง ผมหมั่นแบบแพ๊คคู่นะ โอ๊ยคิดก็ปวดหัวถ้าเป็นเรื่องจริงผมทำไงดี

“เฮียถ้ามันไม่ใช่เรื่องเข้าใจผิดละ เราควรทำยังไง”

“อันนี้เฮียตอบแทนไม่ได้หรอกนะ มันอยู่ที่ตัวเราแล้วว่าจะเลือกแบบไหน จบเรื่องหรืออภัยให้กัน เฮียเลิกให้ไม่ได้แต่ตอนนี้สบายใจเถอะมันไม่มีอะไรเลยให้กังวล”

“อืม ไว้ค่อยคุยพรุ่งนี้แหละตอนนี้สมองไม่ประมวลผลเลย เฮียคืนนี้เรานัดกับเพื่อนไว้ไปส่งได้ไหม”

“หาเรื่องหนีเที่ยวอยู่หรือเปล่า แล้วไปที่ไหน”

“เรียลคลับ นัดไว้ตอนสองทุ่ม”

“เปลี่ยนร้านเถอะ”

“ทำไม” ผมถาม

“รู้ไม่ใช่เหรอว่านั้นมันร้านคู่แข่งแฟนเรา แล้วทำไมไปร้านนั้น เกิดอะไรขึ้นทำไง”

“มันไม่มีอะไรหรอก อีกอย่างทางนั้นไม่ได้รู้จักเราสักหน่อย”

“แล้วไอ้สองคนนั้นไม่รู้เรื่องที่จะไปคืนนี้ใช่ไหม” ผมส่ายหน้าบอกแทนการพูด เฮียอิกคิวถอดหายใจเฮือกใหญ่ก่อนจะเดินหนีเข้าห้องนอนไปกับพี่สายป่านทิ้งผมไว้ที่โซฟาคนเดียว

“ชิ บอกก็ไม่ได้ไปสิอีกอย่างไม่อยากคุยด้วยตอนนี้จะบอกทำไม”

“พี่สายป่านผมไปก่อนนะ”

“อืม อิกอย่าขับรถเร็วนะ คิวก็ระวังตัวด้วยอย่าดื่มหนักนะจะกลับก็โทรหาพวกพี่รู้ไหม”

“ครับพี่สะใภ้” ผมกับเฮียอิกคิวออกมาจากคอนโดตอนหนึ่งทุ่มหน่อยๆ เพื่อป้องกันรถติดมาถึงก็ตอนสองทุ่มพอดีผมให้เฮียอิกส่งแค่หน้าคลับและก็ไล่กลับไปเลย ที่นี้ไม่ไกลจากควีนคลับมากนักผมหยิบโทรศัพท์มากดทักหาเพื่อนแต่ละคนว่าถึงไหนแล้ว ทุกคนก็บอกว่าใกล้ถึงแล้ว ผมจึงเดินเข้าไปด้านในก่อนเพื่อรอทุกคน