ตอนที่ 06 //NC+

“เฮียมาได้ไงเนี้ย” ผมถามออกไปเมื่อเห็นทั้งสองมายืนหยุดอยู่ตรงหน้าด้วยสายตาคาดโทษ

“แล้วโกหกว่ามาดูเพื่อนแข่งรถทำไม ทั้งที่ตัวเองลงไปแข่งเอง” เฮียคิบอก

“เฮียรู้เหรอว่าเราแข่งเอง”

“ศรกับชาติเฮียให้ตามดูหนูตั้งแต่เช้าแล้ว”

“นี่เฮียส่งคนสะกดรอยตามเราเหรอ ทำไมทำแบบนี้” ผมเสียงดังใส่

“มึงเป็นใครวะ ปล่อยกูเดี๋ยวนี้เลยนะ ไอ้โซลมึงรู้จักพวกมันไหม บอกให้ปล่อยกูเลยนะ” อาชาที่ถูกพี่ชาติล็อคตัวเอาไว้ตะคอกบอกโซล

“พูดขอร้องคนอื่นๆ ให้มันดีๆ หน่อยดิวะ นี่เพื่อนเหรอ” พี่นาวาพูดกับอาชาและหันมาถามโซล

“เพื่อนในคณะเดียวกัน ว่าแต่พี่วามาได้ไง”

“เมียหนีเที่ยวก็ต้องมาตามไหมละ ไปกลับได้แล้ว ไอ้คินให้คนมึงขับรถกูไปไว้ที่คลับด้วยกูกับกับโซล”

“เออ หนูก็กลับได้แล้ว พวกนายด้วยกลับกันได้แล้ว ชาติปล่อยพวกนั้นซะ”

“เดี๋ยวเฮีย” ผมขว้ามือที่เฮียคินดึงให้ผมเดินตามค้างเอาไว้ก่อน ผมหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเข้าโหมดถ่ายวีดีโอ

“ทำอะไร”

“จำขอตกลงของเราได้ไหม ถ้าเราชนะนายต้องขอโทษว่านออกสื่อ ถ้าเราแพ้เรายอมนายทุกอย่าง”

“คิวเท็น!!” สองเสียงเข้มเปล่งออกมาด้วยเสียงต่ำทุ่ม ผมหันไปมองทั้งสองคนและยิ้มแห้งๆ ให้

“บังเอิญว่าเราชนะดังนั้นอาชาคงไม่ตอแหลผิดคำพูดหรอกเนอะ”

“ไอ้คิวมันร้ายเหมือนกันเนอะ เห็นเรียบร้อยแบบนี้” ว่านกระซิบกับเต็มที่ยืนอยู่ข้างๆ กัน เต็มพยักหน้าเห็นด้วยแบบไม่ต้องคิดส่วนคิรนและคิรากัดฟันกรอดกับสิ่งที่เด็กน้อยของตัวเองพูดออกมา ยอมทุกอย่างงั้นเหรอถ้าแพ้ เขาสองคนรู้อยู่แล้วว่าเด็กน้อยของเขาจะไม่แพ้ แต่ดูสิ่งที่เอาไปเดิมพันนั้นสิ มันน่านัก น่าตีให้ก้นเด้งๆ นั้นลายเป็นแทบจริงๆ อาชาจำใจทำตามคำพูดของตนเองก่อนหน้าเพราะแรงกดดันจากสายตาของคนรอบๆ เสร็จสิ้นทุกอย่างต่างคนต่างแยกย้ายกันกลับบ้านช่อง เอียคินรินกับเฮียคิราก็กลับคันเดียวกับผมเพราะตอนมามากับพี่นาวา ทั้งสองไม่พูดกับผมเลยจนรู้สึกอึดอัดหันไปจะพูดด้วยก็โดยสายตาพิฆาตจ้องกลับจนต้องหุบปากเอาไว้ก่อน ถึงคอนโดเฮียคิราลากผมเข้ามาในห้องนอนทันทีและชี้ไปที่ของบ้างอย่าง

"ใส่ชุดที่อยู่ในกล่อง ทุกชิ้นแล้วนอนรอเฮียบนเตียงนะคะ"

"หนูรู้ใช่ไหมว่าหนูทำผิดอะไรมา" เฮียคิรินที่เดินตามเข้ามาเอ่ยถาม

"เฮีย อย่าลงโทษหนูรุนแรงนะหนูกลัว" ผมพยักหน้ารับและเอ่ยถามเสียงสั่นเครือ เพราะปกติแล้วพวกเฮียจะไม่เย็นชาใส่ผมแบบนี้นะ แล้วยิ่งวันนี้ที่ผมก็หกไปอีก

ทั้งสองคนยิ้มให้ก่อนแล้วเอามือลูบหัวเด็กน้อยตรงหน้าอย่างอ่อนโยน

"ไม่เจ็บก็ไม่จำนะสิคะ" แรงบีบเค้นที่ก้นผมโดยฝีมือของเฮียคินและเสียงกระซิบจากเฮียคิ ทำเอาผมเบ้หน้ากัดปากกั้นเสียงร้องเอาไว้ทันที ทั้งสองจูบซับที่แก้มผมทั้งสองข้างและเดินออกไปข้างนอกโดยทิ้งผมไว้ในห้องกับกล่องอีกหนึ่งใบ ผมเดินไปทิ้งตัวนั่งลงบนเตียงนุ่มเปิดกล่องสีดำที่เฮียคิราบอก แต่กลับต้องอ้าปากค้างกับสิ่งที่เห็น

“ชะ ชุดบ้าอะไรเนี้ย”

ชุดหนังสีดำคล้ายกับชุดว่ายน้ำวันพีชด้านหลังเป็นตาข่ายผูกโบว์แถมยังมีห่งกระต่ายติดกับชุดอีก ผมหยิบชุดว่างเอาไว้ หยิบชิ้นต่อไปขึ้นมา โช๊กเกอร์หนังสีดำ หูกระต่าย ถุงน่องตาข่าย แล้วนี้มัน.....

“เล่นบ้าอะไรกันเนี้ย” ผมสถบออกมาเมื่อมองดูอุปกรณ์การแต่งตัวทั้งหลาย ในมือผมถืออยู่ตอนนี้มันคือของเล่นในแบบที่ใช้กับผู้ชายด้วยกันผมกันมันแน่นเลย แล้วเสียงที่ดังทะลุประตูเข้ามาทำให้ผมจำใจหอมของตรงหน้าทั้งหมดเข้าไปในห้องน้ำ ฮือจบแล้วคิวเท็นจบสิ้นแล้วต้องมาทำอะไรแบบนี้

“ให้เวลาอีกสิบนาที ถ้ายังไม่เปลี่ยนชุดเฮียจะเป็นคนเข้าไปเปลี่ยนให้เอง”

10นาทีต่อมา ร่างน้อยๆ ที่นอนอยู่ใต้ผ้าห่มผืนใหญ่โผล่ออกมาเพียงลูกตาทั้งสองข้าง บิดช่วงล่างไปมาเพราะสิ่งที่คาอยู่ภายในมันกระตุกกระตุ้นสัมผัสด้านในจนเหยิ้มแฉะไปหมด กว่าจะทำให้เข้าไปได้ก็อยากเย็นเจ็บไปหมด ไหนจะชุดที่รัดพอดีตัวเสียดสีจุดซ่อนเล้นทุกจังหวะการขยับตัว เฮียคินและเฮียคิเดินเข้ามาโดยมีแค่กางเกงขายาวทั้งสองคน เผยให้เห็นอกเปลื่อยของทั้งสองคน คิรินยืนจ้องมองเด็กน้อยที่เอาผ้าคุมตัวเองแทบจะมิดอยู่แล้ว เขากระตุกผ้าห่มออกโยนไปที่ข้างเตียง ภาพตรงน่าที่เห็นกระตุ้นความโหยหามากขึ้นกว่าการจินตนาการตอนที่อยู่ภายนอกซะอีก ร่างกายขาวที่ถูกปกคลุมด้วยตาข่ายสีดำ ชุดหนังสีดำรัดเจ้ากระต่ายตัวน้อยเอาไว้จนเสืออย่างเขานั้นจะกระโจนลงไปขย้ำ หูกระต่ายสีดำสวยเข้ากับใบหน้าแดงเก้อของอีกคนมาก คิรามองลงต่ำจากยอดอกที่เสียดสีกับชุดไปมาจนถึงส่วนกลางที่โปร่งพองเป็นรูปอยู่ภายใต้ชุดกระต่ายร้อนรัก ก้นน้อยส่ายร่อนไปมาสองขาบดเบียดกันจนดูน่าสงสาร คงเป็นเพราะแท่งเนื้อจิ้วหมุนควงอยู่ภายในช่องทางน่ารักอันนั้นเป็นแน่ สองหนุ่มกลืนน้ำลายลงคออย่างกระหายเหยื่อตรงหน้า ก่อนจะกระโจนใส่ หนุ่มกระต่ายน้อยร้อนรักที่ต้องร้องครางรับกระเสียงกระแทกกระทันทั้งคืน

“อือ อ้า”

“อึก อ๊ะ อ๊ะ”

“ฮือ เฮีย ลึก อึกลุกมาก อ้า”

“กรี๊ด! อ้า เจ็บ ฮึก ฮือ พอแล้วหนูเจ็บ อ๊ะ อ๊ะ”

“อ่า แล้วจะโกหกพวกเฮียอีกไหม อืม”

“อึก อึก มะ อ๊ะ ไม่ อ๊ะ อ๊ะ อ๊ะ อ๊ะ ฮ่า อึก” บทลงโทษนี้ถูกดำเนินติดต่อกันหลายชั่วโมงคิวเท็นหมดแรงจนสลบคาอกของพี่ๆ ไปก่อน สองหนุ่มที่กำลังสอดใส่เข้าไปในช่องนั้นพร้อมๆ กันเห็นคนน้องสลบไปแล้วก็รีบเร่งให้เสร็จทั้งๆ ที่น้องก็สลบแบบนั้น ตอนที่ถอดกายออกมาเสียงเล็ดลอยจากคนตัวเล็กทำเอาทั้งสองใจหาย นึกว่าคนน้องจะตื่นขึ้นมาจึงค่อยๆ ตบหลังกล่อมให้หลับต่อและทำความสะอาดและพากันไปนอนอีกห้อง มองย้อนกลับมาดูภายในห้องกระจัดกระจายไปด้วยถุยางที่ถูกใช้แล้วโยนทิ้งไว้เยอะแยะ ชุดกระต่ายแสนแพงที่สั่งตัดจากแบรนด์ดังเพื่อคนน้องโดยเฉพาะ ตอนนี้กับเป็นแค่เศษผ้าที่ถูกแกทึ้งจนขาด คงจะหลงเหลือแค่หูกระต่ายน้อยกับโช๊กเกอร์ที่สวมใส่อยู่บนคอ แต่คิรินก็เผลอรุนแรงไปหน่อยจะลำคอขาวเป็นรอยแดงจากการดึงรั้งระหว่างการควบขี้คนน้องจากด้านหลัง เช้าต่อมาคิวเท็นมีไข้สองทำให้ต้องลาหยุดไปถึงสามวัน เขาทั้งสองก็ต้องรับกับผมการกระทำที่รุนแรงไปกับน้อง ร้องรับอารมณ์คนป่วยที่งอแงทั้งวัน โดนไล่ไปนอนนอกห้องทั้งที่น้องยังป่วยไม่ยอมให้พวกผมดูแล และก็แอบน้องไห้ หาว่าผมสองคนไม่สนใจ จนต้องตามให้ม๊ามาช่วย โดนม๊าด่าอีก รู้แล้วว่าผิดที่รุนแรงกับน้อง ดีเท่าไรแล้วที่เขาสองคนไม่ใช้โซ่แส้กุญแจมือกับน้อง ม๊าช่วยคุยให้จนน้องฤดอเคกับพวกผม แถมยังเรียกผมสองคนว่าไอ้คนป่าเถื่อน เพราะอะไรไม่ต้องบอกสภาพน้องยับเยินแบบนี้ ฝีมือผมสองคนล้วนๆ รู้สึกผิดนะแต่นิดเดียวเท่านั้น แต่รู้สึกถูกใจมากๆ กับการที่ได้เห็นกระต่ายน้อยร่อนเอวรับทุกการกระแทกสวนทั้งที่ปากก็ตะโกรพอแล้ว แต่กับทั้งตอดรัดและกระแทกเอวสวน ใครกันแน่นี่ต้องโดนดุ