ตอนที่ 05

ตั้งแต่เช้าผมมีประชุมทั้งวันเลย ตั้งแต่เรียนจบมาผมกับคิราเข้ามาบริหารบริษัทนำเข้ารถของป๊ากันต์ ในตำแหน่งรองประธานกันทั้งสองคน ส่วนทางป๊าวัชรที่ต้องสลับกันเข้าไปดูแลคืองานโรงแรมที่พึ่งเปิดใหม่ซึ่งมีชื่อผมสองคนเป็นผูบริหาร แต่ป๊าวัชรขอจัดการให้มันมั่นคงก่อนถึงจะส่งต่อให้ผม ป๊ากับม๊าวางแพลนกันไว้ว่าหลังจากส่งต่อธุรกิจให้ผมสองคนก็จะไปอยู่ที่เชียงใหม่กันเป็นบ้าเกิดของม๊าแถมคุณตายังทิ้งที่ดินไว้ให้อีกหลายพันไร่อีกด้วย คุณตาอคิณณ์เสียไปตอนผมกับคิราอยู่ม.ต้นด้วยโรคประจำตัว เหลือแต่คุณตาคิมที่ตอนนี้เป็นผู้การกรมตำรวจแห่งชาติ ส่วนคุณปู่คุณย่าก็อยู่ต่างประเทศใช้ชีวิตท่องเที่ยวกันตามประสาตายาย ที่หมดห่วงกับลูกหลานแล้ว น้องสาวผมก็ไม่ต้องห่วงแล้วเพราะมีคนช่วยดูแลแล้ว แฟนหนุ่มรุ่นน้องผมอย่างอานนท์ ทางนั้นกว่าจะผ่านตาพ่อตาทั้งสองได้ทำเอาลากเลือดเหมือนกัน ซึ่งพี่ชายอย่างผมก็หวงน้องไม่แพ้กันแต่ที่ยอมให้คบกันก็เพราะไอ้นนท์มันจริงใจ ครอบครัวมันมีอำนาจมากกว่าครอบครัวผมเพราะครอบคุมทั้งเอเชีย ตระกูลมาเฟียเก่าแก่ ผมละกลัวจริงๆ ว่าน้องสาวผมจะไปทำเรื่องปวดหัวให้ทางนั้น ปีหน้ายัยตัวแสบก็จะเรียนจบแล้ว และเห็นว่าคุยกันเอาไว้ว่าจะย้ายไปอยู่ที่จีนเลยหวังว่าคงจะไม่ไปทำเรื่องอะไรให้ขายหน้ามาถึงคนที่บ้านก็พอ

วันนี้คิวเท็นต้องขับรถมาที่มหาลัยเพียงคนเดียวโดยที่ผมสองคนไม่ได้ไปส่งเหมือนทุกวัน น้องมีเรียนตอนสิบโมงและผมมีประชุมเก้าโมงเช้าจึงออกมาก่อน แต่ส่งคนให้คอยดูแลอยู่ห่างๆ แล้ว ทั้งวันก็ประชุมที่บริษัท แทบไม่มีเวลากินข้าว ตอนบ่ายก็เข้าไปที่โรงแรม พอตกเย็นเข้ามาที่คลับเคลียร์งานต่างๆ สินเดือนเหมือนสิ้นใจจริงๆ งานเยอะมาก จนไอ้โชเดินมาบอกให้ดูที่โทรศัพท์ ผมจึงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูมีทั้งเบอร์ที่ไม่ได้รับและข้อความที่ยังไม่ได้อ่าน ผมกดเข้าไปอ่านก็พยักหน้ากับตัวเอง ต่อสายหาคนที่ให้คอยดูแลน้องอยู่ห่างๆ ได้ความว่าคิดเท็นไปที่สนามนั้นจริงแต่รออยู่ภายนอกไม่ได้เข้าไปด้านในสนามแต่ยังอยู่ในสายตาตลอดและมีรายงานว่าเห็นรถของไอ้โซลพึ่งขับเข้าไปเมื่อห้านาทีที่แล้วด้วย ผมจึงให้ไอ้คิราโทรหาไอ้นาวา

“มันบอกว่าไอ้โซลไปดูเพื่อนมันแข่งรถ แต่ไม่บอกว่าใคร” สักพักมีข้อความภาพถูกส่งเข้ามาในโทรศัพท์ ก็เป็นเบอร์ของคนที่ให้คอยดูแลคิวเท็นห่างๆ

“ไอ้คิเมียมึงดื้ออีกแล้วเนี้ย” ผมยื่นโทรศัพท์ให้มันดู

“เฮ้อ ถ้าเจ็บตัวอีกกูจะตีให้ตูดลายเลยคอยดู” รูปของคนตัวเล็กที่กำลังค่อมมอเตอร์ไซค์คันใหญ่แถมชุดที่ใส่ยังเป็นชุดนักศึกษาอีกมีแค่หมวกเท่านั้นที่ปกคลุมศีรษะเอาไว้ อีกฝ่ายก็เช่นกัน ภาพหน้าจอถูกปิดลงและถูกยัดใส่กระเป๋ากางเกงและปิดงานที่กลางอยู่บนโต๊ะทั้งหมดขว้ากุญแจรถแต่พอมาถึงชั้นล่างก็เจอไอ้นาวายืนพึ่งรถรออยู่

“จะไปตามเมียอะดิพวกมึง ไปรถกู กูจะไปตามเมียกลับบ้านด้วย ซนชิบหายเลย”

“มึงว่าเมียมึง?”

“ทั้งเมียมึงเมียกูนั้นแหละ นับวันยิ่งดื้อยิ่งซน กูบอกว่าช่วงนี้ให้เก็บตัวก่อนเพราะเดือนหน้ามันต้องแข่งเรียนเสร็จให้กลับบ้าน ดูแรดไปอยู่กับเมียพวกมึงอีกแล้ว”

“อย่าโทษเมียกู” คิราบอก

ข้างสนามแข่ง

“ใช่เพื่อนของคิวเท็นไหม”

“ใช่ เราธิดานะใช่โซลไหม”

“อืมเราเอง คิวเท็นลงไปที่สนามแล้วเหรอ”

“ลงไปเมื่อกี้เลย”

“กูว่าน นั้นเต็ม”

“สว่นนี้ต้นแฟนเรา”

“อยู่ ม.เดียว กับไอ้อาชาด้วยนิ รู้จักมันไหม”

“รู้เคยเจอกันที่คณะ เรียนคณะเดียวกันแต่คนละสาขา”

“ใช่โซตัสไหม” เต็มยื่นโทรศัพท์ที่มีรูปโซตัสยืนถือหมวกกันน็อคอยู่ข้างรถแข่งคันหรูให้โซลดู โซตัสก็พยักหน้ารับ เขาเป็นนักแข่งไม่จำเป็นต้องปกปิดผิดกับอีกคนที่อยู่ๆ ก็โทรมาบอกว่าจะลงสนามอีกครั้งทั้งที่ตัดสินใจจะเลิกแข่งรถไปแล้วด้วยซ้ำ

“จริงเหรอ โซลเป็นนักแข่งรถเหรองั้นลงแข่งแทนคิวเท็นเถอะเราเป็นห่วง”

“คนที่น่าห่วงไม่ใช่คิวเท็น แต่เป็นอาชา”

“หมายความว่าไง แล้วที่ไอ้คิวพูดก่อนลงไปแชม์ระดับประเทศคืออะไร”

“เราเป็นนักแข่งใช่ไหม เคยได้ยินใช่หรือเปล่าว่าเราไม่เคยแพ้ใคร”

“อืม กอ่านข่าวมึงตลอด ชอบนะเวลาดูมึงขับรถแต่ไม่เคยลองเหมือนกัน”

“จริงๆ เราเคยแพ้นะ และคนที่เราเคยแพ้ กำลังนั่งค่อมรถอยู่ตรงนั้น”

“จริงเหรอ นายเคยแพ้ให้คิวเท็น”

“นักแข่งเงาเคยได้ยินชื่อนี้ไหม KT”

“KT คิวเท็นงั้นเหรอจริงดิ โกหกเปล่าเนี้ย”

“งั้นรอดู แข่งระดับประเทศ แข่งระดับยุโรปได้อันดับที่สอง จริงๆ มันเลิกแข่งรถตอนก่อนจะสอบเข้ามหาลัยไม่กี่เดือนก่อนนี้เอง”

“ถึงว่าการเคลื่อนไหวหายไปเลย”

“อือ ดูมันเถอะจะเริ่มแล้ว”

ระหว่างที่การแข่งดำเนินมาถึงจุดจบรถที่คิวเท็นเข้าเส้นชัยก่อนของอีกฝ่ายหลายวินาที คิวเท็นถอดหมวกแล้วอีกคนพึ่งจะเข้าเส้นชัยเอง เพื่อนที่อยู่บนสแตนก็วิ่งลงมาหากันเป็นการใหญ่

“โซตัส มาได้ไง” อาชาเดินเข้ามาหากลุ่มของผมที่ยืนอยู่ไม่ไกล

“มาหาเพื่อน”

“ใครเพื่อนมึง”

“คิวเท็น มันโทรชวนมาดูมันแข่งรถ กูกำลังเก็บข้อมูลการแข่งรอบต่อไปเลยมาดูสักหน่อย”

“ทำตามสัญญาด้วยนะอาชา” ผมบอก

“เออกูรู้แล้วว่ากูแพ้ มึงขี้โกงอะไรกูหรือเปล่า ดูจากทรงมึงไม่น่าจะขับรถแข่งได้ขนาดนี้”

“แพ้ก็ยอมรับสิไอ้ชา มึงมันกากเองจะโทษคนอื่นทำไม”

“มึงว่าใครกาก” อาชาเข้ามาดึงคอเสื้อของว่าน ทำท่าจะต่อย เพื่อนมันก้มายืนกันท่าพวกผมเอาไว้ไม่ให้ช่วย ตัวใหญ่ๆ ทั้งนั้นเลย แล้วผมตัวนิดเดียวเอง

“ธิดาถ่ายคลิปเลย ไลฟ์สดเลยก็ได้ ขี้แพ้ชวนตีวะ กากไม่ยอมรับว่ากาก”

ผัวะ ผัวะ ตุบ ตุบ

“เฮ้ย!! ว่าน หยุดอาชาหยุด ว่านเดี๋ยว”

“มึงระวังตัวเองเถอะกับบ้านไปหน้าเขียวมึงจะบอกผัวยังไงไอ้คิว” โซลดึงผมเอาไว้ไม่ให้เข้าไปช่วย ไอ้เต็มกับต้นก็เข้าไปถีบเพื่อนอาชาคนอื่นเพื่อจะช่วยไอ้ว่าน ธิดาก้ร้องกรีดกราดอยู่ด้านหลัง

“เฮ้ยอะไรวะ” อยู่ๆ ก็มีชายใส่สูท ห้าหกคนเข้ามาล็อคตัวพวกของอาชาและช่วยพยุงว่านกับเต็ม ผมหันหลังกับไปมองเห็นชายหนุ่มสามคนความหล่อทะลุเพดานไปแล้วตอนนี้เดินเข้า

“พี่นาวา!”

“เฮียคิน!!! เฮียคิ!!!”