ตอนที่ 5

ตอนที่ 5

หลังจากทำหน้าที่บนเตียงเสร็จแล้ว หญิงสาวก็ออกมานั่งชันเข่าอยู่ที่โซฟาตัวยาวตรงโถงนั่งเล่น เธอรู้สึกเจ็บไปหมดโดยเฉพาะตรงช่องคลอด เมื่อกี้ที่เธอไปฉี่มามันรู้สึกแสบแบบแสบมากๆ

“ไอ้ลุงเสี่ยโรคจิต!” เธอด่าเขาแบบไม่ได้ส่งเสียงดังมากนัก เพราะเหมือนตอนนี้อีกฝ่ายกำลังจะยืนสูบบุหรี่อยู่ที่หน้าบ้าน

ติ๊ง ~

เสียงแจ้งเตือนดังขึ้นมาจากโทรศัพท์ของเธอ เธอรู้ว่ามันแจ้งเตือนอะไร แต่ไม่มีอารมณ์จะดูตอนนี้

ร่างสูงเดินกลับเข้ามาภายในบ้านหลังจากที่สูบบุหรี่หมดแล้ว เขาเดินตรงมาหยุดอยู่ตรงหน้าเธอในสภาพที่ไม่สวมเสื้อ สวมแค่กางเกงผ้าขายาวบางๆ

“ฉันโอนค่าขนมของอาทิตย์นี้ไปให้แล้ว” เขาบอกกับเธอ

“อือ ขอบคุณค่ะ” เธอเอ่ยตอบโดยที่ไม่มองหน้าเขาเลย ตอนนี้เธอล่ะอยากจะใช้มือทุบๆ เข้าไปที่ตัวของเขาจะแย่ อยากให้เขาได้เจ็บบ้าง แต่ก็ได้แค่คิดนั่นแหละ

“โกรธฉันงั้นเหรอ?” เขาถามเมื่อเห็นว่าหน้าตาเธอบูดบึ้งออกมาอย่างเห็นได้ชัด

“หนูต้องดีใจเหรอที่โดนทำแบบนั้น?” เธอย้อนถาม

“เธอควรจะดีใจด้วยซ้ำที่โดนคนอย่างฉันเอาน่ะนะ มีแต่ผู้หญิงอยากถวายตัวให้ฉันเยอะแยะไปหมด แต่น่าเสียดายที่ฉันเอาไม่ได้”

“ถ้าไม่มีหนูก็คงเอาไปแล้วสินะ” เธอเอ่ยแล้วมองหน้าเขา “หนูรู้ตัวดีว่าเป็นเมียที่ลุงเสี่ยไม่เคยต้องการ”

“ก็ดีแล้วที่รู้ตัว” เขาตอบเสียงเรียบ แล้วเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยขึ้นต่อ “ฉันจะไม่กลับบ้านประมาณสองสามวัน”

“อือ” เธอตอบได้เพียงเท่านั้น เพราะไม่มีสิทธิ์ที่จะถามเหตุผลว่าทำไมหรือเพราะอะไร

“หวังว่าเธอคงจะไม่เอาแต่ทำตัวสก๊อยแว้นรถจนหมดวันนะ หัดอยู่ให้ติดบ้านบ้าง”

น้ำมนต์ไม่ตอบกลับทศพลแต่อย่างใด เธอลุกขึ้นจากโซฟาแล้วเดินเข้าไปในห้องนอนก่อนจะเดินออกมาพร้อมกับถือโทรศัพท์ในมือ เธอเดินผ่านเขาไปโดยที่ไม่บอกอะไรสักคำ

“จะไปไหน”

“ไปร้านค้าหน้าปากซอย”

“เดินไปเวลานี้”

“แล้วจะให้หนูกางปีกบินไปเหรอ มอไซค์ก็ไม่มีให้ใช้ จักรยานสักคันก็ไม่มี มีแต่รถบีเอ็มหรูๆ ของลุงเสี่ยที่หนูไม่มีวาสนาจะได้นั่ง” เธอเอ่ยประชดประชัน

“อย่ามาประชด” เขาบอกเสียงดุ “กดเข้าแอปฯแล้วสั่งเดลิเวอรี่เอา”

“ไม่เอาอะ หนูอยากไปร้านค้าไม่ได้อยากสั่งของจากร้านสะดวกซื้อ”

เมื่อเอ่ยจบคนตัวเล็กก็เดินออกมาจากบ้านในทันที เธอรู้สึกหงุดหงิดมากๆ ที่เขานั้นเอาแต่ออกคำสั่ง ทีตัวเองนะอยากจะทำอะไรก็ทำ เธอไม่เคยได้มีสิทธิ์เอ่ยปากห้ามเหมือนที่เขาเอ่ยปากกับเธอหรอก

ใช้เวลาไม่ถึงห้านาทีก็เดินมาถึงร้านค้า ร้านมันอยู่แค่หน้าปากซอยบ้านเดินมาไม่ทันได้เมื่อยขาก็ถึงแล้ว เธอเลือกดูของที่ต้องการอยู่สักพัก เมื่อได้ของครบก็นำมาให้ป้าเจ้าของร้านคิดเงินให้

“ป้าคะ คิดเงินค่ะ”

“จ้าๆ รอแป๊บนะลูก ป้าล้างมือแป๊บ”

“ค่ะ”

ในระหว่างที่เธอรอให้ป้ามาคิดเงินค่าของให้ เขาก็ขับรถบีเอ็มคันหรูผ่านหน้าร้านไปอย่างรวดเร็ว

“ชิ!” เธอจิปากออกมา

“มาแล้วๆ” และป้าก็รีบมาคิดเงินให้ “ทั้งหมดร้อยยี่สิบ”

“สแกนนะคะ”

“จ้า”

“นี่ครับ” อยู่ๆ ก็มีคนจ่ายเงินค่าของนั้นให้ป้า

น้ำมนต์หันไปมองก็พบว่าคนที่จ่ายค่าของให้เธอนั้นคือคุณตำรวจที่เธอเจอเมื่อตอนเที่ยงวันนี้

“มาจ่ายให้ทำไมคะ หนูกำลังจะสแกนเลย”

“อยากจ่ายให้”

“...” เธอมองหน้าเขาอย่างงงๆ ก่อนจะหยิบถุงของมาถือไว้ “ขอบคุณค่ะ” เอ่ยขอบคุณเสร็จก็เดินออกมาจากร้านค้า

“บ้านอยู่ในซอยนี้เหรอ” ตำรวจหนุ่มเอ่ยถามแล้วเดินตามหลังหญิงสาวมาติดๆ

“ค่ะ ว่าแต่จะตามหนูมาทำไม จะมาล่อซื้ออะไรหนูปะเนี่ย แต่ขอบอกไว้ก่อนว่าหนูไม่ใช่พวกเด็กติดยาหรอกนะคะ” เธอเอ่ยในขณะที่เดินไปด้วย “ในซอยนี้ไม่มีอะไรให้มาสืบหรอกนะคุณร.ต.อ.”

“ฉันไม่ได้มาสืบอะไรหรอกนะ ฉันก็แค่อยากจะเดินไปส่ง เป็นผู้หญิงไม่ควรเดินไปไหนคนเดียวในเวลามืดๆ ค่ำๆ แบบนี้”

“ไม่ต้องห่วงหรอกนะ เดินไปอีกนิดเดียวก็ถึงบ้านแล้วล่ะคุณร.ต.อ.”

“เดี๋ยวๆ ทำไมถึงเรียกฉันว่าคุณร.ต.อ.ล่ะ”

“ก็หนูไม่รู้จะเรียกว่าอะไรหนิ มีชื่อไหมล่ะคะ”

“มีสิ ฉันจะไม่มีชื่อได้ยังไงกันล่ะ”

“บอกมาสิ หนูจะได้รู้”

“ฉันชื่อจอมทัพ แต่คนส่วนมากจะเรียกสารวัตรจอมซะส่วนใหญ่”

“โอเค คุณสารวัตรจอม หนูเรียกแล้วนะ” เธอเอ่ยแล้วหยุดยืนอยู่ที่หน้ารั้วบ้าน “หนูถึงบ้านแล้ว ขอบคุณที่เดินมาส่งนะคะคุณสารวัตรจอม”

“บ้านสวยดีนะ” จอมทัพเอ่ยพลางมองสำรวจไปรอบๆ ตัวบ้าน

บ้านที่น้ำมนต์อาศัยอยู่กับทศพลนั้นเป็นบ้านชั้นเดียวที่หลังไม่เล็กไม่ใหญ่เกินไป และตัวบ้านมีสไตล์หรูดูก็รู้ว่าเป็นบ้านคนมีเงิน และเป็นบ้านหลังเดียวที่เด่นสุดในซอยนี้

“ลูกคนรวยเหรอเรา?”

“หน้าอย่างหนูเนี่ยนะลูกคนรวย”

ถ้าดูจากการแต่งตัวเธอแล้ว เขาก็น่าจะพอเดาได้สิว่านี่ไม่ใช่บ้านเธอหรอก สภาพเธอใส่เสื้อครอปครึ่งตัว กางเกงยีนขาสั้น รองเท้าแตะ หน้าขาวปากแดง ทรงนี้มีแต่คนมองว่าเป็นสก๊อย เอาอะไรมาเป็นลูกคนรวย

“ทำไมล่ะ นี่ไม่ใช่บ้านเธอเหรอ”

“หึ” เธอส่ายหน้าริกๆ

“แล้วบ้านใคร?”

“บ้านเสี่ยทศ”

“เสี่ยทศ?”

“เดี๋ยวคุณสารวัตรจอมก็คงจะได้รู้จักเขานั่นแหละ หนูเข้าบ้านก่อนนะ ขอบคุณที่เดินมาส่งหนู” ว่าจบเธอก็เปิดประตูรั้วแล้วเดินเข้าไปในบ้าน

จอมทัพยืนครุ่นคิดอยู่ชั่วขณะ ก่อนจะเดินกลับไปยังรถที่จอดอยู่หน้าปากซอย แล้วไปปฏิบัติหน้าที่ต่อ

ตัดมาที่ทศพลซึ่งตอนนี้เขาขับรถมาที่บาร์เพื่อจะมาดูความเรียบร้อย วันนี้เป็นอีกวันที่คนยังคงมาใช้บริการแน่นร้านเหมือนเดิม เมื่อวานดื่มส่งท้ายปี วันนี้สงสัยมาดื่มต้อนรับปีใหม่กัน

ร่างสูงลงมาจากรถแล้วเดินเข้าไปภายในบาร์ สายตาของสาวๆ ก็จับจ้องมาที่เสี่ยหนุ่มในทันที ทั้งสูงยาวเข่าดีแถมยังหล่อเหลาเอาการ ไม่แปลกที่จะมีสาวๆ มอง

“ดื่มกันสักแก้วสิเสี่ยทศ” หญิงสาวหน้าตาดีคนหนึ่งเดินเข้ามาหาทศพล พร้อมกับถือแก้วเหล้ามาในมือ เธอยื่นมันให้เขา “วันนี้เป็นวันเกิดฉัน”

ทศพลยกยิ้มเล็กน้อย แล้วหยิบแก้วเหล้าที่เธอยื่นให้มากระดกดื่มทีเดียวจนหมด ก่อนจะคืนแก้วเปล่าให้กับมือเธอพร้อมเอ่ยคำอวยพร “แฮปปี้เบิร์ธเดย์นะคนสวย ขอให้วันนี้เป็นวันเกิดที่สนุกนะ”

“ขอบคุณค่ะ” เธอยกยิ้มพอใจแล้วมองเสี่ยหนุ่มด้วยสายตาที่หวานหยาดเยิ้มพลางให้ท่า “โต๊ะฉันอยู่ริมในสุดเลยนะคะ เผื่อเสี่ยอยากจะมาร่วมแฮป...ปี้...เบิร์ธเดย์ด้วยกันอีก”

เสี่ยหนุ่มทำเพียงพยักหน้าก่อนจะเดินเข้าไปที่หลังบาร์ แล้วตรงเข้าไปในห้องที่ใช้ทำงาน

“เนื้อหอมจริงเชียวเสี่ยคนหล่อ” ปลายฝันเอ่ยแซวพร้อมกับยื่นกระดาษปึกหนึ่งให้ทศพล “นี่เป็นค่าใช้จ่ายที่ใช้ซื้อของเข้าร้านค่ะ”

“อืม” ทศพลตอบสั้นๆ แล้วหยิบกระดาษปึกนั้นมาเปิดดู

“หายไปไหนมาเหรอเสี่ย เห็นบอกว่าจะแวะไปเอาของที่บ้านแป๊บเดียว นี่โผล่มาซะดึก”

“ฉันก็ไปเอาของไง” เขาตอบโดยที่สายตาไม่ละจากปึกกระดาษในมือ

“ไปเอาของจริงๆ ใช่ไหมคะ ไม่ได้ไปเอาอย่างอื่นใช่ไหม?” เธอยังคงถามซักไซ้ประหนึ่งเป็นเมียของเขาอย่างไรอย่างนั้น

“เธออยากให้ฉันตอบแบบไหน?” ทศพลวางปึกกระดาษลงแล้วมองหน้าปลายฝันอย่างไม่เข้าใจ “นี่สรุปฉันจ้างเธอมาเป็นผู้ช่วยส่วนตัว หรือว่าจ้างมาคอยจับผิดกันแน่”

“ผู้ช่วยค่ะ แต่ว่า...ตอนนี้อยากเป็นมากกว่าผู้ช่วยซะแล้วสิ” เธอยื่นหน้าเข้าไปใกล้ใบหน้าหล่อๆ “ฉันจะมีโอกาสเป็นมากกว่าผู้ช่วยส่วนตัวบ้างไหมคะเสี่ย”