ตอนที่ 3 เกิดเรื่อง

ตอนที่ 3 เกิดเรื่อง

ในขณะที่พิมพ์นารากำลังทำแผลที่แขนให้ลูคัสอยู่ด้านในหลังร้าน ด้านหน้าร้านก็เหมือนว่าจะมีเรื่องบางอย่างเกิดขึ้น เมื่อมีเสียงเอะอะของพ่อกับแม่ดังลั่นขึ้นเหมือนคนกำลังทะเลาะกัน

"ใครใช้ให้มึงไปเล่น!!" นิดาชี้หน้าด่าผัวเสียงสั่น บ่งบอกได้ถึงอารมณ์โกรธ

"ใครจะไปรู้ล่ะ ว่าจะเสีย" คมสันเถียงกลับด้วยสีหน้าซีดเซียว ถึงแม้ว่าจะรู้สึกผิดแต่ก็สายไปเสียแล้ว

"แม่...พ่อถูกโกง" ดินลูกชายคนโต พูดช่วยพ่ออีกเสียง

"มึงด้วยไอ้ดิน เงินที่กูหามาได้ กูจะเอาไว้เป็นค่าเทอมให้น้อง เป็นพ่อเป็นพี่ประสาอะไร งานไม่เคยช่วยกันทำ แถมยังสร้างแต่ปัญหา" เสียงด่าดังลั่นร้านไม่แคร์สายตาผู้คน ผู้เป็นแม่ทั้งโมโหและโกรธในเวลาเดียวกัน

ปกติแล้วนิดาเป็นผู้หญิงใจดีคุยเก่ง แต่เมื่อมารู้ว่าผู้เป็นสามีเอาเงินเก็บทั้งหมดไปเล่นการพนันเสียจนหมดตัว เป็นใครใครก็ต้องโกรธเป็นธรรมดา

"พ่อถูกโกงจริงๆ นะแม่ ไอ้พวกนั้นมันรวมหัวกันโกงพ่อ"

"แล้วใครใช้ให้ไปเล่น ถ้าพวกมึงไม่ไปเล่นพวกมันจะโกงได้ยังไง ว่างมากนักก็ไปหางานทำสิ!!" เสียงนิดาด่าดังลั่นร้านในแบบไม่เกรงใจใคร โดยปกติแล้วเพื่อนมักจะมาชวนคมสันไปเล่นการพนันอยู่บ่อยๆ เกมละห้าบาทสิบบาท ถึงจะเสียก็แค่หลักร้อยหลักพันเท่านั้น แต่วันนี้คมสันเสียพนันให้กับเพื่อนที่เคยเล่นด้วยกันถึงห้าแสน!

นิดาผู้เป็นภรรยา รู้สึกโกรธจัดเพราะสูญเสียเงินที่เก็บสะสมมาทั้งชีวิต เงินจำนวนนี้เธอตั้งใจเก็บเอาไว้เป็นค่าเทอมลูกชายคนเล็ก และวางแผนไว้ว่าจะต่อเติมบ้าน

"ฮื่อๆๆ หมดแล้ว" นิดาร้องไห้น้ำตาไหลพราก คมสันรู้สึกโกรธตัวเองที่ถูกเพื่อนโกง แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ ส่วนดินมีส่วนผิดร่วมกับพ่อด้วยเพราะไปด้วยกัน

"เกิดอะไรขึ้นจ๊ะแม่" พิมพ์นาราเดินออกมาดูหลังจากทำแผลให้ลูคัสเสร็จแล้ว สถานการณ์ตรงหน้าเหมือนว่าจะไม่ค่อยสู้ดี

"ไอ้พิมพ์ พ่อกับพี่ของเอ็งเอาเงินเก็บของแม่ทั้งชีวิตไปเสียพนันจนหมด หมดเนื้อหมดตัวเลย" ผู้เป็นแม่พูดด้วยน้ำเสียงสุดเศร้า น้ำตาไหลพราก ไม่เคยคิดมาก่อนว่าเหตุการณ์แบบนี้จะเกิดขึ้นกับครอบครัวตัวเอง ก่อนหน้านี้ก็เล่นกันปกติ แค่ขำๆพอสนุกสนาน ไม่ได้ถึงกับเอาเงินเก็บทั้งชีวิตไปทุ่มจนหมดตัวแบบนี้

"หมดไปเท่าไหร่จ๊ะแม่"

"ห้าแสน...ฮื่อๆๆ"

"ข้าไม่ได้ตั้งใจ พ่อไม่ได้ตั้งใจนะพิมพ์ ไม่รู้ว่าผีพนันตัวไหนเข้าสิง" คมสันเองก็รู้สึกเสียใจไม่แพ้กัน อารมณ์ตอนนั้นมันฮึกเหิมอยากจะเอาเงินที่เสียไปกลับคืน สุดท้ายหมดตัวอย่างที่เห็น

"สันดานมึงนั่นแหละ ไม่ต้องไปโทษผีสางตัวไหนหรอก" แม่พูดยังไม่ทันจบประโยคดี สากกะเบือที่ถืออยู่ในมือก็ปลิวออกไปทางพ่อทันที

"ฟิววว...เพล๊ง!!"

"จะฆ่ากันเลยหรือไง!!" ดีที่คมสันหลบทัน!

"ตายไปซะได้ก็ดี อยู่ด้วยกันแทนที่จะช่วยเหลือกัน กลับมาสร้างความเดือดร้อนให้กูกับลูก จะไปตายที่ไหนก็ไปไป๊" นิดาพูดด้วยน้ำเสียงโกรธจัดเสียงดังลั่นร้าน ไม่อายสายตาลูกค้าที่กำลังจับจ้องมองมาเป็นตาเดียว

"พี่ติน บ้านหนูมีปัญหา หนูทำแผลให้พี่เสร็จแล้วพี่กลับไปก่อนนะ" ลูคัสเห็นเหตุการณ์ทั้งหมด เขานึกภาพออกทันที จุดจบของคนเล่นการพนันก็เป็นแบบนี้แหละ การพนันไม่เคยทำให้ใครรวย ทุกคนที่เล่นการพนันมักเจอจุดจบเดียวกันแบบนี้เสมอ

"ไหนๆวันนี้ คุณก็ได้ช่วยผมเอาไว้ ถือเป็นการตอบแทนก็แล้วกัน เรื่องนี้ให้ผมจัดการ" สรรพนามของลูคัสที่ใช้พูดกับพิมพ์นาราวันนี้ฟังดูแปลกๆ คิ้วเรียวสวยขยับเข้าหากันนิดหน่อยราวกับคนสงสัย แต่พิมพ์นาราเลือกที่จะไม่สนใจเพราะมีเรื่องให้สนใจมากกว่า

"พี่จะจัดการอะไรได้ พี่เล่นไพ่ไม่เป็นด้วยซ้ำ" ทางเดียวที่จะเอาเงินพนันที่เสียไปกลับคืนมาได้ก็ต้องไปเล่นต่อและต้องชนะเท่านั้น แต่ออสตินตัวจริงไม่มีคุณสมบัติเพียงพอที่จะชนะได้ เรื่องนี้ใครๆก็รู้

ลูคัสไม่ได้สนใจคำพูดของพิมพ์นารา เขาก้าวขาเดินออกไปแล้วพูดขึ้นว่า...

"ผมจะเอาเงินที่คุณอาถูกโกงไปในบ่อนกลับคืนมาให้เองครับ" เขาพูดด้วยน้ำเสียงมั่นใจ แต่สายตาและสีหน้าของคนที่ได้ยินประโยคนี้ ไม่มีใครเชื่อเขาเลยสักคน

"พี่บ้าไปแล้วเหรอ ผีเข้าสิงหรือไง" พิมพ์นาราไม่เชื่อ และไม่มีวันเชื่อว่าพี่ออสตินจะทำได้

ในสายตาของทุกคน ออสตินเป็นเพียงวัยรุ่นคนหนึ่งที่ขยันทำมาหากินแบบสุจริต เขามีน้ำใจ สุภาพ และที่สำคัญออสตินไม่ชอบการพนันที่สุด ไม่ว่าจะเป็นพนันในรูปแบบไหนก็ตาม

"ถ้านายทำได้อย่างที่ปากพูด ฉันยอมยกลูกสาวให้เลย" คำพูดของคมสันเป็นเพียงคำพูดส่งๆไปเท่านั้น แต่สำหรับลูคัสมันคือการท้าทาย

"พ่อ!!" ประโยคเมื่อสักครู่นี้ของผู้เป็นพ่อทำให้พิมพ์นารารู้สึกเกรงใจ สำหรับพิมพ์นาราและออสตินแล้ว ทั้งสองนับถือกันเป็นพี่เป็นน้องเท่านั้น

ออสตินทำธุรกิจรีสอร์ท เวลามีแขกเข้ามาพักที่รีสอร์ท ออสตินมักจะสั่งไก่ย่างส้มตำที่ร้านไปให้ลูกค้าได้ชิมอยู่เสมอ นั่นจึงทำให้พิมพ์นาราและออสตินสนิทกัน

"ตกลง ผมรับเดิมพันนี้" ประโยคนี้ของผู้ชายตัวสูง ทำให้พิมพ์นารารู้สึกแปลกใจขึ้นมาอีกครั้ง ไม่คิดว่าพี่ชายคนนี้จะกล้าพูดแบบนี้ออกมาได้

"พี่พูดอะไรเนี่ย รู้ตัวหรือเปล่าว่าพูดอะไรออกมา" พิมพ์นารารู้จักออสตินมาหลายปี ไม่เคยเห็นออสตินเล่นการพนันเลยสักครั้ง แถมสายตาของเขาที่มองเธอวันนี้ดูไม่เหมือนที่ผ่านมา

"มีแฟนหรือยัง" ลูคัสไม่ได้ตอบคำถามของเธอแต่เลือกที่จะถามกลับไปแทน สายตาของเขาวันนี้ดูมุ่งมั่นจริงจังกับเรื่องนี้มาก จนพิมพ์นารารู้สึกเอ๊ะแล้วเอ๊ะอีก

"ไม่มี" พิมพ์นาราตอบไปตามความจริงในใจรู้สึกแปลกๆ ราวกับไม่เคยรู้จักพี่ชายคนนี้มาก่อน

"ถ้างั้นก็ดี" ลูคัสเดินเข้าไปหยุดยืนอยู่ด้านหน้าอาคมสัน แล้วพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงหนักแน่นจริงจังว่า...

"ไปครับคุณอา ไปทวงเงินที่ถูกโกงกลับคืนมากัน" คนอย่างลูคัสไม่เคยแพ้พนัน เขาจะเอาเงินที่พวกขี้โกงกินไปอ้วกออกมาให้หมด

"พี่ติน พี่จะบ้าเหรอ พี่ไม่เคยเล่นการพนันเลยด้วยซ้ำ จะเอาชนะคนโกงได้ยังไง" ประโยคนี้เป็นเสียงของพิมพ์นารา เธอไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นทำไมวันนี้พี่ออสตินของเธอดูเปลี่ยนไป

"พี่ติน พี่ไม่เคยจับไพ่เลยด้วยซ้ำ แต่ทำไมวันนี้ดูมั่นใจนักล่ะ" ประโยคนี้เป็นเสียงของดิน พี่ชายของพิมพ์นารา เอ่ยถามลูคัสด้วยสีหน้าไม่อยากจะเชื่อ ซึ่งทุกคนเข้าใจว่าลูคัสคือออสติน ส่วนเจ้าตัวยังไม่คิดที่จะเปิดเผยตัวตนตอนนี้

"เถอะน่า...นายมีเงินเท่าไหร่"

"เหลืออยู่ห้าร้อยบาทครับพี่"

"ห้าร้อยก็เพียงพอแล้ว" ลูคัสพูดด้วยน้ำเสียงมั่นอกมั่นใจ ส่วนคนที่ได้ยินถึงกลับไม่อยากจะเชื่อหูตัวเอง นอกจากจะไม่เชื่อแล้วยังมีคำพูดดูถูกต่างๆนานา

"มีเงินอยู่ห้าร้อยจะไปเอาห้าแสนคืนเนี่ยนะ...ต้องเพี้ยนไปแล้วแน่ๆ" ลูกค้าคนหนึ่งที่นั่งกินไก่ย่างส้มตำอยู่ในร้านพูดขึ้นมาลอยๆ

ลูคัสไม่สนใจคำพูดดูถูกพวกนั้น และไม่คิดจะแนะนำตัวเองด้วย

"บ่อนที่ว่าอยู่ไกลไหม"

"ไม่ไกล"

"นำไปสิ" คมสันและดินสองคนพ่อลูก มองหน้ากันเลิ่กลั่กก่อนที่จะยอมตกลง เพราะไม่มีทางเลือกอื่น

ในเมื่ออีกฝ่ายดูมั่นใจขนาดนี้ พวกเขาจึงเลือกที่จะเชื่อใจ ยังไงก็เหลือแค่ห้าร้อยสุดท้ายแล้ว ไม่มีอะไรต้องเสีย ขอแค่ให้ได้เงินห้าแสนกลับคืนมาก็พอ ถ้าไม่ได้ถึงห้าแสนขอบางส่วนกลับคืนมาก็ยังดี