บทที่ 5 อาหารคือสิ่งล้ำค่า (2)

ครอบครัวสี่พ่อของเธอเสิ่นกวงผิง แม่ของเธอโจวเหม่ยฮุ่ย ทั้งคู่มีลูกสาวสี่คน เสิ่นเฟยเจิน เสิ่นเฟยเย่ เสิ่นเฟยเสียน และเธอเสิ่นเฟยฟาง ที่มีลูกเยอะเพราะทั้งสองต้องการลูกชายจนมาถึงเสิ่นเฟยฟางที่ถอดใจเรื่องลูกชายไปแล้ว เพราะถ้าพวกเขายังมีลูกสาวอีกจะต้องลำบากมากกว่าเดิม

เสิ่นเฟยเจินกังวล “พวกเราตัวเล็กมาก ฉันคิดว่าควรไปเรียกลุงรองมาที่นี่ ให้เขาช่วยจับปลา”

“ไม่ได้หรอก” เสิ่นเฟยฟางส่ายหน้า “ลุงรองต้องช่วยป้าสะใภ้รองทำอาหาร พวกเรารีบจับกันเถอะจะได้รีบกลับไปที่นั่น”

เสิ่นจิ้งรุ่ยเห็นด้วย เขาเป็นคนแรกที่วางตะกร้าลงแล้วพับแขนเสื้อกับขากางเกงขึ้น “น้องสาวไม่ต้องลงมานะ! เก็บผักป่าที่มีรอบ ๆ ก็พอแล้ว”

ก่อนจะเดินจากไปเสิ่นเฟยฟางไม่ลืมบอกพี่ชาย “พี่ใหญ่ ขุดหลุมลึก ๆ ตรงน้ำให้ด้วย อีกสักพักฉันจะกลับมาดู” แล้วหันไปพูดกับพี่สาว “พี่สาวสี่กับพี่สาวเก้าอยู่ที่นี่เถอะ ฉันกับพี่สาวเจ็ดจะไปหาของกินรอบๆ เผื่อมีอะไรเก็บได้”

“ระวังตัวด้วย” เสิ่นฟางเจินบอกน้องสาว

เสิ่นเฟยฟางเดินนำหน้าพี่สาวเข้าไปในป่า ระหว่างทางยังทำสัญลักษณ์บนตนไม้เอาไว้ด้วย กันหลงทาง เธอไม่คุ้นชินกับที่นี่ พี่สาวยังไม่เคยเข้ามาอีก

ดวงตาเล็กกวาดมองรอบ ๆ อย่างรวดเร็ว เสิ่นเฟยฟางมีสัญชาตญาณที่แตกต่างจากคนอื่น เธอมีมาตั้งแต่เด็ก ๆ แล้ว แต่ก่อนหน้านี้ไม่เคยนำมาใช้

สองเท้าเดินฝ่าพุ่มไม้ใหญ่เข้าไป มีเสิ่นเฟยเย่เดินตามหลัง หล่อนบ่นน้องสาว “ฟางเอ๋อร์เดินช้าหน่อย! ทำไมถึงมาทางน่ากลัวแบบนี้ล่ะ พวกเรากลับไปรวมตัวกับพี่ ๆ ดีไหม ทางนี้ไม่น่าเข้ามาได้นะ”

เสิ่นเฟยฟางถอนหายใจเฮือกใหญ่ นับว่าเธอคิดผิดที่พาพี่สาวคนนี้มาด้วย เธอเดินมาหยุดในโพรงขนาดใหญ่ แม้แต่เสิ่นเฟยเย่ยังตกใจเดินถอยหลัง “นะ...นี่”

“ที่นี่คือรังไก่” เสิ่นเฟยฟางถูมือ “พี่สาวเจ็ดหาใบไม้มาวางรองตะกร้าเร็วเข้า พวกเราต้องนำไข่ไก่กลับไปทำอาหารกิน ที่บ้านพวกเรามีคนเยอะ”

ระหว่างพี่สาวกำลังตื่นเต้นอยู่เสิ่นเฟยฟางไม่รอช้าเดินเข้าไปหยิบไข่ไก่มาใส่ตะกร้าที่รองพื้นด้วยใบไม้ มีรังไก่หลายรังและไข่ไก่ในแต่ละรังไม่ได้มีเยอะ มีรังละ2-3 ฟอง บางรังไม่มี บางลังมีฟองเดียว แต่ว่ากว่าจะค้นทุกรังสองตะกร้าเล็กที่สะพายมาเต็มไปด้วยไข่ไก่!

เสิ่นเฟยฟางคลี่ยิ้ม “อย่างน้อยพวกเราก็รอดตายได้หลายวันแล้ว!”

ความเป็นจริงเธอสามารถหาอาหารให้เพียงพ่อแม่และพี่สาวของเธอก็ได้ แต่ทุกคนในบ้านนั้นดีกับครอบครัวของเธอมาก ถ้าได้กินก็ต้องได้กินด้วยกันทั้งหมด

สองพี่น้องหาใบไม้มาปิดตะกร้าเอาไว้แล้วค่อยแบกกลับไปที่แม่น้ำ เจอพี่น้องที่เหลืออยู่กำลังจับปูกับกุ้งตัวเล็ก ๆ เสิ่นเฟยฟางวางตะกร้าให้พี่สาวเฝ้าแล้วเดินไปขุดดินริมน้ำเพื่อหาไส้เดือน

ชีวิตก่อนตั้งแต่เสิ่นเฟยฟางทำงานในร้านขนมหวานเธอเป็นเพียงพนักงานตำแหน่งเล็ก ๆ ผู้จัดการคนก่อนชอบพาทำกิจกรรมจิตอาสาตามชนบท จึงได้เรียนรู้การใช้ชีวิตมาบ้าง และชีวิตวัยเด็กของเธอก็เป็นเด็กชนบท

หลังหาไส้เดือนได้หลายตัวเสิ่นเฟยฟางเดินไปยังหลุมในน้ำที่ให้พี่ชายขุดเอาไว้ มันมีทั้งหมดสามหลุมที่ไม่มีสัตว์ลงไปอาศัย เธอโปรยไส้เดือนลงไปก่อนใช้หญ้าริม ๆ ปิดเอาไว้

เสิ่นเฟยฟางบอกทุกคน “พวกเรากลับกันเถอะค่ะ คนอื่นคงจะรออยู่แล้ว พรุ่งนี้ค่อยเข้ามาจับใหม่ ยังเหลืองานอีกมากที่พวกเราต้องทำก่อนค่ำ”

นอกจากไข่ไก่ที่เสิ่นเฟยฟางและเสิ่นเฟยเย่ไม่บอกคนอื่น สิ่งที่ได้กลับไปก็มีปูตัวเล็กหลายตัว กับกุ้งตัวเล็ก ๆ ทั้งเจ็ดเดินตามกันกลับไปยังจุดที่นัดหมายกันเอาไว้ มีลุงรองกับป้าสะใภ้รองยืนรออยู่อย่างกังวล

“มาแล้ว” ผูซีหลินถอนหายใจ

เสิ่นเฟยฟางวางตะกร้าของเธอลงพื้นไม่ต่างจากเสิ่นเฟยเย่ “ตะกร้าของลุงรองว่างหรือเปล่าคะ”

“ลุงต้องแบกอาหารกลับ” เสิ่นกวงหยางบอก ส่วนภรยาของเขาแบกของที่นำเข้ามา

“ฉันกับพี่สาวเจ็ดไปเก็บไข่ไก่มาได้” เธอนำใบไม้ออกให้ดู “อยากให้ลุงรองเป็นคนแบกลงไปเพื่อไม่ให้คนอื่นสงสัย หรือต่อให้สงสัยก็ไม่กล้ามาขอดู”

ผูซีหลินตะลึง “ไข่ไก่!”

ไข่ไก่มากว่าร้อยฟองเบียดกันอยู่ภายในสองตะกร้าเล็ก เสิ่นกวงหยางตกใจพอ ๆ กับเด็กที่เหลือ “หลานสาวไปเก็บมาจากไหนหรือ! ไข่ไก่พวกนี้มีค่ามากนัก”

“ฉันเจอรังไก่แต่เก็บมาหมดแล้ว เอากลับไปทำอาหารที่บ้านเถอะค่ะ อย่างน้อย ๆ ก็ได้ครึ่งเดือน”

เสิ่นเฟยเจินหยิบไข่ไก่ขึ้นมาดูอย่างตื่นเต้น “ไข่ไก่จริง ๆ ด้วย”

กวงเสิ่นหยางสลับตะกร้ากับภรรยา ของในตะกร้าภรรยาแบ่งใส่ตะกร้าลูกชายกับหลานสาว ตะกร้าของเขานั้นย้ายไข่ไก่เข้าไปไว้ ด้านล่างมีใบไม้รอง บ้านบนมีใบไม้ปิดและมีเศษไม้วางทับให้เหมือนว่าข้างในคือไม้

“ไป รีบกลับบ้าน”