บทที่ 4 อาหารคือสิ่งล้ำค่า (1)

เมื่อคืนมีบ้านถูกปล้น แต่ยังดีว่านอกจากถูกทำร้ายร่างกายแล้วยังไม่ถึงแก่ชีวิต เสิ่นเฟยฟางตื่นมาตั้งแต่เช้าหลังนอนได้ไม่นานเพื่อเข้าป่า จึงทันได้ยินตอนบ้านสามเหลียงร้องห่มร้องไห้ไม่มีคนออกมาช่วยเหลือ

“แม้แต่ตระกูลเสิ่นที่อยู่ใกล้ยังไม่ออกมาช่วย!”

สมาชิกตระกูลเสิ่นที่ถูกกล่าวถึงไม่ได้ออกมารับหน้า พวกเขาล้วนต้องเห็นแก่ตัวไม่อย่างนั้นคงไม่สามารถอยู่รอดที่นี่ได้ พ่อเฒ่าสามก่อนหน้านี้มีคนนับถือเขามากแต่พอคนเหลือน้อยแล้วคิดจะมารังแกเขามันไม่ง่ายเช่นนั้น

เสิ่นเฟยฟางสะพายตะกร้าเล็กขึ้นหลัง บ้านรอง และเด็ก ๆ จะพากันเข้าป่าเพื่อหาผักป่ามาทำอาหารกิน แต่ความจริงคือต้องการไปทำน้ำแกงปลาข้างนอกมากกว่า สองเท้าเดินตามหลังลุงรองไป

นอกจากพวกเธอแล้วยังมีอีกหลายคนที่ต้องการเข้าไปเสี่ยงโชคในป่าด้วย ป่าไม่ได้อุดมสมบูรณ์ขนาดนั้นเนื่องจากมีภูเขาน้อย ส่วนมากจะเป็นน้ำทะเล ก่อนหน้านี้คุณปู่ ลุงรอง ลุงสาม และพ่อของเธอ เป็นลูกจ้างเรือประมง แต่ว่าตอนนี้สถานการณ์ไม่ดีจะออกจากหมู่บ้านผู้หญิงจะถูกรังแก

“ลุงรอง พวกเราขึ้นไปด้านบนอีกดีกว่าค่ะ” เสิ่นเฟยฟางบอกเมื่อเห็นเขาวางตะกร้า “ตรงนี้คนในหมู่บ้านสามารถเข้ามาถึงได้ หากพวกเขาเห็นว่าเรากำลังทำอาหารกลัวว่าจะถูกแย่งชิงไป”

ผูซีหลินเข้าใจดี “ได้ ป้าสะใภ้รองกับลุงรองจะเข้าไปด้านในมากกว่านี้ แต่พวกหลานกับพี่ชายต้องอยู่ข้างนอก ถ้าเข้าไปด้วยกันหมดคงไม่ดี”

สองสามีภรรยาเดินเข้าป่าลึกไปมากกว่าเดิม ทำให้บรรยากาศเงียบลง เสิ่นจิ้งรุ่ยพี่ใหญ่ของบ้านวัยเก้าขวบบอกน้อง ๆ “อย่าแยกกันเด็ดขาด!” เห็นเขาอายุน้อยขนาดนี้แต่เป็นผู้นำและดูแลน้อง ๆ ได้แล้ว

เสิ่นเฟยฟางไม่เคยเข้ามาในป่าลึกขนาดนี้มาก่อนจึงทำตามอย่างว่าง่าย “พี่ใหญ่ พวกเราหาแม่น้ำในป่าดีหรือไม่ เผื่อโชคดีได้กุ้ง ได้ปูกลับไปทำอาหารอีก”

ถ้าอยู่ที่นี่ต่อก็หาได้เพียงผักป่า ในเมื่อวันนี้มีอาหารเย็นแล้วผักก็ไม่จำเป็นต้องหา ทางทีดีหาแม่น้ำเพื่อจับปลากลับไปทำอาหารต่อจะดีที่สุด

เสิ่นจิ้งรุ่ยนิ่งครู่หนึ่งก่อนพยักหน้า “ได้”

ในตอนนี้อาหารคือสิ่งล้ำค่าที่ขาดไม่ได้ พวกเขาไม่ได้เข้าป่ามาทำอาหารอย่างเดียวยังมาหาสิ่งอื่นไปด้วย เสิ่นจิ้งรุ่ยเป็นคนเดินนำหน้าตามด้วยน้อง ๆ และมีเสิ่นเฟยเจินที่อายุมากที่สุดรองลงมาเดินปิดท้าย

แม่น้ำม่ำได้อยู่ไกลพอมาถึงจึงเห็นว่ามีคนในหมู่บ้านหลายคนอยู่ที่นี่ เสิ่นเฟยฟางส่ายหน้าทันทีที่เห็นพวกเขาพลางกระซิบพี่น้อง “พวกเราเดินเข้าไปลึกกว่านี้กันเถอะ! ถ้าได้ของมาจะได้ไม่ถูกแย่ง”

ทุกคนเห็นด้วย ถึงแม้ว่าจะยังเด็กกันอยู่แต่พวกเขาถูกสถานการณ์บังคับให้โตขึ้นอย่างรวดเร็ว จึงเดินเกาะกันตามสายน้ำขึ้นไปเรื่อย ๆ จนถึงจุดที่ไม่มีคนเห็นแล้ว

เสิ่นเฟยฟางหรี่ตามองด้านล่างแม่น้ำ น้ำตรงนี้ไม่ได้ลึกและยังมีน้ำไหลไม่ได้น่าหวาดกลัว ที่สำคัญน้ำยังเหลือน้อยมากจนมองเห็นปลาในแม่น้ำ

“ปล-” ปากของเสิ่นจิ้งหนานถูกพี่ชายตะครุบเอาไว้

เสิ่นจิ้งเหวินถลึงตาใส่เขา “น้องโง่! ถ้าพูดออกมาแล้วคนได้ยินพวกเขาต้องวิ่งมาสิ”

เขาตอบเสียงอู้อี้ “แค่ดีใจที่จะมีเนื้อกิน”

เด็กรุ่นสี่ของบ้านสามมีกันถึงเก้าคน รวมกับลูกสาวของป้าใหญ่ก็เป็นสิบคน พ่อเฒ่าสามกับแม่เฒ่าสามนั้นเรียบง่ายมาก ตั้งชื่อหลานชายว่าจิ้งนำหน้า ตั้งชื่อหลานสาวว่าเฟยนำหน้า ส่วนชื่อหลังตั้งตามความคล้องจอง

บ้านสามตอนนี้แบ่งออกเป็นสี่ครอบครัว ป้าใหญ่เสิ่นกวงลี่ มีลูกสาวหนึ่งคน คืออี้เฟยเฟย

ครอบครัวลุงรองเสิ่นกวงหยาง ป้าสะใภ้รองผูซีหลิน มีลูกสามคนเป็นผู้ชายทั้งหมด เสิ่นจิ้งรุ่ย เสิ่นจิ้งเหวิน และเสิ่นจิ้งหนาน

ครอบครัวลุงสามเสิ่นกวงเหยียน ป้าสะใภ้สามหลี่โจวหว่าน มีลูกชาย ลูกสาวอย่างละคน เสิ่นเฟยซินกับเสิ่นจิ้งเอ่อร์