6

เช้าวันแรกในเรือนจื่อเถิงเริ่มต้นด้วยความแตกต่างที่ชัดเจน

เสี่ยวชิง ตื่นแต่เช้ามืด พยายามต้มน้ำร้อนด้วยเตาถ่านที่ชื้นแฉะในโรงครัวเล็กๆ ท้ายเรือน ควันไฟโขมงจนนางไอไม่หยุด

ในขณะที่ชุนเถากลับมาพร้อมกับถาดอาหารเช้าอย่างดี ข้าวต้มปลาเก๋าร้อนกรุ่น และเครื่องเคียงสี่อย่างที่จัดวางอย่างประณีต

"คุณหนูสาม ร่างกายท่านยังอ่อนแอ ฮูหยินสั่งให้โรงครัวใหญ่จัดของบำรุงมาให้โดยเฉพาะเจ้าค่ะ" ชุนเถาจัดวางสำรับลงบนโต๊ะที่นางเพิ่งเช็ดจนสะอาดเอี่ยมเมื่อเช้ามืด ในขณะที่เสี่ยวชิงยังง่วนอยู่กับเตาไฟ

เสี่ยวชิงหน้าเจื่อน ถือน้ำร้อนที่เพิ่งต้มเสร็จเข้ามาอย่างกระมิดกระเมี้ยน

"คุณหนู น้ำร้อนเจ้าค่ะ"

เฟิงหลินมองภาพตรงหน้า นางแสร้งทำเป็นหดตัวเล็กน้อยเมื่อชุนเถาขยับเข้ามาใกล้ ก่อนจะหันไปรับถ้วยชาจากเสี่ยวชิงด้วยมือที่ สั่นเทา

"ขอบใจนะ เสี่ยวชิง"

นางจิบชาจากเสี่ยวชิง ก่อนจะแตะข้าวต้มของชุนเถาอย่างระแวดระวัง

ชัดเจน... เฟิงหลินคิดในใจ ฮูหยินเฟิงกำลังใช้กลยุทธ์สองชั้น

หอกในที่แจ้งเสี่ยวชิงสาวใช้ที่โง่เขลาและซื่อสัตย์ ต่อเฟิงหลิน ถูกเก็บไว้ข้างกายนาง เพื่อเป็นภาพสะท้อนความอ่อนแอของเจ้านาย เป็นเป้าสายตาที่ชัดเจน

ศัตรูในที่ลับชุนเถานางคือคนที่คุมหมากที่แท้จริงในเรือนนี้ นางมาพร้อมทรัพยากร อาหารดีๆ, ของใช้ใหม่ๆเพื่อแสดง ความเมตตา ของฮูหยิน แต่ในขณะเดียวกันก็เพื่อซื้อใจคน และที่สำคัญที่สุด เพื่อจับตาดูนางทุกฝีก้าว

"คุณหนูสาม ดื่มยาบำรุงก่อนเถอะเจ้าค่ะ" ชุนเถายื่นถ้วยยาต้มสีเข้มมาให้

"นี่เป็นยาที่ฮูหยินเชิญท่านหมอหลวงมาจัดให้ท่านโดยเฉพาะ บำรุงเลือดลมและช่วยให้สงบจิตใจเจ้าค่ะ"

เฟิงหลินชะงักไปเล็กน้อย "ยา?"

"เจ้าค่ะ" ชุนเถายิ้มอย่างอ่อนโยน

"ฮูหยินเป็นห่วงอาการตื่นกลัวของท่านมาก"

เฟิงหลินจ้องมองถ้วยยา สงบจิตใจ หรือสงบจนโง่งมกันแน่

นางรู้ว่ายังไม่ถึงเวลาที่ฮูหยินเฟิงจะวางยาพิษนางอย่างโจ่งแจ้งในตอนนี้ มันเร็วเกินไป และจะชี้เป้ามาที่นางง่ายเกินไป ยานี้น่าจะเป็นยาบำรุงจริงๆ แต่อาจมีส่วนผสมที่ทำให้นางเซื่องซึม นอนหลับง่าย เพื่อให้ดูเหมือนคนที่ยัง "เสียขวัญ" ไม่หาย

ในเมื่อเจ้าอยากเห็นข้าอ่อนแอ... ข้าก็จะอ่อนแอให้เจ้าดู

นางรับถ้วยยามา ดมกลิ่นเล็กน้อย เป็นกลิ่นสมุนไพรบำรุงทั่วไปจริงๆ ก่อนจะดื่มมันรวดเดียวจนหมด แล้วไอออกมาเล็กน้อย

ชุนเถามองการกระทำนั้นด้วยแววตาพึงพอใจ

ตลอดทั้งวัน ชุนเถาแสดงความสามารถในการจัดการได้อย่างไร้ที่ติ นางสั่งการบ่าวรับใช้จากส่วนกลางมาทำความสะอาดเรือนจนเกือบจะเข้าที่เข้าทาง จัดหาเสื้อผ้าที่ดูดีขึ้น แม้จะเป็นของเก่ามาให้เฟิงลั่ว

ในขณะที่เฟิงหลิน ทำในสิ่งที่ "คุณหนูสามผู้ขวัญเสีย" ควรทำ

นางเอาแต่นั่งเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่าง เมื่อเฟิงลั่ว พี่รองเดินผ่านหน้าเรือนแล้วตะโกนเยาะเย้ยว่า "นังตัวอัปมงคล!" เฟิงหลินก็สะดุ้งสุดตัวและวิ่งกลับเข้าไปในห้อง ปิดประตูลงกลอน

เมื่อชุนเถาพยายามชวนคุยเรื่องทั่วๆ ไป นางก็ตอบคำถามอย่างหวาดระแวง ถามคำตอบคำ

และเมื่อชุนเถา "เผลอ" พูดถึงเรื่อง "โชคร้ายที่อาราม"

เฟิงหลินก็กรีดร้องออกมาทันที!

"อย่าพูด!!!" นางปัดถ้วยชาบนโต๊ะจนตกแตกกระจาย

"ข้าไม่อยากได้ยิน ข้ากลัว ออกไป พวกเจ้าออกไปให้หมด!"

นางทิ้งตัวลงกับพื้น กอดเข่าร้องไห้สะอึกสะอื้นอย่างน่าเวทนา

เสี่ยวชิงรีบถลาเข้าไปกอดปลอบ "คุณหนูคุณหนู ทำใจดีๆ ไว้นะเจ้าคะ ไม่มีอะไรแล้ว"

ชุนเถายืนมองภาพนั้นนิ่ง แววตาของนางที่ซ่อนอยู่หลังม่านความอ่อนโยน คือความเย็นชาและการประเมินผล

ดูท่าจะเสียขวัญจนใช้การไม่ได้ไปแล้วจริงๆ

นางถอยออกมาจากห้องอย่างเงียบเชียบ ปล่อยให้เสี่ยวชิงปลอบประโลมเจ้านายที่ "สติแตก" ไป

ค่ำคืนนั้นเอง ชุนเถาอ้างว่าต้องไปเบิกยาสำหรับวันพรุ่งนี้ที่เรือนใหญ่ นางเดินลัดเลาะไปตามทางเดินมืดมิด

ตรงไปยังเรือนพักหลักของฮูหยินเฟิง

ในห้องพักที่มืดสลัว เฟิงหลินค่อยๆ ลุกขึ้นจากเตียง นางหยุดร้องไห้ไปนานแล้ว ใบหน้าที่เคยเปียกปอนบัดนี้เรียบเฉย นางเดินไปที่หน้าต่าง มองเงาของชุนเถาที่หายลับไปในความมืด

"ไปแล้ว... สินะ" นางพึมพำ

เสี่ยวชิงที่เพิ่งหลับไปเพราะความเหนื่อยล้า พลิกตัวอยู่บนที่นอนเก่าๆ

เฟิงหลินแค่นยิ้ม

ไปรายงานเถอะ... ไปรายงานนายหญิงของเจ้า ว่าข้าเป็นเพียงหนูสกปรกที่ขวัญหนีดีฝ่อ

ยิ่งพวกเจ้ามั่นใจว่าข้าไร้พิษสง เวลาที่ข้าจะฝังเขี้ยวลงไป ก็ยิ่งใกล้เข้ามาเท่านั้น