ึึ7

เวลาผ่านไปอีกหลายวัน เฟิงหลินยังคงปฏิบัติตนเป็น "คุณหนูสามผู้ขวัญเสีย" อย่างไร้ที่ติ นางกินยานอนหลับที่ชุนเถาเอามาให้ทุกคืน แม้ว่านางจะแอบบ้วนทิ้งไปครึ่งหนึ่งเมื่อชุนเถาเผลอ และใช้เวลาส่วนใหญ่หมกตัวอยู่ในห้อง

จนกระทั่งวันหนึ่ง อากาศหนาวเย็นลงกะทันหัน ลมเหมันต์พัดลอดผ่านช่องหน้าต่างที่ปิดไม่สนิทของเรือนจื่อเถิง

เฟิงหลินนั่งอยู่ข้างหน้าต่าง ร่างกายสั่นสะท้านภายใต้ผ้าห่มผืนบาง แม้จะเป็นผืนใหม่ แต่ก็ไม่ได้อุ่นไปกว่าผ้าเก่าเท่าใดนัก นางไอออกมาสองสามครั้ง

ชุนเถาที่กำลังปัดกวาดอยู่ สังเกตเห็นท่าทางนั้น "คุณหนูสาม ท่านหนาวหรือเจ้าคะ บ่าวจะไปจุดเตาถ่านให้"

เฟิงหลินส่ายหน้าช้าๆ ดวงตาเหม่อลอย "ไม่เป็นไรชุนเถา"

นางก้มลงมองเสื้อผ้าบนตัว ซึ่งเป็นชุดผ้าฝ้ายธรรมดาที่ชุนเถาหามาให้

"เสื้อผ้าเหล่านี้มันไม่ค่อยอุ่นเลย"

ชุนเถาชะงักมือ

"แต่ นี่คือชุดที่อุ่นที่สุดที่บ่าวหาได้จากห้องเก็บของเก่าแล้วนะเจ้าคะ ฮูหยินสั่งว่า..."

"ข้า... ข้าไม่ได้ตำหนิเจ้า" เฟิงหลินรีบพูดแทรกด้วยน้ำเสียงตื่นกลัวเล็กน้อย ราวกับกลัวว่าจะทำให้สาวใช้คนสนิทของแม่เลี้ยงไม่พอใจ

นางเงียบไปครู่หนึ่ง ก้มหน้ามองมือที่ผอมแห้งของตนเอง ก่อนจะพึมพำออกมาเบาๆ ราวกับพูดกับตัวเอง

"ข้าจำได้ว่า ตอนข้ายังเด็กมาก ท่านแม่ ของข้า นางมีหีบใบใหญ่ ข้างในมีผ้าต่วน มีเสื้อคลุมขนจิ้งจอกด้วย มันอุ่นมาก"

คำพูดนั้นทำให้ทั้งชุนเถาและเสี่ยวชิงหยุดนิ่ง

เสี่ยวชิงตาโตด้วยความหวัง "จริงหรือเจ้าคะคุณหนู ถ้าอย่างนั้น เราไปขอฮูหยิน..."

"อย่า!" เฟิงหลินร้องห้ามเสียงหลง สั่นเทา "ไม่ได้... ข้าไม่กล้า..."

นางหันไปมองชุนเถาด้วยแววตาอ้อนวอนแบบเด็กๆ "ชุนเถา ฮูหยินท่านเคยบอกว่าท่านเก็บของของท่านแม่ไว้ให้ข้า..."

นางขยับเข้าไปเกาะแขนเสื้อของชุนเถาเบาๆ "ข้าไม่ได้จะเอาของมีค่า ข้าขอแค่ เสื้อคลุมเก่าๆ สักตัว หรือผ้าห่มผืนเก่าของท่านแม่ก็ได้ข้าแค่หนาวและและอยากได้ของดูต่างหน้าท่านแม่..."

น้ำเสียงของนางสั่นเครือและเต็มไปด้วยความหวาดหวั่น ราวกับกำลังขอในสิ่งที่ไม่สมควรที่สุด

นี่เป็นการร้องขอ "สินเดิม" ครั้งแรก!

ชุนเถาตกตะลึงไปชั่วขณะ นางไม่คาดคิดว่านังหนูขี้ขลาดนี่จะกล้าเอ่ยปากเรื่องนี้ แม้จะมาในรูปแบบที่น่าสมเพชก็ตามที

"เรื่องนี้คุณหนู..." ชุนเถาพยายามหาคำพูด "มันเป็นของสำคัญ ฮูหยินย่อมเก็บไว้ในคลังใหญ่อย่างดี บ่าวไม่กล้า..."

"ข้าไม่ได้ให้เจ้าไปขโมยนะ" เฟิงหลินสะดุ้ง "ข้าแค่แค่ฝากเจ้าไปถามฮูหยินได้หรือไม่? ถามท่านว่าข้าขอแค่ผ้าห่มเก่าๆ ผืนเดียวนะนะชุนเถา?"

แววตาของชุนเถาฉายแววครุ่นคิด เรื่องนี้ต้องรายงานฮูหยิน

" บ่าวจะลองเรียนถามให้เจ้าค่ะ" ชุนเถาตอบอย่างนอบน้อม "แต่ท่านอย่าหวังมากเลยนะเจ้าคะ ของพวกนั้นมีค่ามาก เกรงว่าฮูหยินจะไม่อนุญาต"

"ขอบคุณ... ขอบคุณเจ้ามาก" เฟิงหลินทำท่าซาบซึ้งใจ

แน่นอนว่าเย็นวันนั้น ชุนเถานำเรื่องนี้ไปรายงานฮูหยินเฟิง และในวันรุ่งขึ้น ฮูหยินเฟิงก็มาเยือนเรือนจื่อเถิงด้วยตนเอง พร้อมกับรอยยิ้มเมตตาเช่นเคย

"หลินเอ๋อร์! แม่ได้ยินจากชุนเถาว่าเจ้าอยากได้ของดูต่างหน้าของแม่เจ้ารึ?"

เฟิงหลินที่นั่งอยู่บนเตียง สะดุ้งเล็กน้อย พยักหน้าหงึกๆ "เจ้าค่ะฮูหยิน ข้าแค่หนาว..."

ฮูหยินเฟิงถอนหายใจยาว ทำท่าทางเอ็นดูระคนตำหนิ "โถ... เด็กโง่ของแม่ ทำไมคิดอะไรเช่นนั้น" นางลูบหัวเฟิงหลินเบาๆ

"ของเหล่านั้นคือสินเดิมของแม่เจ้า เป็นของมีค่ามหาศาล แม่ย่อมต้องเก็บรักษามันไว้อย่างดีที่สุดในคลังใหญ่ของจวนสิ"

แววตาของนางอ่อนโยน แต่คำพูดกลับปิดตายทุกเส้นทาง "อีกอย่างนะหลินเอ๋อร์ เจ้าเพิ่งผ่านเรื่องสะเทือนขวัญมา การเก็บของเก่าๆ ของผู้ล่วงลับไว้ใกล้ตัว มันไม่เป็นมงคลรู้หรือไม่ มันจะยิ่งทำให้ร่างกายเจ้าอ่อนแอ"

เฟิงหลินเบิกตา "ไม่เป็นมงคลหรือเจ้าคะ?"

"ใช่แล้ว" ฮูหยินเฟิงตอกย้ำ

"เอาไว้นะรอให้เจ้าโตกว่านี้ ถึงวันที่เจ้าต้องออกเรือนเมื่อไหร่ แม่สัญญาว่าแม่จะมอบสินเดิมทั้งหมดของแม่เจ้า คืนให้เจ้าติดตัวไป ครบทุกชิ้น ไม่มีขาดแม้แต่แดงเดียว"

คำโกหก เฟิงหลินกรีดร้องในใจ

หากของยังอยู่ครบ เหตุใดจึงไม่ยอมแม้แต่จะมอบผ้าห่มเก่าๆ ให้เด็กที่กำลัง "หนาว" คนนี้?

ฮูหยินเฟิงกำลังบ่ายเบี่ยง! นางกำลังยืนยันว่าของทั้งหมดอยู่กับนางและเฟิงหลินจะได้มันเมื่อฮูหยินเฟิงอนุญาต

ภายนอก เฟิงหลินก้มหน้านิ่ง ทำท่าทางผิดหวังและหวาดกลัวคำตำหนิ

“เจ้าค่ะ หลินเอ๋อร์เข้าใจแล้ว ขอบคุณฮูหยินที่ชี้แนะ"

ฮูหยินเฟิงยิ้มอย่างพึงพอใจ "ดีมาก เด็กดี นี่ แม่ให้คนเอาเตาถ่านมาเพิ่มให้แล้ว จะได้ไม่หนาวนะ พักผ่อนเถอะ"

เมื่อร่างสง่างามของฮูหยินเฟิงเดินลับไป รอยยิ้มจอมปลอมก็หายไปจากใบหน้าของนาง นังเด็กนี่ ชักจะเริ่มเรียกร้อง

ส่วนในห้องที่อับชื้น เฟิงหลินเงยหน้าขึ้นจากท่าทีหงอๆ นัยน์ตาของนางเยียบเย็นราวกับน้ำแข็ง

ยึดไปแล้วจริงๆ ด้วย สินเดิมของมารดาข้า ฮูหยินเฟิง เจ้ากล้ายึดไปใช้จ่ายส่วนตัวสินะ

นางกำมือแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ

ดีในเมื่อเจ้าไม่ยอมคืน ข้าก็จะไปทวงมันกลับมาเอง!