เซียนเฟยหวนชะตารักกลับมาทวงแค้น

สายลมเหมันต์กรีดร้องราวกับวิญญาณโหยหวน ณ ปลายหน้าผาพันลี้ ที่ซึ่งเมฆหมอกบดบังหุบเหวลึกเบื้องล่าง ร่างของสตรีผู้หนึ่งยืนตระหง่านอย่างหมิ่นเหม่ อาภรณ์ต่วนสีหยกซีดเซียวของนางขาดวิ่นเปรอะเปื้อนเลือดและธุลีดิน นางคือ 'เซียนเฟย'

เบื้องหน้านาง คือบุรุษที่นางรักสุดหัวใจ 'เซี่ยหยวน'

เขายังคงอยู่ในชุดบัณฑิตสีครามเข้มสง่างามเช่นเคย แม้ไร้ซึ่งเครื่องประดับใด แต่รัศมีของทั่นฮวาอันดับสามแห่งการสอบขุนนางหลวงผู้โด่งดังที่สุดในต้าโจว ก็มิอาจบดบังได้

ใบหน้าที่เคยอ่อนโยนซึ่งนางเฝ้าถนอมรัก บัดนี้กลับเรียบเฉย เย็นชาราวกับน้ำแข็งพันปี

"เว่ยหลาง..." เสียงของนางแหบพร่า สั่นเครือด้วยความไม่อยากเชื่อ

"ทำไม... ทำไม "

นางไม่เข้าใจ ตลอดห้าปีที่แต่งงานกัน นางทุ่มเททุกสิ่งทุกอย่าง แม้กระทั่งสินเดิมทั้งหมดของนางจากสกุลพ่อค้า เพื่อสนับสนุนให้เขาก้าวขึ้นสู่จุดสูงสุด จากบัณฑิตยากไร้ที่ถูกคนดูแคลน จนนางได้เห็นเขาสวมชุดทางการอันรุ่งโรจน์ในวันนี้

นางคือภรรยาคู่ทุกข์คู่ยาก คือผู้ที่ยืนหยัดเคียงข้างเขาในวันที่มืดมนที่สุด

แล้วเหตุใด วันที่เขาสว่างไสวที่สุด จึงกลับกลายเป็นวันตายของนาง

เซี่ยหยวนปัดฝุ่นที่มองไม่เห็นออกจากแขนเสื้ออย่างแช่มช้า นัยน์ตาของเขาที่เคยมองนางอย่างรักใคร่ บัดนี้ว่างเปล่าไร้ความรู้สึก

"เจ้าไม่ได้ทำสิ่งใดผิด เซียนเฟย" น้ำเสียงของเขาราบเรียบ

"ความผิดเพียงอย่างเดียวของเจ้า คือการมีอยู่ของเจ้า"

หัวใจของเซียนเฟยดิ่งวูบลงสู่หุบเหว

"หมายความว่าอย่างไร..."

"องค์หญิงเจาหยางชื่นชมบทกวีของข้า" เขาเอ่ยขึ้นลอยๆ ราวกับพูดเรื่องดินฟ้าอากาศ

"และเสนาบดีกรมพิธีการก็ชื่นชมข้าเช่นกัน"

เซียนเฟยเบิกตากว้าง ความเข้าใจอันน่าสยดสยองแล่นปราดเข้าสู่สมอง

"ท่านจะแต่งงานใหม่!"

เซี่ยหยวนแสยะยิ้ม เป็นรอยยิ้มที่นางไม่เคยเห็นมาก่อน มันเต็มไปด้วยความทะเยอทะยานอันน่ารังเกียจ

"ตำแหน่งทั่นฮวาเป็นเพียงจุดเริ่มต้น แต่การจะมีอนาคตที่รุ่งโรจน์ในราชสำนัก ภรรยาเอกที่มีชาติกำเนิดต้อยต่ำจากสกุลพ่อค้าเช่นเจ้า คือมลทินที่ข้าไม่อาจเก็บไว้ได้"

น้ำตาแห่งความโกรธแค้นและความเจ็บปวดไหลทะลักอาบแก้ม

"มลทินรึ? เซี่ยหยวน ท่านมันชาติชั่ว ข้าอุทิศทุกอย่างให้ท่าน สกุลของข้าล่มสลายก็เพื่อปูทางให้ท่าน! หากไม่มีข้า ท่านจะมีวันนี้ได้อย่างไร!"

"นั่นคือประโยชน์ของเจ้า เซียนเฟย" ความอดทนในแววตาของเขาสิ้นสุดลง

"และตอนนี้... ประโยชน์ของเจ้ามันหมดแล้ว"

เขาไม่ลังเลเลยสักนิด

เซี่ยหยวนก้าวเข้ามา ร่างสูงสง่าบดบังแสงจันทร์ริบหรี่จนหมดสิ้น มือที่เคยจับพู่กันเขียนบทกวีรักให้นาง บัดนี้ยื่นออกมา และผลักนางอย่างแรง!

ร่างของเซียนเฟยปลิวออกจากขอบหน้าผาราวกับใบไม้ร่วง จัหวะนั้นนั้น โลกทั้งใบหยุดนิ่ง หูของนางอื้ออึงด้วยเสียงลมกรีดร้อง

ภาพสุดท้ายที่นางเห็น คือใบหน้าหล่อเหลาอันเย็นชาของเขา และคำพูดไร้เสียงที่นางอ่านจากริมฝีปากได้ชัดเจน

"เพื่ออนาคตของข้า เจ้าต้องตาย"

ร่างของนางดิ่งลึกลงสู่ความมืดมิดไร้ที่สิ้นสุด ในเสี้ยววินาทีสุดท้ายแห่งสติสัมปชัญญะ ความรักทั้งหมดแปรเปลี่ยนเป็นความแค้นที่แผดเผาจนสุดขั้วหัวใจ

เซี่ยหยวน! หากชาติหน้ามีจริง ข้าขอสาบาน ข้าจะกลับมาทวงหนี้แค้นนี้จากเจ้า ทบต้นทบดอก!!!