3

เฟิงหลินนอนลืมตาโพลงท่ามกลางความมืดมิดของราตรี ร่างกายนี้ยังคงอ่อนแอจนน่าหงุดหงิด ไข้รุมจางๆ จากอาการบาดเจ็บยังคงรบกวนนาง แต่มันเทียบไม่ได้เลยกับเพลิงแค้นที่แผดเผาในจิตวิญญาณ

นางกำลังประเมินสถานการณ์ อารามชี 'เมฆาสงบ' แห่งนี้ คือคุกดีๆ นี่เอง คือสถานที่ที่ฮูหยินเฟิงใช้กักขังและกำจัด 'เสี้ยนหนาม' ที่ชื่อเฟิงหลิน

ตกบันไดรึ? นางแค่นเสียงในลำคอ ช่างเป็นวิธีการที่โง่งมสิ้นดี

ในเมื่อการผลักตกบันไดไม่สำเร็จ พวกมันย่อมต้องมีแผนสำรอง

กลิ่น...

จมูกของนางขยับเล็กน้อย กลิ่นกำยานที่คุ้นชินเริ่มเจือจาง... ถูกแทนที่ด้วยกลิ่นฉุนแสบจมูก

กลินควันไฟ!

ในตอนแรกมันจางมาก แต่ในชั่วพริบตาต่อมา มันก็เข้มข้นขึ้นจนน่าสะพรึงกลัว!

"ไฟไหม้! ไฟไหม้!"

เสียงตะโกนอย่างตื่นตระหนกดังขึ้นจากทางด้านโถงหลัก ตามมาด้วยเสียงกรีดร้องโกลาหลของเหล่าแม่ชีและนางชีฝึกหัด

เฟิงหลินดีดตัวลุกขึ้นนั่งสัญชาตญาณความเอาตัวรอดจากชาติก่อนตื่นตัวเต็มที่ ร่างกายที่อ่อนแอนี้สั่นเทาด้วยความตื่นตัว

ไม่ใช่ความกลัว เด็กสาวนางชีฝึกหัดที่เคยดูแลนาง เสี่ยวชิงวิ่งหน้าตาตื่นเข้ามา

"คุณหนูสาม ไฟไหม้หนักมาก หนีเร็วเจ้าค่ะ!"

เปลวเพลิงสีส้มแดงเลียโลมบานประตูไม้เก่าแล้ว เสียงไม้แตกดังเปรี๊ยะปร๊ะ ควันไฟสีดำทะลักเข้ามาในห้องพักซอมซ่ออย่างรวดเร็ว

"แค่ก! แค่ก!" เฟิงหลินไอจนตัวงอ ควันไฟทำให้แสบตาจนลืมไม่ขึ้น

เสี่ยวชิงกำลังจะวิ่งฝ่าควันไฟออกไปทางประตูหน้า "ทางนี้เจ้าค่ะ!"

"โง่!" เฟิงหลินตะคอกเสียงกร้าว "ควันไฟจะฆ่าเจ้าก่อน! หาผ้าชุบน้ำ!"

นางคว้ากาน้ำชาที่เย็นชืดบนโต๊ะ เทน้ำที่เหลือจนหมดราดลงบนผ้าห่มผืนบางของตนเอง ฉีกมันออกเป็นสองส่วน ยื่นส่วนหนึ่งให้เสี่ยวชิงที่กำลังตัวสั่นงันงก

"ปิดจมูก ก้มตัวให้ต่ำที่สุด ตามข้ามา!"

เฟิงหลินไม่เสียเวลาแม้แต่วินาทีเดียว ประตูหน้าคือความตาย นางรู้ทันที ความทรงจำของเฟิงหลินบอกนางว่าอารามชีแห่งนี้สร้างด้วยไม้เก่าทั้งหลัง ไฟย่อมลามอย่างรวดเร็ว

นางไม่วิ่งไปทางโถงหลัก แต่กลับวิ่งไปทางหลังห้องพัก ที่ติดกับกำแพงด้านข้างของอาราม

"คุณหนู ทางนั้นมันตันนะเจ้าคะ!" เสี่ยวชิงร้องอย่างสิ้นหวัง

"หุบปาก"

เฟิงหลินใช้เรี่ยวแรงทั้งหมดของร่างใหม่ ผลักตู้ไม้เก่าคร่ำคร่าที่วางชิดผนังจนล้มลง เผยให้เห็นรอยแตกขนาดใหญ่บนกำแพงดินอัด ที่ซึ่งเฟิงหลินคนเดิมเคยใช้เป็นช่องแอบดูโลกภายนอก

นางใช้แท่นวางเทียนที่ทำจากเหล็ก กระแทกเข้าไปในรอยแตกอย่างแรง!

เปรี้ยง!

กำแพงที่ผุพังเพราะความชื้นและเก่าแก่ ไม่อาจทนแรงกระแทกซ้ำๆ ได้ มันพังทลายลงเป็นช่องกว้างพอที่คนจะลอดผ่าน

เบื้องหลังกำแพงคืออากาศยามค่ำคืนอันหนาวเหน็บ... และอิสรภาพ!

"ออกไป!" เฟิงหลินผลักเสี่ยวชิงออกไปก่อน แล้วนางก็ทุ่มเทพลังเฮือกสุดท้าย มุดร่างที่ผอมบางของตนเองตามออกไป

ตูม!

ทันทีที่นางลอดพ้นออกมา คานไม้ของห้องพักก็ถล่มลงมาทับจุดที่นางเคยยืนอยู่เมื่อครู่อย่างพอดิบพอดี!

เฟิงหลินนอนหอบหายใจอยู่บนพื้นดินที่เย็นเฉียบ นางสำลักควันไฟจนเจ็บหน้าอกไปหมด ร่างกายบอบช้ำ แต่ดวงตากลับสว่างวาบยิ่งกว่าเปลวเพลิงเบื้องหลัง

นางมองย้อนกลับไป อารามชี 'เมฆาสงบ' กำลังถูกเพลิงนรกกลืนกิน

เสียงกรีดร้องโหยหวนยังคงดังออกมาประปราย ก่อนจะเงียบหายไปในกองเพลิง

นี่ไม่ใช่อุบัติเหตุ นี่คือการฆ่าปิดปาก

ฮูหยินเฟิงคงคิดว่าการตายในกองเพลิง ย่อมแนบเนียนกว่าการตกบันไดเป็นไหนๆ

เฟิงหลินแค่นยิ้มเย็นชา ท่ามกลางใบหน้าที่มอมแมมไปด้วยเขม่าควัน

ฮูหยินเฟิงเอ๋ย เจ้าคงคาดไม่ถึง เจ้าไม่ได้แค่เผาอารามชี แต่เจ้าเพิ่งปลดปล่อยปีศาจที่ถูกจองจำออกมา

คุกที่กักขังนางไว้มอดไหม้เป็นเถ้าถ่านแล้ว ตอนนี้ ไม่มีที่ใดให้นางไปอีก

นอกเสียจากสกุลเฟิง

ในเมื่อวัดนางชีถูกทำลายแล้ว เฟิงหลินคิดพลางไอค่อกแค่ก พวกเจ้าก็จำต้องรับข้ากลับจวน!

ท่านพ่อ ฮูหยินแม่เลี้ยง พี่สาวต่างมารดาที่รัก

ข้ากลับไปหาพวกท่านแล้ว