2

ความเจ็บปวดจากการฉีกกระชากทั่วร่างหายไปแล้ว เหลือเพียงความหนาวเย็นที่เสียดแทงเข้ากระดูก กลิ่นกำยานจางๆ และเสียงสวดมนต์แผ่วเบาที่ฟังดูน่ารำคาญดังต่อเนื่องอยู่ในโสตประสาท

ข้า... ข้ายังไม่ตาย?

เซียนเฟยพยายามลืมตาเปลือกตาที่หนักอึ้งราวกับมีหินถ่วง เมื่อแสงสว่างริบหรี่ส่องผ่านเข้ามา สิ่งแรกที่นางเห็นคือคานไม้เก่าคร่ำคร่า เพดานที่เต็มไปด้วยหยากไย่ และใยแมงมุม

ที่นี่... ไม่ใช่หุบเหว

นางพยายามขยับตัว แต่ร่างกายกลับอ่อนแอไร้เรี่ยวแรงอย่างน่าประหลาด

ความเจ็บปวดแปลบปลาบแล่นจากหน้าอกขึ้นมาที่ลำคอ นางไอออกมาอย่างรุนแรง ไอแห้งๆ ที่บาดคอหอย

"คุณหนูสาม ท่านฟื้นแล้ว!"

เสียงเล็กแหลมดังขึ้นข้างเตียง เซียนเฟยมองตามเสียง เห็นเด็กสาวหน้าตาซูบซีดในชุดนางชีฝึกหัด กำลังมองนางด้วยแววตาตื่นตระหนกผสมกับความโล่งใจ

คุณหนูสาม?

"น้ำ ขอน้ำ..." เซียนเฟยเปล่งเสียงแหบแห้ง ลำคอของนางราวกับถูกไฟแผดเผา

เด็กสาวรีบรินน้ำชาเย็นชืดใส่ถ้วยกระเบื้องบิ่นๆ มาป้อนนางอย่างทุลักทุเล เมื่อความเย็นชุ่มชื้นไหลผ่านลำคอ สติของนางก็เริ่มแจ่มชัดขึ้น

ทันใดนั้น ความทรงจำสายหนึ่งที่ไม่ใช่ของนางก็หลั่งไหลเข้าสู่สมองราวกับเขื่อนแตก!

เด็กสาวร่างเล็กในชุดผ้าเนื้อหยาบ ภาพของจวนสกุลเฟิงอันโอ่อ่า ใบหน้าเย็นชาของบุรุษที่ถูกเรียกว่าท่านพ่อเสียงเยาะหยันของสตรีที่ถูกเรียกว่าฮูหยินและพี่รอง

และความทรงจำสุดท้ายการถูกส่งมาอยู่วัดนางชีเมฆาสงบแห่งนี้ตั้งแต่อายุสิบขวบ ด้วยเหตุผลว่า ร่างกายอ่อนแอ ต้องมาสวดมนต์ภาวนาต่อหน้าพระพุทธองค์เพื่อต่อชะตา

นี่คือความทรงจำของเฟิงหลินคุณหนูสามผู้อาภัพแห่งจวนกรมการคลังเฟิงกัว

เซียนเฟยหอบหายใจอย่างหนัก นางยกมือขึ้นมาดู เป็นมือเล็กๆ ที่ผอมบางจนเหลือแต่หนังหุ้มกระดูก นิ้วมือหยาบกร้านจากการทำงานหนัก ไม่ใช่มือของเซียนเฟย ภรรยาของทั่นฮวาที่แม้จะไม่ได้สุขสบายที่สุด แต่ก็ไม่เคยลำบากถึงเพียงนี้

"คุณหนูสาม ท่านเป็นอะไรไป" เด็กสาวคนนั้นถามอย่างเป็นห่วง

"ท่านตกบันไดเมื่อสามวันก่อน หัวฟาดพื้นสลบไป ท่านแม่ชีใหญ่บอกว่า หากวันนี้ท่านไม่ฟื้น"

ตกบันได? เซียนเฟยครุ่นคิด ไม่ เฟิงหลินไม่ได้ตกบันได นางถูกฆ่า!

ความทรงจำสุดท้ายของเฟิงหลินชัดเจนขึ้นมา นางแอบได้ยินนางชีสองคนคุยกันว่า ฮูหยินเฟิงส่งเงินก้อนโตมาให้วัด พร้อมกำชับว่า ดูแลคุณหนูสามให้ดี อย่าให้นางกลับไปสร้างความลำบากใจที่จวน ก่อนที่นางจะรู้สึกถึงแรงผลักจากด้านหลังอย่างแรง

เฟิงหลินตายแล้ว ตายเพราะความอ่อนแอและไม่เป็นที่ต้องการของครอบครัว

และตอนนี้เซียนเฟย ผู้ถูกสามีสังหารอย่างเลือดเย็น ได้เข้ามาอยู่ในร่างนี้แทน

สวรรค์ นี่ท่านกำลังเล่นตลกอะไรกับข้าเซียนเฟยคิดอย่างขมขื่น จากภรรยาทั่นฮวา กลายเป็นคุณหนูถูกทอดทิ้งที่อ่อนแอปานจะปลิวลม

นางกำมือที่สั่นเทาแน่น แม้จะอ่อนแอ แต่ความแค้นที่สลักลึกในวิญญาณยังคงแผดเผา

ไม่...

นางเหลือบมองถ้วยน้ำชาในมือ ร่างกายนี้อาจจะอ่อนแอ แต่จิตวิญญาณของนางคือเซียนเฟยผู้ไม่ยอมแพ้

นี่ไม่ใช่การเล่นตลก นี่คือโอกาส!

สวรรค์ไม่ได้ทอดทิ้งนาง สวรรค์มอบชีวิตใหม่ให้นาง มอบร่างกายใหม่ เพื่อให้นางได้กลับไปชำระหนี้แค้น!

เซี่ยหยวน เจ้าคนสารเล! ฮูหยินเฟิง สกุลเฟิงที่ทอดทิ้งเจ้าของร่างเดิม!

เซียนเฟยในร่างของเฟิงหลินหลับตาลง ข่มกลั้นความเจ็บปวดและความอ่อนล้าของร่างกาย เมื่อนางลืมตาขึ้นอีกครั้ง แววตาที่เคยสับสนและขลาดกลัวของเฟิงหลิน... บัดนี้ได้แปรเปลี่ยนเป็นความเยียบเย็น คมกริบ และมุ่งมั่นอย่างถึงที่สุด

ในเมื่อข้าได้ชีวิตใหม่ในนาม 'เฟิงหลิน' ข้าก็จะขอใช้ชีวิตนี้ให้คุ้มค่า

หนี้แค้นของเซียนเฟย ข้าจะทวงคืน และความยุติธรรมของเฟิงหลิน ข้าก็จะทวงคืนเช่นกัน