บทที่ 2.1 นายท่านและข้ารับใช้

“ป่ายเหอ ข้าเคยรับปากหากบัลลังก์ของข้ามั่นคง ข้าจะยอมปล่อยเจ้าไป ขอเพียงเจ้าไม่ออกจากเมืองหลวง เจ้าจะโกรธหรือไม่หากข้าจะบอกว่าข้าปล่อยเจ้าไปได้ แต่คงไม่อาจปล่อยอิ่นเหยียน”

ให้ตายเถอะ ซื้อหวยไม่เคยถูก...

พอลองคาดเดาความสัมพันธ์อันสมควรตายของคนสามคนกลับถูกเผงเสียได้

ลิลลี่เอ๋ย นอกจากคำว่าซวยแล้ว ยังมีคำอื่นเหมาะจะใช้ในเวลานี้อยู่อีกหรือ!!!

มองดูผู้เป็นนายเอาแต่นั่งทอดถอนหายใจ หลังจากที่องค์จักรพรรดินีทรงเสด็จกลับไปแล้ว หลิ่งจือที่กำลังยืนอยู่นอกห้องพลันขมวดคิ้ว ใบหน้าเหม่อลอยบวกกับท่าทีแปลกๆ ของอีกฝ่ายทำให้นางรู้สึกไม่สบายใจ

“ท่านปราชญ์”

“หลิ่งจือเจ้าเข้ามาสิ”

มองเห็นองครักษ์ของตนมองด้วยดวงตาที่เต็มไปด้วยคำถาม เซียงป่ายเหอย่อมหนักใจเป็นธรรมดา นางทั้งต้องระวังตัว แต่ก็ต้องหารายละเอียดของคนที่เกี่ยวข้องกับเซียงป่ายเหอ ดังนั้นเรื่องแรกที่ต้องทำก็คือหาแนวร่วมที่ไว้ใจได้

ก่อนหน้านี้เคยใคร่ครวญหาวิธีกลับบ้าน แต่เพราะเป็นคนขี้ขลาดและกลัวเจ็บ เรื่องฆ่าตัวตายนะหรือ...เหอๆๆ ลืมไปได้เลย ไม่ว่าใครต่างก็รักชีวิตตัวเองทั้งนั้น

อีกทั้งเมื่อได้มาแล้ววิธีที่ดีที่สุดที่จะเอาชีวิตรอดในที่ซึ่งไม่คุ้นเคย แน่นอนว่าต้องเริ่มต้นจากที่นางต้องรู้เขารู้เรา หาไม่รบกี่ร้อยครั้งก็คงมีแต่ต้องพ่ายแพ้

หากนางอยากเอาชีวิตรอดจนกว่าจะหาทางกลับ แน่นอนว่าต้องแยกแยะมิตรกับศัตรูให้ออกเสียก่อน

ที่สำคัญหากนางรู้ตัวตนของเซียงป่ายเหอและคนรอบข้าง ดีไม่ดีนางอาจจะรู้ว่าผู้ใดอยู่เบื้องหลังการวางยาพิษเซียงป่ายเหอ ถึงวันนั้นหากหาทางรับมือได้ก็คงดีไม่น้อย

“ข้าน้อยมีเรื่องหนึ่งเกรงว่าพูดออกไปแล้วท่านปราชญ์อาจไม่พอใจ”

หญิงสาวชะงักก่อนมองหลิ่งจือนิ่ง “ลองพูดมาสิ”

“เรื่องนายท่านอิ่นเหยียน” หลิ่งจือเม้มปากเมื่อมองเห็นคิ้วเรียวของผู้เป็นนายมุ่นลง “ข้าน้อยสมควรตาย” นางคุกเข่าลงตรงหน้าเซียงป่ายเหอ

“ลุกขึ้น” เซียงป่ายเหอเอ่ยด้วยน้ำเสียงจนใจ

“มีอะไรก็พูดออกมาตรงๆ เถิด หลายวันมานี้เจ้าดูมีเรื่องในใจ ข้าเองก็อยากรู้ว่าในใจเจ้ากำลังคิดอะไรอยู่”

หญิงสาวตัดสินใจโยนหินถามทางออกไป

“เรียนท่านปราชญ์ ก่อนหน้านี้ข้าไม่เคยก้าวก่ายหรืออยากแทรกแซงเรื่องในอดีตของท่านกับนายท่านอิ่นเหยียน แต่หลังจากที่เกือบเสียท่านไปครั้งหนึ่ง เรื่องนี้ข้าน้อยไม่พูดไม่ได้ การที่ท่านถูกวางยาพิษจนเกือบเอาชีวิตไม่รอด ข้าน้อยสงสัยว่าจักรพรรดินีอาจทรงอยู่เบื้องหลัง ดังนั้นเรื่องระหว่างท่านกับนายท่านอิ่นเหยียนสมควรต้องมีระยะห่างที่ชัดเจนได้แล้ว”

ได้ยินดังนั้นเซียงป่ายเหอพลันเงียบไปครู่หนึ่ง นางมองใบหน้าเคร่งขรึมของหลิ่งจือ ดูออกว่าอีกฝ่ายมีเพียงความปรารถนาดีต่อเซียงป่ายเหอผู้เป็นนาย

เรื่องรักสามเส้าของจักรพรรดินี เซียงป่ายเหอ อิ่นเหยียน นางย่อมดูออกว่ายิ่งปล่อยไปก็รังแต่จะยุ่งยาก

“เช่นนั้นเจ้ามีความเห็นหรือไม่ ลองพูดออกมา”

ดูเหมือนหลิ่งจือจะประหลาดใจกับความเยือกเย็นของผู้เป็นนายยิ่งนัก เพราะก่อนหน้านี้ทุกครั้งที่พูดถึงอิ่นเหยียน เซียงป่ายเหอมักจะมีโทสะ แต่ครั้งนี้กลับยอมให้นางพูดในสิ่งที่คิดออกมา

“จริงอยู่ก่อนองค์จักรพรรดินียังไม่ได้ครอบครองบัลลังก์นั้น ทรงเกรงพระทัยท่านปราชญ์มากกว่าขุนนางอื่น แต่ตอนนี้ไม่เหมือนกัน บัลลังก์นี้มั่นคงแล้ว อีกทั้งยังไม่ต้องทรงให้ท่านปราชญ์ช่วยเหลือทางด้านอื่น แม้ตำแหน่งของท่านจะเทียบเท่าอัครมหาเสนาบดี แต่ท่านก็ไม่ได้ยุ่งเกี่ยวกับราชสำนักมากนัก โบราณว่าไว้เสร็จนาฆ่าโคถึก เสร็จศึกฆ่าขุนพล…”

นางครุ่นคิดครู่หนึ่ง ก่อนตัดสินใจพูดออกมาในที่สุด

“เพื่อเป็นการตัดปัญหา ข้าน้อยคิดว่าท่านควรแต่งนายท่านเข้าตำหนัก มีเพียงทางนี้ท่านจึงจะสามารถออกจากวังหลวงได้”

“เอ๋” เซียงป่ายเหอเลิกคิ้ว

“คือ...ท่านอาจยังไม่ต้องแต่งนายท่านก็ได้ เพียงรับข้ารับใช้สักหลายๆ คน”

“เดี๋ยวๆ ข้ารับใช้มิใช่เต็มตำหนักหรอกหรือ แล้วข้า...”

“ข้าน้อยไม่ได้หมายถึงบ่าวรับใช้เจ้าค่ะ ข้าน้อยหมายถึงข้ารับใช้ เอ่อ ที่คอยอุ่นเตียง”

สวรรค์!!! ลิลลี่จะเป็นลม

อ่านนิยายมาก็หลายเรื่อง มีบ้างที่นางเอกมีสามีหลายๆ คน แต่นี่ถึงกับแยกนายท่านและข้ารับใช้ ราวกับมีเมียหลวงเมียน้อย

โอย... ในที่สุดก็แยกออก

‘นายท่าน’ ในที่นี้ก็คือบุรุษที่สตรีแคว้นฉินแต่งเข้าบ้าน หรือก็คือสามีหลวง...กระมัง