๒ หน้าที่ต้องกระทำ (๒)

“โอ๊ย!” เหมือนต้องการจะพูดอะไรบางอย่างแต่ก็ทำเพียงโวยวายแล้วหยิบปิ่นโตบนพื้นขึ้นมอเตอร์ไซค์กลับบ้าน ทุกคนหายใจโล่งอกที่อีกฝ่ายยอมกลับ เธอเองก็ถอนหายใจเช่นเดียวกันไม่คิดว่าต้องมารับมือกับผู้หญิงของเขา

ภณเสน่ห์แรงเสียเหลือเกิน มีคนมาตามถึงหน้าบ้านต่างหาก แล้วดูเหมือนอีกฝ่ายจะชอบสามีตนมากเสียด้วย คิดไม่ออกเลยว่าเรื่องต่อจากนี้จะเป็นอย่างไร

“หนูขอไปทำอาหารเที่ยงให้พี่ภณก่อนนะคะ คุณป้าคุณยายจะกินอะไรหรือเปล่าเดี๋ยวหนูทำให้ค่ะ” ความใจดีเผื่อแผ่มายังคนงานของเขา ทำให้ทุกคนเกรงใจหล่อนเป็นอย่างมากจึงส่ายหน้าพร้อมชี้มือไปยังอาหารที่เตรียมมาจากบ้าน

“พวกป้าห่อข้าวมากินด้วย หนูทำไว้เฉพาะของภณเถอะ”

“ค่ะ” พอได้ยินอย่างนั้นก็ค้อมศีรษะรับทันที

เดินเข้ามาในครัวแล้วบิดขี้เกียจเล็กน้อย ปวดเมื่อยตามตัวแต่ก็ไม่มาก แต่การเดินเหินออกจะติดขัดไปบ้างก็บอกตัวเองว่าถ้าทำบ่อยคงชินไปเอง ดูเหมือนว่าเมื่อคืนแค่น้ำจิ้มไม่รู้แต่ละวันต้องเจอกับอะไรบ้าง

หวังว่าเขาคงไม่เล่นจนหล่อนนอนซมลุกไม่ขึ้นหรอกนะ

อาหารเที่ยงที่เลือกทำคือผัดผักที่มีล้นตู้ จากนั้นก็หาปลามาทำต้มยำ เสริมด้วยทอดเนื้อหมูกระเทียมจนกลิ่นหอมโชยมาแต่ไกลเล่นเอาคุณป้าคุณยายที่นั่งทำงานต่างน้ำลายสอกันทั้งนั้น ไม่เว้นกระทั่งคนที่เพิ่งมาถึงบ้านก็เริ่มหิวเช่นเดียวกัน

“ภณมาพอดีเลย เมียทำอาหารไว้ให้น่ะลูก” เขาชะงักไปครู่หนึ่งแล้วยิ้มให้คุณป้าที่คุยกับตน

ยังไม่ได้บอกเรื่องภรรยากับใครแต่ก็ไม่ได้แปลกใจที่ทุกคนทราบ เขาไม่คิดปิดบังอยู่แล้วแต่คร้านตอบคำถามมากกว่า จึงปล่อยให้หญิงสาวเป็นคนไขข้อกระจ่างแต่ไม่รู้เธอจะบอกมากน้อยแค่ไหน เห็นสายตาล้อเลียนที่ส่งมาก็เริ่มทำตัวไม่ถูก

“ไม่เห็นบอกเลยว่าแต่งงานแล้ว จัดงานที่ไหนป้าเลยไม่ได้ใส่ซอง” คำถามแรกเริ่ม คนที่สองก็รีบเอ่ยอย่างรวดเร็ว

“นั่นสิ หาเมียสวยแล้วยังทำอาหารเก่งขนาดนี้ตาถึงนะเรา” เขาไม่รู้จะพูดอะไรจึงทำเพียงแค่พยักหน้ายิ้มไปตามเรื่อง

“ยายชอบคนนี้ สวยดีนะลูก” คุณยายที่อายุเจ็ดสิบแต่ยังแข็งแรงเป็นคนเอ่ย ท่านมากับลูกสาวเพื่อให้ตัวเองไม่เหงาอยู่บ้านคนเดียว ยังคงทำงานได้คล่องแคล่วเขาจึงรับมาช่วยคัดเลือกเมล็ดพันธุ์ ไม่ได้ให้ท่านลงแปลงไปเก็บผักแต่เช้าเหมือนคนอื่น

ชายหนุ่มปลูกผักไว้ทุกชนิดเพื่อส่งขายตลอดในตอนเช้า ต้องรีบเก็บตั้งแต่ตีห้าที่ยังมีน้ำค้างลงทำให้ผักไม่ขมจนเกินไป รายได้อาจไม่มากจนทำให้ร่ำรวยแต่ก็มีกินมีใช้ไม่เป็นหนี้ใครและห่างไกลจากอบายมุข เลิกขาดไม่คิดเข้าไปยุ่งเกี่ยวอีกแล้ว

“เจอกันที่ไหน คบมานานแล้วเหรอ” เมื่อเห็นว่าเขาไม่ตอบสักทีก็ถามต่อ

“สักพักครับ” ไม่รู้ว่าตัวเองควรตอบอย่างไร เหมือนหญิงสาวจะไม่ได้ตอบคำถามใครเลยด้วยซ้ำ หล่อนน่าจะแค่บอกว่าเป็นภรรยาของเขา ภาระทุกอย่างจึงตกเป็นของชายหนุ่มที่ต้องตอบให้พวกท่านได้ทราบ แล้วไม่นานข่าวน่าจะกระจายไปทั่วหมู่บ้าน

“พี่ภณกลับมาแล้วเหรอคะ เปรียวทำอาหารเที่ยงไว้ให้พี่แล้วจะกินเลยไหม” อาหารทุกอย่างตักใส่จานเรียบร้อยพอดีกับที่ได้ยินเสียงทุ้มจึงเดินออกมาถาม รอยยิ้มยังแต้มอยู่บนใบหน้าสวยแม้ว่าเรื่องของแตงอ่อนจะยังทำให้เธอหงุดหงิดก็ตาม

เอาไว้อยู่กันสองคนค่อยถามเขาดีกว่า ไม่อยากเอาเรื่องบุคคลที่สามมาทำให้เราต้องผิดใจกัน

“กินเลย ทุกคนกินข้าวดีกว่าครับ”

พยักหน้าแล้วบอกกับคนงานของตัวเอง เขาไม่ได้ถือว่าตัวเองเป็นเจ้านาย คิดเสียว่าอีกฝ่ายเป็นญาติผู้ใหญ่ เพราะบ่อยครั้งท่านก็ห่อข้าวมาเผื่อเขาด้วย รู้ดีว่าชายหนุ่มอยู่คนเดียวแล้วยังทำอาหารไม่เป็นอีก จึงใจดีแบ่งกับข้าวให้เสมอ

แต่ตอนนี้คงไม่ต้องทำแบบนั้นแล้วเพราะเจ้าตัวมีภรรยาคอยจัดการให้ทุกอย่าง มองร่างสูงแล้วก็ยิ้มล้อเลียน

“มีเมียทำกับข้าวให้กินทุกวันมันดีไหมลูก” คุณยายเป็นคนถามเล่นเอาคนอื่นหัวเราะร่วน เขาเองก็ไปไม่เป็นเช่นเดียวกัน

“กินข้าวดีกว่าครับยาย” ทุกคนช่วยกันนำของออกจากแคร่แล้วนั่งล้อมวงรับประทานอาหารเที่ยง โดยที่หญิงสาวก็ทำกับข้าวด้วยปริมาณค่อนข้างเยอะเพราะอยากแบ่งให้คุณป้าคุณยายกินด้วยกัน ทุกคนต่างชมในฝีมือการทำอาหารของหล่อน สร้างความภูมิใจแก่เปรียวปรียาเป็นอย่างมาก

อยู่บ้านหลังนั้นหล่อนไม่เป็นที่รัก แต่พอมาอยู่ที่นี่กลับได้รับความรักเต็มที่จากทุกคน เล่นเอาน้ำตาซึมเลยทีเดียว

เมื่อรับประทานอาหารเสร็จก็เป็นหล่อนที่เก็บจานไปล้าง โดยมีคุณป้าเข้ามาช่วยล้างด้วยเช่นกัน แต่ดูเหมือนท่านจะอยากทราบข้อมูลเรื่องของหล่อนมากกว่า ล้างจานแค่ไม่กี่ใบกลับกินเวลาไปกว่าครึ่งชั่วโมง ส่วนใหญ่จะถามว่าเป็นใครมาจากไหนซึ่งเธอก็ตอบไปตามความจริง ส่วนเรื่องแต่งงานก็ไม่ได้บอกอะไรมากนัก

คงไม่เหมาะถ้าบอกว่าเป็นการจับคลุมถุงชนของคุณปู่ตน

ช่วงบ่ายเขาออกไปข้างนอกไม่ได้กลับเข้าบ้าน ส่วนเธอก็นำเสื้อผ้าของเขาที่เห็นว่าขาดเอามาชุนใหม่และเย็บจนแทบไม่เห็นรอยว่าถูกซ่อมแซม เรื่องงานบ้านงานเรือนเหมือนหญิงสาวจะเก่งหมดทุกอย่าง เธอสามารถทำบัญชีให้เขาได้เพราะจบปวช.ด้านการทำบัญชีโดยเฉพาะแต่รู้ดีว่าชายหนุ่มคงไม่ต้องการ

เหมือนระหว่างเรายังมีช่องว่างระหว่างกัน ถึงเธอจะเป็นภรรยาทางพฤตินัยแต่ก็ไม่ได้ทำให้ทุกอย่างดีขึ้นเลย

“พี่ภณคะ” จบมื้ออาหารเย็นที่อิ่มอร่อยไปอีกวัน