๒ หน้าที่ต้องกระทำ (๑)

๒

หน้าที่ต้องกระทำ

หญิงสองคนสบตากันนิ่งโดยที่เปรียวปรียาไม่ได้แสดงอารมณ์ออกมามากนัก นอกจากยิ้มในหน้าให้คนมาใหม่เหมือนแผ่รังสีบางอย่างออกมา แม้ไม่รู้จักก็ทราบในทันทีว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล คนที่แต่งตัวด้วยสีสันฉูดฉาดทั้งยังแต่งหน้าเน้นสีแดงสดนำแล้วทาหน้าขาวเสียยิ่งกว่าคอเหมือนต้องการทำสวยเพื่อมาหาเจ้าของบ้าน

ที่สำคัญคือปิ่นโตซึ่งตกลงพื้นแต่ของข้างในก็ไม่แตกกระจาย ยังคงวางนิ่งอยู่ข้างในเหมือนเดิม

“เธอเป็นเมียพี่ภณจริงเหรอ!” ย่างสามขุมเข้ามาถามสีหน้าเต็มไปด้วยความโกรธปนตกใจ ไม่อยากเชื่อว่ามันคือความจริงเพราะตนเทียวไล่เทียวขื่อพี่ชายสุดหล่อประจำหมู่บ้านมาแรมปี กลับไม่มีปฏิกิริยาใดตอบกลับเลยสักนิด คิดว่าเขาจะครองตัวโสดตลอดไปแต่วันหนึ่งกลับมีผู้หญิงปริศนาบอกกับทุกคนว่าเป็นภรรยา

ส่ายหน้าไม่เชื่อแล้วยังพยายามจะไล่ต้อนให้อีกฝ่ายคายความจริง สองสาวยืนประจันหน้าสบตากันไม่มีใครยอมหลบ เล่นเอาคนในที่นั้นถึงกับยกมือขึ้นเกาหัว ไม่รู้ว่าเรื่องนี้จะจบลงอย่างไร แต่คาดว่าน่าจะได้ดูละครหลังข่าวในชีวิตจริงที่สนุกแน่นอน

ใครบ้างจะไม่รู้จักสาวสวยของหมู่บ้านอย่างแตงอ่อนที่แสดงชัดเจนว่าชอบภณ แล้วยังกางอาณาเขตไม่ให้หญิงใดเข้ามายุ่งกับชายของตน ด้วยอิทธิพลของบิดาซึ่งเป็นถึงกำนันทำให้บุตรสาวพลอยมีหน้ามีตาเช่นเดียวกัน อยากได้อะไรก็มีคนมาประเคนถึงที่ ยกเว้นเพียงอย่างเดียวที่ไม่อาจได้ตามความประสงค์คือผู้ชายที่เป็นเจ้าของสวนนายภณ

แต่นั่นไม่ทำให้เธอเสียใจเท่ากับเขาแอบไปมีเมียไม่บอกกล่าว ปลาย่างโดนแมวขโมยจากไหนไม่รู้มาแย่งไป เป็นใครบ้างจะไม่โกรธ

“จริงค่ะ ดูใบทะเบียนสมรสได้นะ” ยิ้มหวานไม่เกรงกลัว

ถ้าอยู่ที่บ้านหลังเก่าคงตัวสั่นเงินงกไปแล้ว แต่เพราะหล่อนเป็นภรรยาของภณทั้งทางนิตินัยและพฤตินัยจึงไม่มีสิ่งใดต้องกลัว เชื่อว่าเขาจะต้องปกป้องตนอย่างแน่นอน ถึงได้ตอบผู้หญิงที่ไม่รู้จักด้วยวาจาฉะฉาน แก้มนวลแดงก่ำนึกเขินอายกับสถานะของเรา

เรื่องเมื่อคืนยังฉายชัดในหัววนซ้ำไม่รู้กี่รอบต่อกี่รอบ เธอยอมรับเลยว่าตัวเองยังไม่ประสากับเรื่องนี้ แต่จะพยายามเรียนรู้เพื่อเอาใจสามี

สักวันเขาต้องใจอ่อนให้กันอย่างแน่นอน...

“ม่ายยยยยยยยยยยย!!!” เสียงกรีดร้องดังลั่นบ้านไปถึงชายทุ่งเสียด้วยซ้ำ เล่นเอาปิดหูแทบไม่ทันเพราะเสียงอันทรงพลังและแสบไปถึงรูหูชั้นใน สร้างความระอาให้แก่คนงานที่นั่งล้อมลงคัดเลือกเมล็ดพันธุ์เป็นอย่างมาก

หล่อนไม่ใช่ที่รักของคนที่นี่อยู่แล้ว มาบ้านของภณแต่ละครั้งก็ไม่เห็นหัวใคร เดินเชิดหน้าเข้าไปหาชายหนุ่มท่าเดียว ตอนแรกก็นึกกังวลว่าชายหนุ่มจะเสียท่าลูกกำนันเข้าสักวัน แต่พอทราบว่าอีกฝ่ายมีภรรยาเป็นตัวเป็นตนมาจากเมืองหลวง พลันถอนหายใจด้วยความโล่งอกกันเลยทีเดียว แล้วคนใหม่ก็ดูงามตาสะอาดเรียบร้อยเสียเหลือเกิน

มองปราดเดียวก็รู้ว่าชายหนุ่มเลือกถูกต้อง คว้าเพชรดีกว่าไปหยิบเอาก้อนกรวด

“ไม่ยอม แตงอ่อนไม่ยอม ฉันไม่ยอมหรอกนะอีหน้าเต้าหู้ หน้าจืดชืดไม่สวยเท่าฉันเลยสักนิด พี่ภณจะเลือกแกแทนที่จะเป็นคนสวยแบบฉันได้ยังไง” เหมือนสติแตกไปแล้วจึงพูดไม่ให้เกียรติกันเลยแม้แต่น้อย เปรียวปรียายังคงนิ่งเงียบไม่อยากเอาอารมณ์เข้ามาเกี่ยวข้อง เธอถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่ายไม่คิดว่าต้องมาเจอเรื่องแบบนี้

ทว่าพอพินิจหน้าตาของสามีก็เข้าใจทันทีว่าทำไมถึงมีสาวมาติดพัน หล่อเหลาราวพระเอกละครเหมือนศรราม เทพพิทักษ์ขนาดนั้น ใครบ้างจะไม่ชอบ เธอเห็นหน้าแค่ครั้งแรกก็ตกหลุมรักสามีของตัวเองแล้ว รู้สึกเหมือนได้เห็นคุณภาคในดาวพระศุกร์ตัวจริงอย่างไรอย่างนั้น

“ไม่ยอมแล้วเอ็งจะทำอะไรได้เหรอนังแตงอ่อน ก็เขามีเมียแล้วอีกไม่นานก็มีลูก ไม่ยอมก็ต้องทำใจนั่นแหละ” คนที่ทนฟังไม่ได้คือคุณป้าที่มักถูกหญิงสาวปรายตามองเสมอ แทบไม่สนทนาพาทีด้วยเลยสักครั้ง แถมยังมองไม่เห็นหัวกันอีกจนเกิดความคับแค้นใจ ใช้โอกาสนี้พูดกับอีกฝ่ายยิ่งทำให้เจ้าตัวสติแตกมากกว่าเดิม

“พี่ภณอยู่ไหนฉันจะไปหาพี่ภณ” พูดจบก็เดินออกจากใต้ถุนบ้านโดยไม่รอฟังคำตอบ

ยอมรับว่าไม่เคยเห็นคนประหลาดเช่นนี้มาก่อน เธอนึกสงสัยเหมือนกันว่าเขาคิดอะไรกับผู้หญิงที่ชื่อแตงอ่อนหรือเปล่า แต่พอลองนึกดูอีกทีก็ได้คำตอบว่าไม่น่าจะคิดอะไรหรอก

คนแบบนี้เอาตัวเข้าไปสานสัมพันธ์ด้วยน่าจะปวดหัวมากกว่ามีความสุข

“หนูช่วยไหมคะ...” เลิกสนใจบุคคลอื่นแล้วเดินเข้ามาหาคนงานที่กำลังแยกเมล็ดพันธุ์อย่างขะมักเขม้น เห็นแล้วก็อยากลองทำดูบ้างแต่ก็คิดได้เสียก่อนว่ายังไม่เตรียมอาหารไว้ให้สามีเลย เดี๋ยวเขาอาจจะกลับมารับประทานอาหารเที่ยงก็ได้

“ไม่เป็นไรลูก พวกป้าทำจนชินแล้ว” น้ำเสียงกับกริยาอ่อนหวานช่างเหมือนน้ำเย็นช่วยปลอบปะโลมใจคนฟังเสียเหลือเกิน คนในที่นั้นมองหล่อนเป็นตาเดียวซึ่งแววตาก็เต็มไปด้วยความชื่นชมอย่างมาก หญิงสาวยิ้มให้เล็กน้อยอย่างเอียงอาย ไม่ค่อยชินในการพูดคุยกับคนแปลกหน้าเท่าไหร่แต่ก็พยายามจะปรับตัว

“บอกมาสิว่าพี่ภณอยู่ไหน” คนที่คิดว่าเดินไปไกลแล้วกลับเดินมาหาเธออีกครั้งพร้อมถามด้วยน้ำคุกคาม จนคนฟังเริ่มหน้าจึง

“ฉันไม่ทราบค่ะว่าสามีไปไหน เมื่อคืนเรานอนคุยกันตามประสาคนรักจนดึกทำให้ฉันตื่นสาย แล้วเขาก็ไม่ได้บอกอะไรเพราะไม่อยากรบกวนเวลานอนของฉัน” ร่ายยาวด้วยความหงุดหงิดปนรำคาญ ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายจะมาจี้ถามเหมือนหล่อนเป็นคนผิดทำไม

ทั้งที่ตอนนี้ตนคือภรรยาที่ถูกต้องของเขาแต่เพียงผู้เดียว ไม่ใช่หล่อนที่เป็นแค่คนนอกสักหน่อย