บทที่ 3: กฎแห่งแดนเหมันต์

บทที่ 3: กฎแห่งแดนเหมันต์

โถงทางเดินของปราสาทอิลลูมินัสนั้นกว้างใหญ่และสลับซับซ้อนราวกับเขาวงกต ผนังหินสีเทาเข้มถูกประดับด้วยคบเพลิงเวทมนตร์ที่ให้แสงสว่างสีฟ้าอมม่วง เซเรน่าเดินตามหลังคาเอล รูนแฟงก์ อย่างเงียบเชียบ ชุดกระโปรงสีน้ำเงินเข้มทำจากขนสัตว์เนื้อหนาที่สาวใช้เตรียมไว้ให้ ช่วยมอบความอบอุ่นและทำให้เธอดูกลมกลืนกับความมืดมิดของสถานที่แห่งนี้มากขึ้น

"ปราสาทแห่งนี้ไม่ได้สร้างขึ้นจากการวางรากฐานแบบมนุษย์" คาเอลเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ ขณะที่พวกเขาเดินผ่านระเบียงทางเดินที่เปิดโล่งสู่ลานกว้างด้านล่าง "มันถูกสร้างขึ้นตามตำแหน่งการโคจรของดวงดาว หอคอยหลักทั้งสี่ทิศตั้งรับกับกลุ่มดาวสำคัญที่จะคอยดึงพลังงานจากฟากฟ้าลงมาปกป้องอาณาเขตของเรา"

เซเรน่ามองตามมือของคาเอลที่ชี้ไปยังยอดหอคอย เธอสัมผัสได้ถึงความจริงในคำพูดนั้น เพราะตั้งแต่ก้าวออกจากห้องบรรทม เธอรู้สึกได้ถึงคลื่นพลังงานที่ไหลเวียนอยู่ในอากาศ มันเป็นความถี่ที่สม่ำเสมอและหนักแน่น ราวกับปราสาทแห่งนี้มีลมหายใจเป็นของตัวเอง

เมื่อพวกเขาเดินลงบันไดวนมาจนถึงลานฝึกซ้อมด้านล่าง เสียงกระทบกันของอาวุธและเสียงคำรามต่ำๆ ก็ดังชัดเจนขึ้น ลานหินกว้างเต็มไปด้วยนักรบหมาป่าทั้งชายและหญิง พวกเขากำลังต่อสู้และฝึกซ้อมกันอย่างดุดัน ร่างกายที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามและรอยแผลเป็นสะท้อนถึงวิถีชีวิตที่เติบโตมากับการนองเลือด

ทันทีที่เซเรน่าปรากฏตัว การเคลื่อนไหวทุกอย่างในลานฝึกก็หยุดชะงัก สายตานับร้อยคู่ตวัดมามองที่เธอเป็นตาเดียว สายตาเหล่านั้นไม่ได้มีความเป็นมิตร มีเพียงความเหยียดหยาม ความอยากรู้อยากเห็น และความเกลียดชังที่ปิดไม่มิดที่มีต่อมนุษย์

หญิงสาวเผ่าหมาป่าร่างสูงเพรียวคนหนึ่งก้าวออกมาจากกลุ่ม เธอมีเรือนผมสีแดงเพลิงและนัยน์ตาสีเหลืองดุร้าย บนใบหน้ามีรอยแผลเป็นทางยาวที่ขับให้เธอดูอันตรายยิ่งขึ้น เธอเดินตรงรี่เข้ามาหาเซเรน่าโดยไม่สนใจสายตาปรามของคาเอล

"นี่น่ะหรือ เจ้าสาวบรรณาการ?" หญิงผมแดงแค่นเสียงหัวเราะเยาะ มองเซเรน่าตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยสายตาประเมินค่า "ช่างดูเปราะบางเสียเหลือเกิน แค่ลมเหนือพัดแรงหน่อย คอก็คงหักแล้วมั้ง ฝ่าบาททรงคิดอะไรอยู่ถึงยอมรับขยะมนุษย์พรรค์นี้เข้ามาในฝูง?"

หัวใจของเซเรน่าเต้นกระหน่ำด้วยความหวาดกลัว แต่เธอสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ปิดเปลือกตาลงเสี้ยววินาทีเพื่อดึงสติ เธอพยายามจดจ่ออยู่กับจังหวะการเต้นของหัวใจตัวเอง ปรับคลื่นความรู้สึกภายในให้สงบนิ่งและมั่นคง เหมือนที่เธอเคยทำเพื่อเยียวยาจิตใจตัวเองมาตลอดตั้งแต่เด็ก เมื่อเธอลืมตาขึ้นอีกครั้ง ความหวาดหวั่นในแววตาจึงถูกแทนที่ด้วยความเยือกเย็น

"ข้าอาจจะเปราะบางในสายตาของเจ้า" เซเรน่าตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบแต่หนักแน่น ไม่หลบสายตาดุร้ายคู่นั้น "แต่ข้าคือคนที่หยุดดาบของเผ่ามนุษย์ไม่ให้แทงทะลุหัวใจพี่น้องของพวกเจ้า หากเจ้ามองว่าสันติภาพคือขยะ ข้าก็คงไม่มีอะไรจะพูด"

คำตอบนั้นทำให้หญิงผมแดงชะงักไปเล็กน้อย ก่อนที่ความโกรธเกรี้ยวจะปะทุขึ้น นัยน์ตาสีเหลืองวาวโรจน์ เธอคำรามในลำคอและพุ่งตัวเข้ามาพร้อมกับกรงเล็บที่งอกยาวออกมาจากปลายนิ้ว

คาเอลขยับตัวเตรียมจะหยุดการปะทะ แต่ก่อนที่กรงเล็บนั้นจะทันได้สัมผัสแม้แต่ชายเสื้อของเซเรน่า บรรยากาศรอบด้านก็พลันเย็นยะเยือกจนถึงกระดูก แรงกดดันมหาศาลกดทับลงมาจนนักรบหมาป่าหลายคนในลานฝึกถึงกับทรุดเข่าลงกับพื้น หญิงผมแดงถูกพลังที่มองไม่เห็นกระแทกจนลอยกระเด็นไปกระแทกกำแพงหินเสียงดังสนั่น

ร่างสูงใหญ่ในชุดสีดำสนิทปรากฏตัวขึ้นเบื้องหน้าเซเรน่าราวกับเงามัจจุราช วาร์กัส อิลลูมินัส แผ่รังสีอำมหิตที่ทำให้ทุกคนแทบหยุดหายใจ ดวงตาสีทองอำพันของเขาลุกโชนด้วยโทสะขณะจ้องมองลงไปยังนักรบหญิงที่กำลังไอออกมาเป็นเลือด

"ดูเหมือนเจ้าจะลืมกฎของฝูงไปแล้วนะ ทาร่า" เสียงของวาร์กัสทุ้มต่ำและเยียบเย็นจนน่าขนลุก "สมบัติของราชา... ไม่ใช่สิ่งที่ใครจะแตะต้องได้"

"ฝะ... ฝ่าบาท ข้าเพียงแค่..." ทาร่าพยายามคุกเข่าลงเพื่อขออภัย ร่างกายของเธอสั่นเทาด้วยความหวาดกลัวอย่างแท้จริง

"นางคือเจ้าสาวของข้า" วาร์กัสประกาศก้อง เสียงของเขาดังกังวานไปทั่วลานกว้าง สะท้อนกับกำแพงปราสาทเพื่อตอกย้ำให้ทุกคนได้รับรู้ "การลบหลู่นาง คือการลบหลู่ข้า และพวกเจ้าทุกคนรู้ดีว่าโทษของการท้าทายข้าคืออะไร"

ลานฝึกตกอยู่ในความเงียบงันที่เหมือนตาย วาร์กัสหมุนตัวกลับมาหาเซเรน่า แววตาดุดันของเขายังไม่จางหาย มือใหญ่คว้าต้นแขนของเธอไว้แน่น แม้จะไม่เจ็บแต่มันคือการแสดงความเป็นเจ้าของอย่างเด็ดขาด เขาดึงร่างเล็กเข้ามาชิดอก ก่อนจะก้มลงกระซิบที่ข้างหูเธอด้วยน้ำเสียงที่ได้ยินกันเพียงสองคน

"จำคำของข้าไว้ เซเรน่า" ลมหายใจอุ่นร้อนของเขากระทบผิวแก้มของเธอ "ในอาณาเขตนี้ ข้าคือผู้เดียวที่มีสิทธิ์กลั่นแกล้งและทำลายเจ้า... อย่าได้บังอาจไปท้าทายคมเขี้ยวของใครหน้าไหนอีก หากข้าไม่อนุญาต"

ก่อนที่เซเรน่าจะทันได้โต้ตอบ เขาก็ดึงเธอให้เดินตามเขาไป ปล่อยให้คาเอลเป็นผู้จัดการกับความวุ่นวายที่เหลือ ทิ้งไว้เพียงคำถามในใจของหญิงสาว... ภายใต้ความโหดร้ายและถ้อยคำที่เผด็จการนั้น ทำไมเธอถึงสัมผัสได้ถึงคลื่นความรู้สึกของการปกป้องที่รุนแรงเหลือเกิน?