เจ้าสาวจำยอมของราชาหมาป่า

บทนำ: บรรณาการสีเลือดกลางหิมะขาว

ลมเหมันต์กรีดร้องดั่งเสียงโหยหวนของปีศาจ พัดพายุหิมะโหมกระหน่ำซัดสาดเข้าใส่หน้าต่างรถม้าไม้โอ๊กสลักลายที่กำลังวิ่งกระแทกกระทั้นไปตามเส้นทางอันขรุขระของหุบเขาทางเหนือ อากาศภายนอกหนาวเหน็บจนแทบจะแช่แข็งสายเลือด แต่ความหนาวเย็นนั้นยังไม่เทียบเท่ากับความเยือกเย็นที่เกาะกินลึกลงไปในขั้วหัวใจของ เซเรน่า ครอสวอเตอร์

หญิงสาวนั่งตัวสั่นเทาอยู่บนเบาะกำมะหยี่สีแดงสด สีสันของมันช่างตัดกับผิวที่ซีดเผือดราวกับกระดาษและริมฝีปากที่ไร้สีเลือดของเธอ นัยน์ตาสีน้ำเงินเข้มดั่งมหาสมุทรที่เคยทอประกายสดใส บัดนี้หม่นหมองและเต็มไปด้วยความหวาดหวั่น มือเรียวเล็กภายใต้ถุงมือลูกไม้กำเข้าหากันแน่นจนเล็บจิกเนื้อ เธอสวมชุดกระโปรงสีขาวบริสุทธิ์ที่ประดับด้วยลูกไม้ราคาแพง ทับด้วยเสื้อคลุมขนจิ้งจอกสีขาวราวกับหิมะ มันคือชุดที่งดงามที่สุดในชีวิต... และมันคือชุดเจ้าสาวที่เธอไม่ได้เต็มใจจะสวมใส่

‘เพื่อสันติภาพของอาณาจักรเรา ลูกต้องทำหน้าที่นี้ เซเรน่า’

เสียงกระซิบอันเย็นชาของบิดา—ดยุกแห่งอาณาจักรมนุษย์ผู้ขี้ขลาด—ยังคงดังก้องอยู่ในโสตประสาท เพื่อแลกกับการยุติสงครามที่ยืดเยื้อนับศตวรรษ เพื่อแลกกับการไม่ให้ทหารมนุษย์ต้องถูกฉีกร่างเป็นชิ้นๆ ด้วยกรงเล็บและเขี้ยวอันคมกริบ อาณาจักรมนุษย์ได้ทำพันธสัญญาเลือดกับศัตรูที่น่าเกรงขามที่สุด และเครื่องสังเวยเพื่อประทับตราสัญญานั้น... คือตัวเธอ ลูกสาวคนเล็กที่ไร้ซึ่งอำนาจและเวทมนตร์ใดๆ ลูกสาวที่เป็นเพียงหมากตัวหนึ่งบนกระดานการเมือง

รถม้าลดความเร็วลง เสียงฝีเท้าม้ากระทบพื้นหินที่เย็นเฉียบดังก้องกังวาน บ่งบอกว่าพวกเธอได้ล่วงล้ำเข้าสู่อาณาเขตของปราสาทอิลลูมินัสแล้ว ปราสาทหินสีดำทมิฬที่ตั้งตระหง่านท้าทายพายุหิมะ ยอดหอคอยแหลมสูงเสียดฟ้าดูราวกับกรงเล็บของอสูรกายที่พร้อมจะตะปบเหยื่อ เซเรน่ากลืนน้ำลายลงคอที่แห้งผาก หัวใจเต้นระรัวจนแทบจะทะลุออกมานอกอก เมื่อรถม้าหยุดนิ่งสนิท บรรยากาศรอบด้านก็ตกอยู่ในความเงียบงันที่น่าอึดอัด... เงียบจนได้ยินเสียงลมหายใจฟืดฟาดของเหล่าราชองครักษ์ครึ่งมนุษย์ครึ่งหมาป่าที่ยืนขนาบข้างทาง

"ถึงแล้ว... พระชายา" เสียงแหบพร่าของคนขับรถม้าดังขึ้น ก่อนที่ประตูรถม้าจะถูกเปิดออกโดยพลการ ลมหนาวปะทะเข้าที่ใบหน้าของเซเรน่าอย่างจังจนเธอต้องหลับตาลง

เมื่อเธอลืมตาขึ้นอีกครั้งและก้าวลงจากรถม้าด้วยขาทั้งสองข้างที่สั่นเทา สิ่งแรกที่ปรากฏแก่สายตาคือบุรุษผู้หนึ่งที่ยืนอยู่เหนือขั้นบันไดหินสีดำ ร่างสูงใหญ่กำยำราวกับเทพเจ้าแห่งสงครามสวมชุดคลุมขนสัตว์สีดำสนิทที่กลืนไปกับความมืดมิดของปราสาท ผมสีดำขลับปลิวไสวไปตามแรงลม แต่สิ่งที่ทำให้เซเรน่าลืมวิธีการหายใจไปชั่วขณะคือดวงตาคู่นั้น... ดวงตาสีทองอำพันที่สว่างวาบราวกับไฟนรก มันเต็มไปด้วยอำนาจ ความดุดัน และสัญชาตญาณดิบของสัตว์ป่าผู้เป็นนักล่าสูงสุด

วาร์กัส อิลลูมินัส ราชาหมาป่าทมิฬผู้ไร้พ่าย ผู้ที่มีข่าวลือว่าดื่มเลือดมนุษย์แทนไวน์และมีหัวใจที่ทำจากน้ำแข็ง

เขาปรายตามองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา ไม่มีรอยยิ้มต้อนรับ ไม่มีความอ่อนโยน มีเพียงแรงกดดันมหาศาลที่แผ่ซ่านออกมากดทับจนเซเรน่ารู้สึกเหมือนกำลังจะขาดใจ ร่างกายของเธอสั่นสะท้าน ไม่ใช่เพราะความหนาว แต่เพราะออร่าอันตรายที่แผ่ออกมาจากบุรุษตรงหน้า

วาร์กัสก้าวลงบันไดมาหาเธออย่างเชื่องช้า แต่ละก้าวของเขาหนักแน่นและทรงพลังจนเหล่าทหารหมาป่ารอบด้านต้องคุกเข่าลงกับพื้นด้วยความยำเกรง เขาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าเธอ ห่างกันเพียงคืบ กลิ่นหอมเย็นๆ ของป่าสนผสมผสานกับกลิ่นอายบุรุษเพศที่เข้มข้นลอยมาปะทะจมูก

มือใหญ่ที่สวมถุงมือหนังสีดำยื่นออกมาช้อนเชยคางของเซเรน่าขึ้นอย่างถือดี บังคับให้เธอต้องสบตากับดวงตาสีทองที่กำลังวาวโรจน์ นิ้วโป้งของเขาเกลี่ยเบาๆ ลงบนริมฝีปากล่างที่สั่นระริกของเธอ สัมผัสนั้นทั้งหยาบกระด้างและร้อนรุ่มประหลาดท่ามกลางความหนาวเหน็บ

"นี่หรือ... เครื่องบรรณาการที่พวกมนุษย์ส่งมาให้ข้า" เสียงของเขาทุ้มต่ำและกังวาน ก้องกังวานไปถึงก้นบึ้งของวิญญาณ มันเต็มไปด้วยความเย้ยหยันแต่ก็แฝงไปด้วยความปรารถนาที่ถูกเก็บซ่อนไว้

"บะ... บอบบางราวกับแก้ว" วาร์กัสกระซิบชิดริมฝีปากเธอ ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดผิวหน้า "จำเอาไว้ เจ้าสาวของข้า ตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป... ชีวิต วิญญาณ และทุกหยาดหยดของเลือดในกายเจ้า เป็นของข้าแต่เพียงผู้เดียว"

คำประกาศิตนั้นเปรียบเสมือนกรงขังที่ถูกล็อคอย่างแน่นหนา เซเรน่ารู้ดีว่าชีวิตของเธอในฐานะมนุษย์ได้จบลงแล้ว และชีวิตใหม่ในฐานะ ‘เจ้าสาวจำยอม’ ของราชาปีศาจ... เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้น