ตอนที่ 5

อธิปนั่งเล่นกับลูกอยู่ในห้องนั่งเล่น เขาเงยหน้ายิ้มให้ภรรยา มณียามานั่งข้าง ๆ ลูก เธอจับแขนเล็ก ๆ ที่มีรอยช้ำจาง ๆ เพราะถูกทึ้งมาดู

"เจ็บไหมคะลูก"

"ไม่เจ็บแล้วค่ะ"

แม่หนูน้อยยิ้มให้แม่อย่างน่ารัก

"คนพวกนั้นมันบ้า..."

อธิปพูดแล้วมองลูกสาวด้วยความสงสาร มณียาลูบแก้มเขา

"คุณคะ...อย่าเสียอารมณ์เลยค่ะ ยังมีแขกรออยู่อีกหลายคนนะ พาลูกออกไปเถอะ เราไม่ควรปล่อยให้แขกรอนานนะคะ"

"ผมไม่น่าจัดงานนี้ขึ้นมาเลย"

แม่หนูน้อยลุกมานั่งตักกอดคอพ่อ มือน้อย ๆ ลูบหน้าพ่อ

"คุณพ่ออย่าโกรธนะคะ อัยย์โอ๋คุณพ่อค่ะ"

ไอยวริญกอดหอมแก้มพ่อ มือน้อย ๆ ลูบหลังพ่อ เหมือนเวลาที่พ่อปลอบเธอ

"ลูกรักของพ่อ...หนูน่ารักที่สุดเลยลูก พ่อรักหนูนะ..."

อธิปหอมแก้มยุ้ยของลูกสาว

"เราทำทุกอย่างเพื่อลูก ไม่ต้องไปสนใจคนอื่นหรอกค่ะ"

"อื้ม...คุณพูดถูก"

อธิปหอมแก้มลูกสาวกับภรรยา แล้วพาทั้งคู่กลับออกไปที่งาน คราวนี้ไม่มีใครกล้ามายุ่งกับไอยวริญอีก

ศิโรจน์เห็นอธิปออกมาแล้ว ก็หันไปมองหน้ากนกอร แล้วเขาก็ค่อย ๆ หลบเข้าไปในบ้านโดยไม่มีใครสนใจ พวกสาวใช้ก็ออกมายกน้ำบริการแขกจนหมด ในบ้านจึงไม่มีใครอยู่

ศิโรจน์มาหลายครั้งแล้ว จึงรู้ว่าอะไรอยู่ที่ไหน เขาตรงดิ่งเข้าห้องทำงานของอธิป แต่ไม่กล้าเปิดไฟ เขาเปิดไฟฉายในมือถือค่อย ๆ ส่องไปตามตู้ โต๊ะ จนมาสะดุดตากับเทวรูปสีดำบนหิ้งไม้สัก

"เจอแล้ว..."

ศิโรจน์ยิ้ม รีบเอาถุงผ้ามาใส่เทวรูป...แล้วออกจากห้องทันที เขาย่องเอาเทวรูปไปไว้ในรถ แล้วเข้ามาร่วมงานแบบเนียน ๆ ทั้งหมดใช้เวลาไม่ถึง 10 นาที

กว่างานจะเสร็จ...ก็ปาเข้าไปเกือบ 3 ทุ่ม ไอยวริญขึ้นนอนตั้งแต่ 1 ทุ่มแล้ว แขกทุกคนทยอยกันมาร่ำลาอธิปกับมณียา ศิโรจน์กับกนกอรกลับบ้านด้วยความกระหยิ่มยินดี ที่ขโมยเทวรูปมาได้สำเร็จ อธิปกับมณียาเหนื่อยมาก พวกเขาเข้านอนกันทันที จึงยังไม่รูว่าเทวรูปได้หายไปแล้ว

กนกอรจะเปิดถุงผ้าดูเทวรูป แต่ศิโรจน์ห้ามไว้

"ระวังหน่อยสิ...เรายังไม่พ้นเขตบ้านอธิปเลยนะ"

"แหม...อรตื่นเต้นอยากเห็นจังเลยค่ะ ขอดูนิดนึงไม่ได้เหรอ"

"กลับบ้านค่อยดูเถอะ"

กนกอรพยักหน้า สมองก็คิดฝันถึงของแบรนด์เนมที่อยากได้ กับชีวิตหรูหราที่เธอใฝ่ฝันมานาน

พอถึงบ้าน...ศิโรจน์ก็เปิดถุงผ้าออก เทวรูปสีดำดูเข้มขลังปรากฏแก่สายตาสองสามีภรรยา

"นี่หรือ...สิ่งที่ช่วยให้คุณอธิปรวยขึ้นมาได้ ไม่น่าเชื่อเลยนะคะ ว่าเทวรูปองค์นี้จะดลบันดาลให้ผู้ครอบครองร่ำรวยได้ นี้ถ้าไม่รู้เห็นกับตัว อรคงไม่เชื่อแน่ ๆ เลยค่ะ"

"นั่นสิ...ถ้าไม่เห็นว่าไอ้อธิปมันรวยขึ้นผิดหูผิดตา ฉันก็ไม่อยากเชื่อเหมือนกัน เฮอะ!...เสียแรงที่คบกันมาตั้งนาน เรื่องแค่นี้ก็ต้องปิดบังกันด้วย ฉันไม่ยอมให้มันรวยคนเดียวหรอกน่า"

"เราจะยึดไว้เลยไหมคะ"

"แน่นอนสิ...ไปคืนให้โง่เหรอ"

กนกอรยิ้มดีใจ ต่อไปนี้...เธอจะร่ำรวยให้ทุกคนอิจฉาบ้างแล้ว หลังจากที่ต้องอิจฉามณียามานาน

ศิโรจน์ให้กนกอรพาลูกเข้านอนก่อน ตัวเขาเอาเทวรูมานั่งชื่นชมในห้องทำงาน เขาเอาแว่นขยายมาส่องดูรายละเอียด

"หล่อได้ไม่ดีเท่าไหร่...ฝีมือหยาบมาก แต่จะสนทำไมวะ...ทำให้เรารวยได้ก็พอนี่หว่า"

เขาส่ายหัว รู้สึกผิดหวังเล็กน้อยที่เทวรูปไปสวยเท่าที่ควร เขาส่องดูทุกซอกทุกมุม แต่พอส่องมาถึงดวงตา พลันดวงตาก็เรืองแสงสีเหลือง ศิโรจน์ตกใจจนหน้าผงะ แล้วเทวรูปก็ลอยขึ้น เขาตกใจอ้าปากค้าง

"เจ้ามนุษย์ผู้โลภมาก เจ้าไม่มีสิทธิ์มาแตะต้องข้า"

"ทำไม...ทำไมจะไม่ได้ ทีไอ้อธิปยังบูชาท่านได้นี่ ผมก็ทำอย่างเขาได้เหมือนกัน"

"เจ้ามิใช่ผู้ถูกเลือก...เจ้ามิมีสิทธิ์มาแตะต้องข้า..."

"จะยากอะไร...ท่านก็เลือกผมสิ ผมจะบูชาท่านให้ดีกว่าไอ้อธิปเสียอีก"

ศิโรจน์พยายามต่อรอง

"เจ้าคนชั้นต่ำ เจ้าช่างมิเจียมตัวเลย ข้าจะลงโทษเจ้า..."

เทวรูปเปล่งแสงสีเหลืองอำพันออกจากดวงตามากระทบตัวศิโรจน์ เขาร้องลั่นอย่างเจ็บปวด ลงไปนอนดิ้นไปดิ้นมากับพื้น

กนกอรยังไม่หลับ เธอตกใจกับเสียงร้องของสามี

"คุณโรจน์..."

กนกอรรีบเอาเสื้อคลุมมาใส่ แล้วเดินจากห้องนอนลงมาที่ห้องทำงานข้างล่าง ประตูห้องทำงานแง้มอยู่ กนกอรเปิดเข้าไปดู ก็เห็นศิโรจน์นอนคว่ำหน้าอยู่ที่พื้น เธอตกใจรีบเข้าไปเขย่าตัวเรียกเขา

"คุณโรจน์...คุณโรจน์คะ"

ศิโรจน์นอนเงียบ กนกอรหันไปมองที่โต๊ะ...เทวรูปไม่อยู่แล้ว เธอรู้สึกขนหัวลุก คิดได้ว่าสามีคงเจออาถรรพ์เทวรูปเข้าแล้ว กนกอรมือไม้สั่น รีบโทรเรียกรถพยาบาล

เธอรีบไปเปลี่ยนเสื้อผ้า อุ้มลูกตามขึ้นรถพยาบาลไปกับศิโรจน์ด้วย ส่วนเทวรูปเทวีบาสท์ ได้กลับมาวางที่หิ้งตามเดิม เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

อธิปกับมณียาได้ข่าวว่าศิโรจน์ป่วย ก็รีบมาเยี่ยมเขาที่โรงพยาบาล กนกอรกอดลูกนั่งร้องไห้อยู่ข้างเตียง

"โรจน์เป็นไงบ้างครับคุณอร"

"หมอก็ยังไม่รู้สาเหตุเลยค่ะ ตั้งแต่เมื่อคืนจนถึงตอนนี้...เขายังไม่ฟื้นเลย"

กนกอรเล่าไปร้องไห้ไป

"ทำใจให้สบายเถอะนะคะคุณอร คุณโรจน์ไม่เป็นไรหรอกค่ะ"

มณียาปลอบใจกนกอร

"ไม่ต้องห่วงเรื่องค่ารักษาพยาบาลนะครับ ผมจะดูแลให้เอง"

"ขอบคุณค่ะ...ถ้าคุณโรจน์เป็นอะไรไป...ฉันคงลำบาก ใครจะมาหาเลี้ยงเราสองแม่ลูกล่ะคะ ตากอล์ฟก็ยังเล็กมาก พวกคุณอย่าทิ้งเรานะคะ"

กนกอรร้องไห้เรียกร้องความสงสาร อธิปกับมณียามองหน้ากัน แต่ไม่พูดอะไร