ตอนที่ 4

เสัยงเทวีบาสท์ดังขึ้นอีก

"จงฟังไว้...มนุษย์ผู้โลภมาก เมื่อลูกสาวเจ้าอายุครบ 18 ปีบริบูรณ์ เจ้าต้องนำนางมาที่นี่เพื่อปลดปล่อยข้า หากมิทำตาม...เจ้าจะต้องพบกับภัยพิบัติ ห้ามเจ้ากลับมาที่นี่ก่อนลูกสาวอายุ 18 ปี มิเช่นนั้น...เจ้าต้องทนทุกข์ทรมานสาหัส จงจำไว้...จำไว้ให้ดี"

ภาพวิหารกับรูปเทวีบาสท์หายไป เหลือแต่เสียงที่ก้องสะท้อนไปมา อธิปปวดหูมาก เขาเอาสองมืออุดหูและส่งเสียงร้องลั่น

"อ๊ากกกส์..."

เขาคิดว่าตัวเองร้องเสียงดัง แต่เสียงมันอยู่เพียงในลำคอเท่านั้น อธิปลืมตาตื่นและลุกขึ้นนั่ง เหงื่อเขาแตกจนเปียกไปทั้งตัว...ทั้งที่เปิดแอร์ไว้เย็นฉ่ำ เขาหันไปมองมณียาที่ยังหลับสบาย ไม่มีทีท่าว่าจะตื่นขึ้นมารับรู้อะไรเลย

อธิปย่องลงจากเตียง เข้าห้องน้ำไปอาบน้ำ เขานึกทบทวนว่าตัวเองฝันอะไร แต่คิดเท่าไหร่ก็คิดไม่ออก รู้แต่ว่ามันน่ากลัวมาก

"ฝันบ้าอะไรวะ น่ากลัวชะมัด ช่างมันเว๊ย...ก็แค่ฝันน่า"

อธิปส่ายหัว แล้วก็สลัดความฝันนั้นออกจากหัวไป ไม่ได้ใส่ใจกับมันอีก

เวลาผ่านไป...มณียาท้องใหญ่ขึ้นทุกวัน แต่น่าแปลก...ที่มณียากลับดูสวยขึ้นมาก ผิวพรรณก็เปล่งปลั่ง อธิปเฝ้าดูแลประคบประหงมเธอเป็นอย่างดี

แล้ววันนั้นก็มาถึง...มณียาคลอดลูกสาวหน้าตาสวยงาม แม้เป็นแค่ทารกน้อย แต่ดวงตาเธอกลมโตดำสนิทเหมือนนิล จมูกสวยได้รูป ปากอิ่มสีแดงระเรื่อ ผมดำขลับ ใครเห็นใครก็ชื่นชมในความงามของทารกน้อย

ศิโรจน์กับกนกอรมาเยี่ยมมณียาที่โรงพยาบาล และได้เห็นทารกน้อยในอ้อมกอดแม่ มีอธิปนั่งอยู่ข้าง ๆ เธอ

"ต๊าย!...ป้อม ลูกสาวเธอสวย..."

กนกอรจะชมทารก แต่ศิโรจน์กระตุกแขนห้ามไว้

"อร...เด็กเล็ก ๆ เขาห้ามชม"

"อุ๊ย...จริงด้วย ลืมไปเลย"

กนกอรยิ้มเขิน

"โอ๊ย!...ไม่เป็นไรหรอกโรจน์ ฉันไม่ถือหรอก"

อธิปพูดกับเพื่อนอย่างอารมณ์ดี กนกอรเดินมาหามณียาที่อุ้มลูกสาว กำลังเขย่ากล่อมเบา ๆ

"ตั้งชื่อหลานหรือยังล่ะป้อม"

"ตั้งแล้วค่ะ พ่อเขาตั้งให้เองเลย"

"เหรอ...แล้วชื่ออะไรล่ะ"

กนกอรถามแล้วหันมามองหน้าอธิป และรอคำตอบ

"ผมตั้งชื่อให้ลูกว่า "ไอยวริญ"

"ดีค่ะคุณ...เพราะมากเลยค่ะ ชื่อเล่นก็ชื่อน้องอัยย์ดีไหมคะ"

"ตามใจคุณเลยที่รัก"

มณียายิ้มก้มมองลูกสาว อธิปก็ลูบหัวน้อย ๆ ของลูก

"แปลว่าอะไรคะ"

กนกอรถามเขา

"แปลว่า...ผู้มีปัญญาเลิศครับ"

"โอ้โห...ความหมายดีมากเลย แกนี่ตั้งชื่อเก่งว่ะอธิป เอาไว้ตั้งชื่อลูกฉันบ้างนะ"

"เออ...รอแกมีลูกก่อน ฉันจะตั้งชื่อให้ลูกแกบ้าง"

"ไม่ต้องรอนานหรอกเพื่อน รออีก 8 เดือน...แกได้ตั้งแน่"

ศิโรจน์พูดแล้วทำหน้าภูมิใจ

"ห๊า!...คุณอรท้องแล้วเหรอ"

"ใช่...หมอยืนยันว่าอรท้องได้ 2 เดือนแล้วว่ะ"

"ดีใจด้วยเพื่อน"

อธิปจับมือยินดีกับศิโรจน์ มณียาก็แสดงความยินดีกับกนกอร พวกเขาพูดคุยเรื่องลูกกันอย่างมีความสุข

แม่หนูน้อยโตวันโตคืน เลี้ยงง่าย ยิ่งโตก็ยิ่งฉายแววความสวย อธิปกับมณียารักลูกมาก เลี้ยงดูทนุถนอมราวกับไข่ในหิน

แปดเดือนต่อมา...กนกอรก็ได้คลอดลูกชายให้ศิโรจน์ อธิปตั้งชื่อให้ว่า สิรกรหรือกอล์ฟ ซึ่งถูกใจศิโรจน์และกนกอรมาก กนกอรหมายมั่น...อยากให้ลูกชายของเธอได้แต่งงานกับไอยวริญ เพราะเห็นแก่ฐานะที่ร่ำรวยของอธิป จึงพยายามพาลูกมาสนิทกับครอบครัวของอธิป

วันเวลาผ่านไป...

ไอยวริญอายุครบ 3 ปี อธิปจัดงานวันเกิดให้เธอในบ้านของเขาเอง ทุกปี...เขาจะจัดงานที่โรงแรม เพราะระแวงว่าแขกจะมาขโมยเทวรูป โดยเฉพาะศิโรจน์ แต่หลายปีมานี้...ศิโรจน์ไม่เคยถามเขาเรื่องนี้อีกเลย ทำให้อธิปวางใจ คิดว่าศิโรจน์ไม่สนใจแล้ว

แต่ศิโรจน์ไม่เคยวางความคิดเรื่องนี้เลย เขาสงสัยมาตลอดว่าอธิปเป็นผู้ครอบครองอะไรบางอย่างที่ช่วยให้เขาร่ำรวยขนาดนี้ ศิโรจน์ค้นคว้าจนพบว่า...เทวรูปเทวีบาสท์สามารถนำความมั่งคั่งมาสู้ผู้ครอบครอง เขาจึงคิดว่าอธิปต้องมีเทวรูปเทวีบาสท์แน่ จึงจ้องหาโอกาสที่จะเข้าไปค้นหาในบ้านโดยไม่มีใครสนใจ

ไอยวริญตัวน้อยใส่ชุดกระโปรงสีชมพู ผมสีดำขลับยาวปะบ่า...มีโบว์สีชมพูติดไว้ด้วย ความสวยน่ารักของเธอกลายเป็นภัยต่อตัวเอง ผองเพื่อนของอธิปกับมณียาที่มีลูกชาย...ต่างก็พยายามจะพาลูกชายของตัวเองมาใกล้ชิดสนิทสนมกับแม่หนูน้อย

อธิปที่หวงลูกสาวไม่พอใจมาก เขาอุ้มลูกสาวหนีเข้าบ้าน โดยไม่พูดกับใคร มณียาถูกเพื่อน ๆ รุมต่อว่า

"นี่มันอะไรกันป้อม แฟนเธอทำอะไรไม่ไว้หน้าเราเลยนะ"

"ใช่...เราแค่ให้ลูกชายมาเล่นกับลูกสาวเธอแค่นี้ก็ไม่ได้เหรอ"

"นั่นสิ..."

มณียาก็ไม่ชอบใจ เธอมองหน้าเพื่อน ๆ ที่รายล้อมรุมต่อว่าเธอ

"แล้วพวกเธอล่ะ...ไว้หน้าเราบ้างไหม ลูกฉันเป็นคนนะ...ไม่ใช่ตุ๊กตาที่ให้ลูกพวกเธอมาแย่งกันแบบนี้ คนนั้นดึงที คนนี้ดึงที ลองลูก ๆ พวกเธอโดนแบบนี้บ้าง...พวกเธอจะพอใจไหม"

มณียาพยายามระงับความโกรธ มองหน้าพวกเพื่อน ๆ ที่หน้าจ๋อย ทุกคนมองหน้ากัน...แต่ไม่กล้าตอบ

"พวกเธอคิดอะไรกันอยู่...คิดว่าเราไม่รู้เหรอ ถ้ายังอยากคบกันอีก ก็อย่าทำแบบนี่เลย โปรดเอ็นดูหลานจริง ๆ เถอะนะ...ฉันขอล่ะ"

มณียาส่ายหัว เดินตามสามีเข้าไปในบ้าน เพื่อนบางคนจะอายหรือโกรธก็ไม่ทราบ...ได้พาครอบครัวกลับตั้งแต่งานยังไม่เริ่ม