ตอนที่ 3

อธิปเอาเทวรูปแมวใส่กระเป๋าเดินทางกลับมากรุงเทพโดยไม่มีใครรู้ น่าแปลกที่เขาผ่านด่านมาอย่างฉลุย ทั้งที่มณียากับกนกอรถูกตรวจจากสินค้าที่ซื้อมาหลายรายการ หากเขาถูกจับได้ เขาต้องถูกจับฐานนำเข้าวัตถุโบราณอย่างผิดกฎหมายแน่ ๆ

เมื่อกลับถึงบ้าน...อธิปเอาเทวรูปแมวมาขัดจนเป็นมันสวย เขาตั้งมันไว้ในตู้โชว์ห้องทำงาน และเอามาชื่นชมทุกวัน แรก ๆ มณียาก็กลัว แต่นาน ๆ ไปเธอก็ชิน

"ดูคุณจะชอบมากจริง ๆ นะคะ เช็ดถูทุกวันจนมันแผลบเลย"

มณียาเย้าสามี เธอมองเขาเอาเทวรูปเข้าตู้

"ไม่รู้ทำไมนะป้อม...ผมรู้สึกว่าชีวิตเรากำลังจะมีเรื่องดี ๆ เข้ามา"

"ดีค่ะ...หวังว่าคงไม่มีอาถรรพ์อะไรแบบที่เขาเล่าลือกันนะคะ"

"ไม่มีหรอก...เรากลับมาตั้งนานแล้วนะ ก็ไม่เห็นจะเกิดเรื่องอะไรไม่ดีเลยนี่"

มณียาพยักหน้ายิ้มให้สามี เห็นเขาชื่นชมเทวรูปขนาดนี้ เธอก็ได้แต่ยิ้ม แรก ๆ เธอก็คิดกลัวไปสารพัด แต่ตอนนี้เธอเฉย ๆ แล้ว

นับตั้งแต่ที่ได้เทวรูปมา อธิปหยิบจับอะไรก็เป็นเงินเป็นทองไปหมด ไม่ว่าเขาจะเอาอะไรมาขาย ก็ขายดิบขายดี ทำให้ฐานะของเขาดีวันดีคืนจนใคร ๆ ก็อิจฉา ร้านขายวัสดุก่อสร้างก็ขยายไปอีกหลายสาขาอย่างรวดเร็ว

มณียาที่แต่งงานมาไม่ถึงปีก็ตั้งท้อง อธิปดีใจมากที่เขากำลังจะมีลูก เขาเอาเทวรูปแมวมาตั้งหิ้งบูชาอย่างจริงจัง และเชื่อสนิทใจว่า... สิ่งที่เขามีทุกวันนี้ เป็นเพราะเทวีบาสท์เป็นผู้ดลบันดาลมาให้เขา ดังคำบอกของหญิงชราแปลก ๆ คนนั้น

ความมั่งคั่งของอธิปเป็นที่กังขาของมิตรสหายทุกคน รวมทั้งศิโรจน์ด้วย วันนี้เขามาหาอธิปที่คฤหาสน์หลังใหม่...อธิปเพิ่งสร้างเพื่อต้อนรับลูกในท้องของมณียา

ศิโรจน์มองไปรอบ ๆ คฤหาสน์ที่สวยงามหรูหรา เฟอร์นิเจอร์ของแต่งบ้านล้วนมีราคาแพง

"แค่ไม่ถึงปี...แกล่ำซำขนาดนี้เลยหรือวะ แกขายอะไรวะอธิป...ถึงรวยวันรวยคืนแบบนี้"

"แกก็เห็น...ฉันขายวัสดุก่อสร้างมาตั้งแต่สมัยปู่แล้ว ก็แค่ช่วงนี้ขายดีเลยได้ขยายสาขา...ก็แค่นั้นแหละ"

ศิโรจน์ส่ายหัว

"ไม่ใช่แกได้ของดีมาจากอียิปต์นะ มีอะไรดีก็บอกกันบ้างสิวะ"

อธิปหัวเราะกลบเกลื่อน

"แกก็เชื่อเรื่องพวกนี้ด้วยเหรอวะ"

ศิโรจน์พยักหน้า

"ฉันได้ยินพวกเพื่อน ๆ อาจารย์คุยกัน เขาบอกว่าพวกของเก่าอียิปต์มีอาถรรพ์...ให้ทั้งคุณและโทษ"

"แล้วมีใครเคยเจอไหมล่ะ"

"ก็มีนะ...เพื่อนฉันคนหนึ่ง มีคนเอาเหรียญโฮรัสมาขายให้เขา เขาก็รับซื้อเพราะไม่กลัวอาถรรพ์..."

"แล้วเป็นไงวะ"

"ไม่นาน...เขาก็ลาออกไป ได้ยินว่าเขาได้งานเป็นที่ปรึกษาที่มหาวิทยาลัยในเมกาเลยนะโว้ย เงินเดือนดีกว่าที่นี่ชนิดหน้ามือเป็นหลังเท้าเลยล่ะ"

"เออ...ดีเว๊ย สงสัยต้องหามาใช้บ้างแล้วว่ะ"

อธิปทำเป็นหัวเราะ

"ของพวกนี้เป็นดาบสองคมนะเพื่อน...มีดีก็ต้องมีเสีย"

ศิโรจน์พูดแล้วถอนใจ อธิปก็ไม่พูดอะไรอีก เขาไม่อยากให้ใครรู้เรื่องเทวรูปบาสท์ จึงชวนเปลี่ยนเรื่องคุย

"ปีนี้แกจะพาลูกศิษย์ไปไหนอีกวะโรจน์"

"ยังไม่รู้เลย...แต่คงเป็นแถว ๆ นี้แหละ ไม่พาไปไกลหรอก...มันแพง แกจะไปด้วยไหมล่ะ"

"ฉันคงไปไม่ได้แล้วเพื่อน ป้อมท้องได้ 3 เดือนแล้วว่ะ"

"เฮ้ย!...จริงดิ ดีใจด้วยโว้ยเพื่อน"

ศิโรจน์ยื่นมือให้อธิปจับ อธิปยิ้มมีความสุข

"ฉันแต่งกับอรมาตั้ง 2 ปี อรยังไม่มีวี่แววจะท้องเลย"

"พวกแกทำงานกันทั้งคู่นี่หว่า แกก็ควรหาโอกาสพาคุณอรไปสวีทกันสองคนบ้างสิวะ"

"เออ...ไว้จะพาไปเที่ยวหัวหินสักที อรบ่นอยากไปนานแล้ว"

"ดีแล้ว...หัดเอาใจเมียบ้างสิวะเพื่อน อย่าขัดใจเธอนักเลย"

ศิโรจน์ส่ายหัว เขากับกนกอรมักจะถกเถียงกันเสมอ แต่ก็ไม่เคยทะเลาะกันจริง ๆ สักที พอได้ยินว่ามณียาท้อง เขาก็อยากให้กนกอรท้องบ้าง จึงคิดอยากจะเอาใจเธอตามที่อธิปแนะนำ

คืนนั้น...อธิปกำลังหลับสบายอยู่บนที่นอนหนานุ่มกับมณียา แล้วเขาก็ฝันประหลาด ในฝัน...เขาอยู่ในวิหารที่เป็นห้องโถงหิน เบื้องหน้าเขา...มีรูปปั้นเทวีบาสท์สีทององค์ใหญ่

"มนุษย์...เจ้ายังไม่คุกเข่าอีกหรือ"

เสียงนั้นทรงอำนาจมาก อธิปตกใจรีบคุกเข่าลงกับพื้น

"เทวี..."

"ข้าให้เจ้าร่ำรวย เจ้าควรต้องตอบแทนข้าบ้าง"

"ท่านต้องการอะไร ผมจะหามาถวายท่าน ขอเพียงท่านบันดาลให้ผมร่ำรวย..."

"เจ้าช่างโลภนัก..."

เทวีบาสท์กล่าวด้วยเสียงดุดัน อธิปก้มหน้ากลืนน้ำลาย

"บุตรในครรภ์เมียเจ้า...คือผู้ที่จะมาปลดปล่อยข้า เจ้าต้องเลี้ยงดูนางให้ดี ชาติที่แล้ว...นางชื่อเนเบตต้า (Nebetta) นางเป็นถึงไฮพรีส (high priest = นักบวชสูงสุด) ของวิหารเทพอามุน-รา นางเป็นผู้มีเวทมนตร์กล้าแข็ง แต่น่าเสียดาย...นางถูกลอบสังหารโดยผู้ไม่หวังดี ซ้ำดวงจิตของข้าก็ถูกผนึกไว้ ข้าต้องทนทุกข์ทรมานมาถึง 3000 กว่าปี มีเพียงเนเบตต้าเท่านั้นที่จะปลดปล่อยข้าได้..."

เสียงเทวีบาสท์ก้องกังวาลไปทั้งวิหาร อธิปนิ่งฟังอย่างสงบ แต่ในใจของเขากลับร้อนรุ่ม นึกกลัวลูกสาวที่จะมาเกิด...จะนำความวุ่นวายมาให้ชีวิตของเขา