ตอนที่ 5

ตอนเย็น...รจิตและลูก ๆ นั่งกินข้าวด้วยกัน รัญชิดาขุ่นเคืองใจทั้งวัน เพิ่งจะยิ้มออกตอนมากินข้าว และได้คุยกับพวกพี่ ๆ

"วันนี้ได้ไปดูบ้านมาใช่ไหมครับ เป็นไงบ้างครับคุณแม่...โอเคไหม"

รัชพลถามแม่

"โอเคเลยจ้ะ บ้านไม่เก่ามาก แต่ก็ต้องตกแต่งและสร้างเพิ่มอีกหลายอย่างเลยจ้ะ"

"ได้ยินว่าอยู่ติดแม่น้ำด้วยใช่ไหมคะคุณแม่"

รังรองถามบ้าง รจิตพยักหน้า

"ถ้าเปิดเป็นร้านอาหาร เราน่าจะหาเรือสักลำไว้ให้แขกลงไปทานข้าวในเรือ หรือนั่งเล่นนั่งถ่ายรูปก็ดีนะครับ...ผมว่าเก๋ดี"

"อื้ม...ไอเดียดีมากเลยลูก"

รจิตยิ้มชมลูกชาย รัญชิดานั่งกินเงียบ ๆ ฟังแม่กับพี่ ๆ คุยกัน

"แพร์...ไม่ออกไอเดียบ้างหรือจ๊ะ ทำไมนั่งเงียบล่ะ"

รังรองถามน้องสาว

"แพร์นันคอมเมนต์ค่ะ"

"ทำไม...แพร์ไม่ชอบบ้านนี้เหรอ"

รัชพลถามเธอ รัญชิดาถอนใจ

"ไม่อ่ะค่ะ...แพร์ว่าไม่นาจะซื้อที่นี่ได้ง่าย ๆ"

"ทำไมคิดอย่างนั้นล่ะ มีปัญหาอะไรหรือเปล่า"

รังรองจับแขนถามน้อง

"เจ้าของเขาหวงค่ะพี่พลัม พูดจาไม่ดีกับคุณแม่และแพร์ด้วย"

"ตายจริง...แล้วบอกขายทำไมล่ะ"

"แม่เขาขายจ้ะ แต่ดูเหมือนลูกชายจะไม่เต็มใจขาย"

รจิตตอบแทนรัญชิดา

"แบบนี้ก็แย่สิครับคุณแม่ ถ้าเป็นแบบนี้...เราหาที่อื่นเถอะครับ เอาที่ไม่มีปัญหาดีกว่านะครับ"

"แต่แม่ชอบที่นี่นะพลับ แม่อยากได้จริง ๆ"

"คุณแม่พูดแบบนี้ พลัมชักอยากเห็นบ้านหลังนี้เสียแล้วสิคะ"

"พรุ่งนี้ไปดูกันไหมพลัม"

รัชพลเอ่ยชวน

"ไปค่ะพี่พลับ"

"ใครจะไปก็ไปนะคะ แพร์ไม่ไปค่ะ ไม่อยากไปเจอไอ้หมอนั่นอีก"

"กลัวอะไร...พี่อยู่ทั้งคน ไม่ยอมให้ใครมารังแกน้องสาวพี่ได้หรอก ไปเถอะนะแพร์...เราไปกันหมดนี่แหละ จะได้ไปช่วย ๆ กันดูไงล่ะ"

"นั่นสิ...มีพี่พลับกับพี่ไปด้วย ไม่ต้องกลัวใครทั้งนั้นแหละ ผิดนักก็ลุยด้วยกันเลย"

รังรองกำมือชูให้รัญชิดาดู พี่น้องสองสาวหัวเราะให้กัน

"นักเลงใหญ่แล้วนะยายพลัม เราไปขอซื้อบ้านนะลูก ไม่ได้ไปท้าตีท้าต่อยเขานะจ๊ะ"

รจิตปากก็ว่าลูก แต่ก็ยิ้มเอ็นดู

"เอาตามนี้นะครับ พรุ่งนี้เราไปดูบ้านด้วยกัน ไอ้แพร์...แกนำทางนะ"

"ไม่ไปไม่ได้เหรอพี่พลับ"

รัญชิดาทำปากยื่น เธอไม่อยากไปเจออัครัช

"ไม่ได้...เราต้องไปช่วยคุณแม่เอาบ้านหลังนั้นมาให้ได้สิ...เข้าใจไหมน้องรักทั้งสอง"

รังรองพยักหน้า รัญชิดาทำหน้าเซ็ง รจิตฟังลูก ๆ พูดคุยกันแล้วยิ้มตาม

รัชพลขับรถพาแม่และน้อง ๆ มาที่เคหาสน์เอื้อมดาวตามคำบอกเล่าของน้องสาว รังรองกับรัญชิดานั่งด้วยกันที่ตอนหลัง

"เออ...แพร์ ผู้ชายที่เป็นลูกชายเจ้าของบ้านน่ะ...หล่อไหม"

"ไม่อ่ะ...ปากเสียอีกต่างหาก"

"ว๊า!...แย่จริง พี่กำลังคิดว่าถ้าเขาหล่อ จะเชียร์ให้แกจีบซะหน่อย เขาจะได้ยอมขายบ้านให้คุณแม่ง่าย ๆ ไง"

"โอ๊ย...ไม่เอานะพี่พลัม คนแบบนั้นใครจะไปชอบลง อึ๋ย...ขนลุกอ่ะ"

รัญชิดาทำท่าขนลุก รังรองหัวเราะชอบใจ

"พลัม...อย่าแหย่น้องแบบนี้สิลูก"

"ก็ยายแพร์ไม่ยอมมีแฟนสักทีนี่คะคุณแม่..."

"แพร์ไม่คิดจะแต่งงานหรอก จะอยู่กับคุณแม่ตลอดไปค่ะ"

"พูดแบบนี้...เพราะแกยังไม่เจอเนื้อคู่น่ะสิยายแพร์"

รัชพลพูด

"สงสัยเนื้อคู่แพร์ยังไม่เกิดมังคะ"

"อุ๊ย!...ถ้าป่านนี้ยังไม่เกิด แกมิรอจนเหี่ยวเหรอแพร์"

รังรองหัวเราะน้องสาว

"ไม่มีก็อยู่คนเดียวสิคะ จะยากอะไรล่ะ แพร์ไม่เห็นจะเดือดร้อนเลย"

รัญชิดาหันหน้าออกไปมองนอกรถ พวกพี่ ๆ ชอบแซวเรื่องมีแฟน ทั้งที่เรื่องนี้ไม่เคยอยู่ในหัวของเธอเลย เธอไม่เคยรู้สึกพิเศษกับผู้ชายคนไหนที่เข้ามาจีบสักคน รัญชิดาคิดไปถึงอัครัช ถ้าต้องมีแฟนแบบนี้...ก็สู้อยู่เป็นโสดดีกว่า

รัชพลขับรถมาจนถึงเคหาสน์เอื้อมดาว รังรองเห็นแล้วอ้าปากค้าง

"โอ้โห...ใหญ่จังเลยค่ะคุณแม่ เนื้อที่เยอะอยู่นะคะ"

"คุณนิตยาบอกว่าประมาณ 4 ไร่กว่า ๆ จ้ะ"

รังรองมองบ้านสีฟ้าหลังใหญ่ ทุกคนลงมาจากรถ กำลังจะเดินเข้าไปดูบ้าน รถของอัครัชก็ขับเข้ามาจอดพอดี เขาขมวดคิ้วไม่พอใจ...ที่เห็นคนแปลกหน้ามาวุ่นวายที่นี่อีก

"พวกคุณมาทำอะไรที่นี่"

ทุกคนหันไปมอง รัญชิดาสะบัดหน้ากลับ รังรองมองท่าทีของน้องสาว ก็กระซิบถามเธอ

"แพร์...คนนี้เหรอ"

หญิงสาวพยักหน้าเบา ๆ

"ก็หล่อดีนี่ ทำไมแกว่าไม่หล่อล่ะ"

"ปากไม่ดี ทำตัวอันธพาลแบบนี้ เรียกว่าหล่อเหรอคะ"

รังรองยิ้ม มองอัครัชที่เดินหน้าบึ้งเข้ามาหา แต่เขายอมไหว้รจิต

"คุณนายนั่นเอง มาทำไมอีกครับ"

"ฉันพาลูก ๆ มาดูบ้านค่ะ"

"แค่ขอดู...คงไม่เป็นไรมั๊ง"

รัชพลถามเสียงเรียบ อัครัชถอนใจ พยักหน้ายินยอม

"ไม่ทราบว่าที่นี่สร้างมานานหรือยังครับ"

"บรรพชนของผมสร้างที่นี่มาตั้งแต่สมัยรัชกาลที่ 5 ครับ ประมาณปี 2426 ก็ผ่านมา 140 ปีแล้วครับ"

"โอ้โห...นานมากเลยนะครับเนี่ย"

"ไม่ทราบว่าที่นี่มีคุกใต้ดินไหมคะ ฉันเคยได้ยินว่า...บ้านโบราณมักจะสร้างคุกใต้ดินไว้ขังทาสน่ะค่ะ"

รังรองถามและยิ้มให้อัครัช

"ที่นี่ไม่มีครับ"

"น้องสาวผมบอกว่า...คุณไม่อยากขาย ทำไมเหรอครับ"

อัครัชเหลือบตาไปมองรัญชิดา ก็เห็นเธอยืนหันข้างให้ และมองไปทางอื่น อัครัชหันหน้ากลับ

"เหตุผลส่วนตัวครับ"

"บ้านหลังนี้ใหญ่มากเลยนะคะ ถ้าคุณแม่จะรีโนเวท พลัมว่าคงต้องเสียค่าซ่อมไม่ต่ำกว่า 10 ล้านแน่ ๆ ค่ะ"

รังรองกอดแขนบอกแม่ รจิตพยักหน้าเห็นด้วย อัครัชอึ้งไป หากเขาจะรักษาเคหาสน์เอื้อมดาวไว้ เขาต้องใช้เงินมหาศาล แล้วเขาจะหาเงินได้จากที่ไหนมาซ่อมแซมล่ะ