ตอนที่ 5 เดินเที่ยวยุคจีนโบราณ

“ร้านใหญ่ตรงหน้าก็ถึงแล้วเจ้าคะ” มองตามมืออาซินซึ่งชี้ไปยังร้านร้านหนึ่ง ถ้าเทียบกับร้านที่ตั้งขนาบอยู่ทั้งสองข้าง หน้าร้านร้านนี้ถือว่าใหญ่ไม่น้อยเลย หน้าร้านมีป้ายเขียนคำว่า ร้านมั่งมี แขวนเอาไว้

ทางเข้าร้านประดับตกแต่งไปด้วยต้นไม้ขนาดเล็กอุปกรณ์สำหรับทำเกษตรและถุงเมล็ดพันธุ์หลากหลายชนิด

คนงานหนุ่มเห็นคนใส่ชุดดูดีท่าทางดูมีเงินอีกทั้งใบหน้ายังอ่อนเยาว์ก็ยิ้มรับ รีบเดินเข้ามาทักทายด้วยใบหน้าเป็นมิตร

“คุณชายน้อยท่านนี้ไม่ทราบว่าต้องการซื้ออะไร”

เฟยอี้หลินมองไปรอบ ๆ อย่างอยากรู้อยากเห็น ยิ้มพูดว่า

“ข้าต้องการซื้อเมล็ดพันธุ์”

คนงานชายยิ้มกว้างขึ้นกว่าเดิม ถ้าเขาสามารถขายของให้คุณชายอ่อนเยาว์ท่านนี้ได้มากเช่นนั้นส่วนแบ่งจากการค้าขายเดือนนี้ก็จะมากขึ้นเช่นกัน

“คุณชายท่านนี้ท่านมาถูกร้านแล้ว ร้านมั่งมีของเรามีเมล็ดพันธุ์หลากหลายชนิดมากที่สุดในแคว้น เมล็ดพันธุ์ชนิดใดที่ร้านเราไม่มี ร้านอื่น ๆ ก็ไม่มีทางมีได้” เฟยอี้หลินพยักหน้าเข้าใจ ก็คงจะเป็นอย่างนั้น ใครจะไปบอกว่าร้านตนมีของน้อยกว่าร้านอื่น ๆ กัน

“ข้าต้องการเมล็ดผักกาด หัวไชเท้า มะเขือเทศ กะหล่ำปลี...” แล้วเฟยอี้หลินก็เริ่มพูดของที่ต้องการออกมา เขาซื้อเมล็ดพันธุ์มาหลายชนิด แต่ไม่ได้ซื้อแต่ละชนิดในปริมาณมาก เพราะต้องการทดลองปลูกก่อนช่วงแรก ถ้าทุกอย่างเป็นไปได้ด้วยดีจึงจะเพิ่มปริมาณในการปลูก

ว่าก็ว่าเถอะที่ดินสิบหมู่ที่ขอมาบางทีอาจจะเยอะไปสำหรับการเริ่มต้น แต่ด้วยที่เฟยอี้หลินไม่ค่อยแน่ใจว่าที่สิบหมู่ที่ว่านี้เป็นพื้นที่ประมาณกี่เมตรหรือกี่ไร่จึงได้เอ่ยออกไปในจำนวนที่คิดว่าเหมาะสม

หลังสั่งซื้อของทุกอย่างที่ต้องการแล้ว เขาก็จ่ายเงินออกไปถึงหนึ่งเหลี่ยงกับอีกร้อยสองเหวิน

“คุณชายน้อยของเยอะถึงเพียงนี้ท่านคงจะขนกลับไม่หมดทางร้านมีบริการขนส่งให้ถึงหน้าบ้านคิดเพิ่มเพียงสิบเหวินเท่านั้น!!” คนงานยังคงพยายามหลอกล่อต่อไป เฟยอี้หลินเข้าใจเจตนาในสายตา ดวงตาสวยยกยิ้มที่ทำให้ผู้คนหลงใหลก่อนเอ่ย

“คนงานท่านนี้ ท่านก็เห็นว่าข้าซื้อของไปตั้งมากทางร้านควรแสดงความจริงใจด้วยการส่งให้โดนไม่คิดเงินไม่ดีกว่าหรือภายหน้าข้าย่อมมาซื้อของที่ร้านท่านเพิ่มขึ้นอย่างแน่นอน” คนงานร้านมีสีหน้าปั้นยาก ไม่คิดว่าคุณชายน้อยหน้าหวานที่จ่ายเงินออกไปหนึ่งเหลี่ยงกว่าโดยไม่เปลี่ยนสีหน้าจะขี้เหนียวกับเงินเพียงแค่สิบเหวิน !! ตนประเมินคุณชายน้อยผู้นี้ต่ำไปจริง ๆ ทั้งที่คิดว่าหากคุณชายน้อยผู้นี้ตกลงเงินสิบเหวินที่จะได้รับก็ไม่จำเป็นต้องแบ่งให้กับร้าน

แต่ถ้าส่งให้โดยไม่คิดเงิน ในภายภาคหน้าก็อาจจะมีโอกาสทำเงินได้มากกว่า

คนงานคิดเรื่องเงินสิบเหวินจนลืมสังเกตคำพูดแปลก ๆ จากคุณชายน้อยไปเสียสนิท ส่วนหญิงรับใช้ นางเริ่มทำความเข้าใจกับความแปลกประหลาดบางครั้งของคุณชายน้อยได้แล้ว

“ว่าเช่นไร ท่านพิจารณาข้อนี้ให้ดี หากท่านบริการข้าด้วยใจจริงข้าย่อมมาอุดหนุนร้านท่านต่อ” มองใบหน้าที่ยังคงยิ้มแย้มเป็นกันเอง คนงานหนุ่มก็ได้แต่กัดฟันตัดใจจากเงินสิบเหวิน

เห็นแก่เงินที่อาจจะได้มากขึ้นในอนาคต ข้าควรละทิ้งเงินส่วนนี้ไปเสีย ถึงอย่างไรเงินส่วนต่างที่ได้จากการขายในวันนี้ก็ไม่น้อย

เมื่อคิดทบทวนถึงส่วนได้ส่วนเสียเรียบร้อยแล้วคนงานชายก็ตอบตกลง

ปรับสีหน้าให้นอบน้อมมากยิ่งขึ้นแล้วเอ่ย“ได้ขอรับคุณชายน้อย ข้าจะนำส่งให้ท่านถึงหน้าบ้านแบบไม่คิดเงิน!!”

“ควรเป็นเช่นนั้น” เขาแจ้งสถานที่ที่จะให้เอาของไปส่งก่อนจะหันมาพูดกับหญิงรับใช้ “อาซินกลับ”

อาซินเดินตามคุณชายน้อยในใจมีความสงสัยอยู่หลายส่วน ถึงการพูดคุยเมื่อสักครู่รวมไปถึงเรื่องค่าขนส่ง ปกติแล้วคุณชายน้อยของนางต่อรองเก่งเพียงนี้เชียวหรือ

หญิงรับใช้ไม่คิดที่จะเก็บความสงสัยเอาไว้นาน เอ่ยถามออกไปว่า“คุณชายน้อยเหตุใดท่านถึงต้องต่อรองเรื่องค่าขนส่งด้วยเจ้าคะ”

เงินสิบเหวิน เทียบกับที่จ่ายออกไปไม่ถือว่ามากแถมคุณชายน้อยไม่มีทางจะไม่มีเงินจ่ายในส่วนนี้

“หากสิ่งที่จ่ายออกไปเป็นสิ่งสมควรมิใช่เพราะความโลภของบางคนข้าจะไม่ตระหนี่ที่จะหยิบเงินส่วนนี้ออกมา”

“บ่าวไม่เข้าใจ” อาซินมีสีหน้างงงวย

เฟยอี้หลินหยุดเดินหันมายิ้ม คนสมัยก่อนมีคนแบบอาซิน อยู่มาก แต่คนที่เจ้าเล่ห์กว่าอาซินก็มีอยู่มากเช่นกัน

“เจ้าคิดว่าสำหรับลูกค้าที่จ่ายออกไปมากในครั้งเดียวทางร้านจะไม่มีบริการส่งให้เลยหรือ เพราะไม่ใช่ว่าทุกบ้านจะมีรถลาไว้ใช้งาน”

“ความหมายของคุณชายน้อยคือ...”

“ใช่...คนงานผู้นั้นคงเห็นว่าข้ายังเป็นเด็กคิดจะหลอกเอาเงินจากข้าเพิ่มสักเล็กน้อยจึงได้คิดอุบายนี้ขึ้นมา”

อาซินมีสีหน้าโกรธขึ้นมาทันที อยากจะหันหลังกลับไปต่อว่าคนงานผู้นั้นแต่ถูกเฟยอี้หลินห้ามเอาไว้เสียก่อน

คิดไม่ถึงว่าคนงานชายจะกล้ามีความคิดหลอกลวงคุณชายน้อย คุณชายน้อยของนางแสนดีถึงเพียงนี้ยังคิดจะเอาเปรียบ

รังแกคุณชายน้อยของนางเกินไปแล้ว!!

“อาซินเจ้าก็ใจเย็นลงหน่อย ข้าไม่เป็นไร” มองท่าทางเล่นใหญ่ของอาซินก็อยากจะถอนหายใจแรง ๆ

ส่วนคนงานผู้นั้นไม่ได้รับรู้เลยว่าความคิดอยากหลอกลวงเด็กผู้หนึ่งได้ถูกอีกฝ่ายเปิดโปงเสียแล้ว

เพราะสิ่งที่เฟยอี้หลิงคิดเป็นเรื่องจริง ทางร้านได้มีการกำหนดเอาไว้อย่างชัดเจนว่าถ้าหากมีลูกค้าซื้อของในปริมาณมากทางร้านจะมีบริการขนส่งถึงหน้าบ้านโดยไม่คิดเงิน