ตอนที่ 4 ต้องผ่านไปด้วยดี!

“อาซินข้าอยากไปเที่ยวข้างนอก” เฟยอี้หลินกระโดดลงจากศาลา สองมือเท้าเอวเงยหน้ามองหญิงรับใช้ที่ตอนนี้ตาค้างเพราะเห็นเขาทำอะไรอันตรายเช่นนี้

“คุณชายน้อยเหตุใดถึงกระโดดลงมาเช่นนี้หากคุณชายน้อยเกิดแข้งขาหักขึ้นมาบ่าวจะรับผิดชอบไหวได้ยังไง” หลังดึงสติกลับมาได้อาซินก็เริ่มบ่นเขาอีกครั้งจนไม่รู้แล้วว่าใครกันแน่ที่เป็นเจ้านาย

นางรู้สึกอยากจะร้องไห้ออกมา ตั้งแต่วันที่คุณชายน้อยฟื้นขึ้นมาคราวนั้น นิสัยก็ร่าเริงมากขึ้นทั้งยังซุกซนอยู่ไม่สุขมากขึ้นกว่าเดิม แต่ไม่ว่าคุณชายน้อยจะนิสัยเปลี่ยนแปลงไปเช่นไร คุณท่านทั้งสองรวมไปถึงคุณชายใหญ่และคุณชายรองก็ไม่คิดที่จะห้ามปรามกับชื่นชอบที่คุณชายน้อยร่าเริงแบบนี้เสียอีก

นางที่เป็นหญิงรับใช้รู้สึกหนักใจไม่น้อย กลัวว่าวันหนึ่งคุณชายน้อยจะมุทะลุจนเกิดเรื่องเข้าสักวัน

“อาซินทำท่าทางอะไรของเจ้า ข้าไม่แข้งขาหักเพราะกระโดดลงมาหรอก แต่อาจจะแข้งขาหักเพราะปากของเจ้าเนี้ยแหละ” ในน้ำเสียงมีแววหยอกล้ออยู่หลายส่วน แต่คนถูกแกล้งกับทำหน้าอยากจะร้องไห้ออกมา มือสองข้างที่ตอนแรกตั้งท่าจะเข้ามาประคองเขาเอาไว้ถูกดึงกลับไป รีบร้อนคุกเข่าลงเอ่ยออกมาด้วยความลนลาน สองมือเกาะขาเขาไว้แน่น

“คุณชายน้อยได้โปรดอย่าพูดเช่นนั้นเลยเจ้าค่ะ บ่าวมิได้มีเจตนาจะแช่งคุณชายน้อยจริง ๆ” ว่าไปก็ทำท่าสะอึกสะอื้นไปด้วย เฟยอี้หลินส่ายหัวอ่อนใจ นึกในใจว่า

อาซิน เจ้าไม่ได้สติฟันเฟืองจริง ๆ ใช่หรือไม่

เขาถอนหายใจขยับถอยห่าง

“ปล่อยขาข้าได้แล้ว เจ้ากลัวว่าข้าจะเอาเรื่องนี้ไปบอกท่านพ่อแล้วเบี้ยหวัดจะโดนหักใช่หรือไม่”

คนที่ก้มหน้าอยู่หยุดชะงักทันที ก่อนจะรีบเก็บอาการอย่างรวดเร็วแต่มีหรือจะลอดพ้นสายตาวิมลไปได้

“คุณชายน้อยท่านรู้ได้เช่นไรเจ้าคะ”อาซินตกใจจนเผลอพูดสิ่งที่คิดออกมา จนต้องรีบยกมือขึ้นปิดปากดวงตาเบิกโพลง

เฟยอี้หลินส่ายหัวนึกปลงกับหญิงรับใช้เช่นอาซินไปแล้ว

“ทุกอย่างเขียนอยู่บนหน้าเจ้าเสียหมดมีหรือที่ข้าจะมองไม่ออก”

“เช่นนั้น…” แววตาอาซินยังมีความกังวลฉายชัดอยู่ข้างใน

เฟยอี้หลินกล่าวเพิ่มอีกประโยค เพื่อช่วยคลายความกังวลให้กับนาง“ข้าไม่เอาเรื่องนี้ไปบอกท่านพอหรอก เพราะงั้นลุกขึ้นมาได้แล้ว”

“ถึงบ่าวจะกลัวโดนหักเบี้ยหวัดอย่างที่คุณชายน้อยกล่าว แต่ความห่วงใยที่บ่าวมีต่อคุณชายน้อยเป็นเรื่องจริงนะเจ้าคะ” นางยืนยันหนักแน่น เพราะถ้าหากขาดเบี้ยหวัดก็จะไม่มีเงินส่งให้ทางบ้าน แต่ความซื่อสัตย์และความห่วงใยที่นางมีต่อคุณชายน้อยไม่ใช่การเสแสร้ง

“ข้ารู้” พูดแค่นั้นก็เดินนำหน้าออกไป ไม่รอหญิงรับใช้สติเลอะเลือนของตนอีก

ดูเหมือนว่าอาซินพึ่งจะได้สติกลับมา เมื่อสักครู่คุณชายน้อยยิ้ม ทั้งยังอ่อนโยนมากจนทำนางตกตะลึงไปชั่วขณะ

อันตราย ๆ รอยยิ้มคุณชายน้อยอันตรายมากจริง ๆ

หลังได้สติก็เห็นว่าคุณชายน้อยเดินห่างออกไปไกลแล้ว“คุณชายน้อยรอบ่าวด้วยเจ้าค่ะ”รีบวิ่งตามออกไปด้วยความร้อนรน

และนายบ่าวสองคนก็เดินออกจากจวนไป

“อาซินเหตุใดวันนี้ผู้คนดูเยอะกว่าปกติ” เฟยอี้หลินกวาดตามองผู้คนซึ่งเดินกันขวักไขว่เต็มถนน ก่อนหน้านี้สองวันเขาก็เคยออกมาเดินดูตลาดครั้งหนึ่ง ชาวบ้านที่เดินจับจ่ายซื้อของไม่เยอะเท่าวันนี้

“บ่าวก็ไม่ทราบเช่นกันเจ้าคะ” เพราะต้องอยู่กับคุณชายสามตลอด ทั้งนางยังไม่ใช่คนชอบซุบซิบนินทา ทำให้ไม่รู้ข่าวคราวความเป็นไปด้านนอก

เขาพยักหน้า ไม่รู้ก็ไม่เป็นไรถึงยังไงมันก็คงจะไม่ใช่เรื่องที่มีผลต่อเขา

สองนายบ่าวเดินดูของไปเรื่อย ๆ เป้าหมายการออกมาครั้งนี้คือการซื้อเมล็ดพันธุ์สำหรับใช้ปลูกผัก หลังทำความคุ้นเคยกับสภาพแวดล้อมและชีวิตความเป็นอยู่ในยุคนี้ได้แล้วก็ถึงเวลาที่เขาจะหาอะไรทำ

ก็แหม...ได้มาใช้ชีวิตใหม่แบบนี้จะให้นั่ง ๆ นอน ๆ ทั้งวันออกจะน่าเสียดายไปหน่อย อีกทั้งแผนการความร่ำรวยยังรอเขาอยู่

ดวงตากลมโตเป็นประกายกวาดมองไปรอบ ๆ ใบหน้าที่ติดจะดื้อรั้นมีรอยยิ้มประดับอยู่ตลอดเวลา ตลอดการเดินทางเฟยอี้หลินจะแวะเข้าร้านค้าหลายร้านเพื่อดูว่ามีอะไรน่าสนใจหรือไม่ บางครั้งก็จะซื้อของน่าสนใจเอาไว้ด้วย

“คุณชายน้อยมีสิ่งใดต้องการบ้างหรือไม่เจ้าคะ”เดินตามคุณชายน้อยมาได้สักพัก เข้าไปดูของในร้านก็เยอะแต่นอกจากขนมหน้าตาน่าทานไม่กี่อย่างก็ไม่เห็นว่าคุณชายน้อยจะต้องการอะไรเพิ่ม

“ข้าอยากได้เมล็ดพันธุ์ผัก”หันมาพูดกับหญิงรับใช้

“บ่าวรู้จักร้านเมล็ดพันธุ์อยู่ร้านหนึ่งเดินไปอีกประมาณหนึ่งจิบชาก็ถึงแล้วเจ้าคะ”

“อาซินนำทางข้า!!”เฟยอี้หลินกำลังตื่นเต้น ตื่นเต้นที่เห็นของแปลกตาสองข้างทางไม่พอ ตอนนี้เขากำลังตื่นเต้นที่จะได้เข้าไปเลือกเมล็ดพันธุ์และลงมือปลูกผักเสียที การมีสวนผักเป็นของตัวเองเป็นความฝันในชีวิตก่อนซึ่งไม่มีทางเป็นไปได้ของเขา แต่ในชีวิตนี้เขาสามารถสานต่อความฝันของตัวเองได้ทั้งยังมีคนสนับสนุนตั้งมากมาย

แถมสวนผักนี้ยังจะต่อยอดไปถึงสิ่งที่เฟยอี้หลินต้องการทำในอนาคตอีกด้วย และหวังว่ามันจะเป็นไปด้วยดี

ไม่สิ มันต้องผ่านไปได้ด้วยดีแน่นอน