เศษอาหารรสเลิศ

​ฉันหัวเราะหึ ๆ ในลำคอ เอื้อมมือไปยีหัวน้องชายเบา ๆ จนผมเผ้ายุ่งเหิง "หิมะอะไรกัน นี่มันคือ 'ผงทองคำขาว' ต่างหากเล่าเจ้าตัวเล็ก! เดี๋ยวพอพรุ่งนี้เช้า เอาเจ้าไก่หมักสมุนไพรมาชุบแป้งนี่แล้วหย่อนลงไปในน้ำมันหมูร้อน ๆ นะ... เสียง 'ฉู่... ซ่าาา' จะดังสนั่นจนคนทั้งหมู่บ้านต้องวิ่งตามกลิ่นมาเคาะประตูบ้านเราแน่นอน"

​พูดยังไม่ทันขาดคำ ท้องของเหมยจูก็ส่งเสียงร้องโครกครากออกมาประสานกันจนเจ้าตัวเล็กหน้าแดงก่ำ หัวเราะแห้ง ๆ ออกมาแก้เขิน

​ฉันส่ายหัวด้วยความเอ็นดู ท้องฟ้าเริ่มเปลี่ยนเป็นสีส้มอมแดง แสงอาทิตย์สุดท้ายของวันกำลังจะลับขอบฟ้า...

เช้าตรู่​ฉันเดินไปหา "ตาเฒ่าหมิง" คนชำแหละหมูและสัตว์ป่าประจำหมู่บ้าน ผู้ซึ่งตอนนี้กำลังนั่งสิ้นหวังเพราะขายเนื้อไม่ได้ ฉันขอซื้อ "มันเปลว" และ "หนังหมูป่า ไก่ป่า" ที่แกกำลังจะโยนทิ้งให้สุนัขกิน ด้วยเงินอันน้อยนิดที่ติดตัวมา

​"แม่หนูเหมยสี่... เจ้าจะเอาเศษไขมันพวกนี้ไปทำอะไร? มันกินไม่ได้หรอกนะ เหม็นเลี่ยนจะตาย!" ตาเฒ่าหมิงขมวดคิ้วถามด้วยความแปลกใจ

​"ท่านลุงหมิง ของบางอย่างคนอื่นมองว่าขยะ แต่สำหรับข้า มันคือขุมทรัพย์เจ้าค่ะ!" ฉันยิ้มกว้าง รับห่อไขมันมาอย่างอารมณ์ดี

​เมื่อกลับถึงบ้าน ฉันจัดการตั้งกระทะดินเผา ใส่เศษไขมันหมูและหนังไก่ลงไป ใช้ไฟอ่อน ๆ ค่อย ๆ เจียวออกมารวมกัน...

​ซ่าาาา...

​กลิ่นหอมของมันหมูเจียวเริ่มส่งกลิ่นอบอวลไปทั่วครัว! น้ำมันสีเหลืองทองค่อย ๆ ทะลักออกมาจากไขมันสัตว์ ทีละหยด... ทีละหยด จนเต็มหม้อดินเผา!

​ส่วนกากหมูและหนังไก่กรอบ ๆ ที่เหลือจากการเจียวน้ำมัน ฉันก็โรยเกลือป่าลงไปนิดหน่อย ส่งให้เหมยจูกินเล่น น้องชายตาโตเคี้ยวกรวบ ๆ ด้วยความอร่อยจนน้ำตาไหล "พี่ใหญ่! มันอร่อยมาก! หอมมันที่สุดเลย!"

​เอาล่ะ! วัตถุดิบพร้อม แป้งพร้อม น้ำมันพร้อม... คืนนี้คงต้องนอนหลับฝันดีเตรียมตัวเป็นเศรษฐีหน้าใหม่แห่งยุคภัยแล้งแล้วสิ!

​ฉันมองเตาไฟที่กำลังคุโชนด้วยดวงตาเป็นประกาย!

​"เอาล่ะ... พรุ่งนี้เช้า ตลาดกลางหมู่บ้านจะต้องสะเทือน! กลิ่นไก่ทอดของเหมยสี่ จะต้องทำให้คนทั้งหมู่บ้านยอมควักเงินตำลึงทองออกมาให้ได้!"

ฟืนไม้แห้งใต้กระทะดินเผาขนาดใหญ่เริ่มส่งเสียง เป๊าะแป๊ะ เกลียวคลื่นความร้อนแผ่พุ่งขึ้นมาจนอากาศเหนือกระทะเต้นระริก น้ำมันหมูสีเหลืองทองที่สกัดอย่างทะนุถนอมเริ่มเดือดเป็นฟองอากาศเล็ก ๆ อุณหภูมิได้ที่ตามสัญชาตญาณแม่ค้าที่ทอดไก่มานับหมื่นชิ้น!

​ฉันหยิบชิ้นส่วนไก่ป่าที่ถูกชุบแป้งมันป่าสูตรน้ำปูนใสจนเกิดเกล็ดแป้งขรุขระสวยงามขึ้นมา ค่อย ๆ หย่อนลงไปตรงกลางกระทะอย่างเบามือ...

​ซ่าาาาาาาาาาา!

​เสียงน้ำมันเดือดพล่านประทุขึ้นทันที! ฟองอากาศนับพันทะลักล้อมรอบชิ้นไก่ แป้งทอดกรอบสูตรลับเริ่มพองตัวเซ็ตทรงคล้ายเกล็ดดอกไม้ กลิ่นหอมแรกที่ถูกความร้อนปลุกให้ตื่นขึ้นคือ กลิ่นมันหมูเจียวบริสุทธิ์ คละคลุ้งผสมผสานกับ กลิ่นตะไคร้ ขิง และพริกไทยป่า ที่หมักแทรกซึมอยู่ในเนื้อ

​และเมื่อแป้งเริ่มเปลี่ยนเป็นสีเหลืองทองอ่อน ๆ... กลิ่นที่เป็นอภิมหาไอคอนแห่งความอร่อยอย่าง "กลิ่นไก่ทอดแป้งกรอบ" ก็ระเบิดพุ่งแหวกอากาศร้อนผ่าวของยามเช้าออกไปทันที!

"ฮ่า... หอม! พี่ใหญ่! มันหอมจนข้าแทบหลุดลอยไปเลยขอรับ!" เหมยจูยืนเกาะขอบโต๊ะ นัยน์ตาโตเป็นไข่ห่าน น้ำลายสอจนต้องคอยปาดมุมปากไม่หยุด

​"อย่าเพิ่งรีบใจร้อนไปเจ้าหนู ความเพียบพร้อมที่แท้จริงมันต่อจากนี้ต่างหาก"

​ฉันใช้ตะเกียบไม้ซุงยาวพลิกชิ้นไก่กลับด้าน เสียง กรวบ เบา ๆ ยามตะเกียบกระทบผิวแป้งภายนอกดังก้องในรูหู สีของมันตอนนี้กลายเป็นสีเหลืองทองสุกงอม ชวนน้ำลายสอขั้นสุด ฉันตักมันขึ้นมาพักบนตะแกรงสานไม้ไผ่ เสียงน้ำมันหยด ติ๋ง ติ๋ง พร้อมเสียงแป้งลั่นเปรี๊ยะ ๆ ยืนยันถึงความกรอบระดับไร้เทียมทาน!

​กลิ่นหอมสะท้านแคว้น ลอยตามลม...

​