เริ่มมีความหวัง

​กรวบ!

​เสียงแป้งแตกตัวดังสนั่นชัดเจนไปถึงหูชาวบ้านทุกคน! ไอร้อนหอมกรุ่นคละคลุ้งลอยพุ่งเข้าจมูกคหบดีโจวเต็ม ๆ เผยให้เห็นเนื้อไก่ด้านในที่นุ่มฉ่ำ มีน้ำหวานของเนื้อซึมออกมาอย่างเห็นได้ชัด!

​“อึก...” คหบดีโจวกลืนน้ำลายเอื๊อกใหญ่ เสียงดังฟังชัดไปทั้งลานหน้าบ้าน

​“วันนี้ข้าทำออกมาเพียงแค่ สิบชิ้น เท่านั้นเจ้าค่ะ” ฉันโกหกคำโตทั้งที่เนื้อไก่หมักในไหายังเหลืออีกเพียบ “และเพื่อความยุติธรรม ข้าจะขายให้ผู้ที่คู่ควรและเห็นคุณค่าของมันจริง ๆ เท่านั้น ชิ้นแรกนี้... ข้าขอเปิดราคาที่ หนึ่งตำลึงเงิน เจ้าค่ะ!”

​“หนึ่งตำลึงเงิน?!” ชาวบ้านร้องเสียงหลง ข้าวสารถังหนึ่งยามนี้ยังราคาไม่ถึงร้อยอี๊ปวง แต่นางเด็กนี่ขายไก่ทอดชิ้นเดียวราคาตั้งหนึ่งตำลึงเงิน! บ้าไปแล้ว! แต่คหบดีโจวกลับไม่คิดเช่นนั้น คนระดับเขาที่เบื่ออาหารจนกินอะไรไม่ลงมาเป็นเดือน พอได้เห็นเนื้อฉ่ำ ๆ และได้ยินเสียงกรอบสนั่นนั่น สมองก็หยุดการคำนวณเหตุผลไปเรียบร้อยแล้ว

​“หนึ่งตำลึงเงินรึ? เหอะ! ข้าให้ สามตำลึงเงิน สำหรับชิ้นแรกนี้!” คหบดีโจวตบอกตัวเอง ปรี่จะยื่นมือมาคว้า

​“เดี๋ยวก่อนเจ้าค่ะ...” ฉันยักคิ้วให้เบา ๆ “ท่านคหบดี... เมื่อครู่มีพรานป่าเดินผ่านมา เขาก็สู้ราคาที่ห้าตำลึงเงินอยู่นะเจ้าคะ แต่ข้าเห็นว่าท่านมารอเป็นคนแรก หากท่านต้องการลิ้มรสความกรอบนอกนุ่มในนี้เป็นคนแรกของแคว้น... ข้าคงต้องขอราคามิตรภาพที่ หนึ่งตำลึงทอง เจ้าค่ะ!”

​“หนึ่ง... หนึ่งตำลึงทอง?!” คหบดีโจวชะงัก กรามค้างไปชั่วขณะ

​ชาวบ้านแทบจะล้มพับไปกับพื้น ดินแล้งแทบไม่มีกิน แต่นางหนูเหมยสี่กล้าเรียกราคาไก่ทอดหนึ่งชิ้นด้วย ทองคำ!

​“หากท่านคหบดีไม่สะดวก ก็ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ เหมยจู... เอาไก่ชิ้นนี้ไปแบ่งกันกินหลังบ้านเถอะ” ฉันทำท่าจะยื่นไก่ให้น้องชาย

​“หยุดเดี๋ยวนี้!” คหบดีโจวตะโกนเสียงหลง มือล้วงเข้าไปในถุงหน้าอกเสื้ออย่างรวดเร็ว ก่อนจะควัก ทองคำก้อนเล็กขนาดเท่าหัวแม่มือ ออกมาวางโป้งลงบนโต๊ะไม้ทอดไก่ของฉันอย่างแรง!

​“หนึ่งตำลึงทอง! ข้าจ่าย! ส่งไก่นั่นมาให้ข้าเเดี๋ยวนี้!”

​ฉันยิ้มมุมปากอย่างผู้ชนะ คีบชิ้นไก่ทอดห่อใบบัวอย่างประณีตส่งมอบให้เศรษฐีใหญ่ ส่วนมืออีกข้างก็คว้าก้อนทองคำขึ้นมาดมและใช้ฟันหน้าแอบกัดเบา ๆ... ทองแท้แน่นอน! หนักแน่นเต็มมือ! ​คหบดีโจวไม่รอช้า อ้าปากกว้างแล้วงับไก่ทอดคำโตเข้าไปทันที!

​กว๊อบ!

​เสียงแป้งกรอบสนั่นระเบิดในปากของเขา ตามด้วยความหวานฉ่ำของเนื้อไก่และกลิ่นหอมสมุนไพรไร้กลิ่นคาวโดยสิ้นเชิง ดวงตาของคหบดีโจวเบิ่งกว้าง ร่างกายสั่นสะท้านเหมือนถูกฟ้าผ่า!

​“อาร่อยยยยยยยยย! สวรรค์! นี่มันรสชาติของสวรรค์ชัด ๆ!” เขาเคี้ยวเอื้องอย่างลืมกิริยาคหบดีผู้ทรงอิทธิพล น้ำตาแห่งความซาบซึ้งไหลซึมออกมาที่หัวตา

​ชาวบ้านรอบข้างที่เห็นภาพนั้น ต่างกลืนน้ำลายดัง เอื๊อก มองทองคำก้อนแรกในมือฉันสลับกับคหบดีโจวที่กำลังกินไก่ทอดอย่างวิเศษวิโส...

​ฉันกำทองคำก้อนแรกในชีวิตใหม่ไว้แน่นในฝ่ามือ... จุดเริ่มต้นความร่ำรวยของเหมยสี่ ได้เริ่มขึ้นแล้ว!

ภาพคหบดีโจวที่ยืนแทะกระดูกไก่จนสะอาดแทบไม่เหลือแม้แต่เศษแป้ง แถมยังตั้งท่าจะควักเงินซื้อไก่ทอดชิ้นที่เหลือด้วยราคาเท่าเดิม ทำเอาชาวบ้านที่ยืนมุงล้อมรอบมองตามกันตาค้าง น้ำลายสอเต็มปากแต่ได้แค่มอง เพราะสำหรับคนธรรมดาที่แทบไม่มีเงินติดกระเป๋า ไก่ทอดชิ้นละหนึ่งตำลึงทองมันคือน้ำฟ้าสวรรค์ที่เอี่ยมโดดเกินเอื้อมถึง

​“ท่านคหบดีโจวเจ้าคะ ไก่ทอดที่เหลืออีกสองชิ้น ข้าคงต้องขอเก็บไว้ให้น้องชายของข้าก่อน ส่วนหากท่านต้องการอีก พรุ่งนี้เช้าโปรดส่งคนมารับตามรอบจองเถิดเจ้าค่ะ” ฉันเอ่ยตัดบทด้วยรอยยิ้มการค้าที่ปฏิเสธได้นุ่มนวลที่สุด