การแลกเปลี่ยน

คหบดีโจวถอนหายใจยาวอย่างเสียดาย แต่ก็ยึดใบบัวห่อเศษแป้งที่ตกอยู่ขึ้นมาเลียอย่างไม่ถือตัว ก่อนจะพยักหน้ารับคำและมุ่งหน้ากลับเกวียนไปพร้อมกับรอยยิ้มอิ่มเอม

​เมื่อเกวียนหรูหราลับตาไป บรรยากาศหน้าบ้านฉันก็ตกอยู่ในความเงียบกริบ สายตานับสิบคู่ของชาวบ้านผอมแห้งจ้องมองมาที่ตะแกรงทอดไก่ และย้ายไปมองก้อนทองคำหนึ่งตำลึงในมือของฉันด้วยความรู้สึกหลากหลาย ทั้งอัศจรรย์ใจและสิ้นหวัง

​“ยัยหนูเหมยสี่... กลิ่นมันหอมเหลือเกิน แต่พวกเรา... พวกเราไม่มีเงินตำลึงทองเหมือนท่านคหบดีหรอกนะ” ป้าหลี่ หญิงชาวบ้านข้างบ้านเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงแหบแห้ง สายตามองเหมยจูที่กำลังนั่งเคี้ยวเศษแป้งทอดอย่างมีความสุข

​แม่ค้าสายบุญและสายธุรกิจอย่างฉันมีหรือจะมองข้ามโอกาสนี้ไป?

​ถ้าชาวบ้านไม่มีเงิน แต่พวกเขามี 'แรงงาน' และ 'การเข้าถึงวัตถุดิบในป่า' ที่ฉันต้องการ!

​หากฉันต้องออกไปขุดมันป่า หาไม้ฟืน หรือตามล่าเศษชิ้นส่วนไก่ป่าเองทุกวัน เวลาทำมาหากินคงหมดไปเปล่า ๆ แต่ถ้าเปลี่ยนชาวบ้านพวกนี้ให้กลายเป็น "ซัพพลายเออร์ส่วนตัว" ล่าวัตถุดิบมาส่งให้ฉันล่ะ?

​ฉันยกยิ้มมุมปาก เดินไปยืนบนม้านั่งไม้หน้าบ้านแล้วเปิดปากประกาศด้วยเสียงอันดังฟังชัด

​“ชาวบ้านร้านตลาดฟังทางนี้เจ้าค่ะ!”

​เสียงของฉันเรียกร้องความสนใจจากทุกคนให้หันมามองเป็นตาเดียว

​“ข้ารู้ว่าทุกคนกำลังเผชิญความยากลำบากจากภัยแล้ง ข้าเองก็เป็นเพียงเด็กสาวยากจนคนหนึ่ง และไก่ทอดนี้ข้าก็ไม่ได้มีไว้ขายให้เฉพาะคนรวยเท่านั้น!”

​ชาวบ้านเริ่มกระซิบกระซาบด้วยความสงสัย

​“แม้พวกท่านจะไม่มีเงินทองหรืออี๊ปวง แต่ข้าขอเปิด 'ระบบแลกเปลี่ยนวัตถุดิบ' ขึ้นมา ณ บัดนี้!” ฉันชูนิ้วขึ้นสามนิ้ว “ใครก็ตามที่นำวัตถุดิบตามที่ข้าต้องการมาส่งให้ข้า สามารถนำมาแลกเป็นไก่ทอดร้อน ๆ หรือแป้งกรอบทอดไปกินอิ่มท้องได้ทันที!”

​“แลกวัตถุดิบรึ? วัตถุดิบอะไรกันยัยหนู?!” ลุงพรานป่าคนหนึ่งร้องถามขึ้นด้วยความตื่นเต้น

​“ง่ายมากเจ้าค่ะ!” ฉันเริ่มนับนิ้วแจงรายการ

​"หัวมันป่า บุกป่า หรือขิงป่า ไก่ป่า นกป่า หนังหมู หรือไขมันสัตว์ที่พวกพรานชำแหละแล้วทิ้ง ​ฟืนไม้แห้ง นำมาแลกเปลี่ยนราคาเป็นธรรมสุด ๆ!” ฉันอธิบายต่อ “มันป่าห้าหัว แลกแป้งทอดกรอบได้หนึ่งแผ่นใหญ่! เศษชิ้นส่วนไก่ป่าหรือไขมันสัตว์หนึ่งตะกร้า แลกไก่ทอดเนื้อนุ่มกรอบฉ่ำไปเลยหนึ่งชิ้นเต็ม ๆ!”

​ทันทีที่สิ้นเสียงประกาศ ลานหน้าบ้านของฉันก็แทบแตก!

​“จริงหรือยัยหนูเหมยสี่?! ของพวกนั้นในป่ามีออกเยอะแยะ แต่ไม่มีใครกินเป็น!”

“ข้ามีมันป่าที่ขุดไว้หลังบ้านตั้งหลายหัว! เดี๋ยวข้าไปเอามาเดี๋ยวนี้เลย!”

“ลุงจะเข้าป่าไปขนฟืนกับไก่ป่ามาให้เจ้าเดี๋ยวนี้นี่แหละ!”

​ชาวบ้านที่เคยนั่งซึมหมดอาลัยตายอยาก ต่างพากันสลัดความเหน็ดเหนื่อย สายตาพรั่งพรูไปด้วยความหวัง ต่างคนต่างรีบวิ่งแยกย้ายกันไปหาวัตถุดิบมาแลกอาหาร

​เหมยจูเดินเข้ามาจับชายเสื้อฉัน ตาเป็นประกาย “พี่ใหญ่... ทำแบบนี้เราจะไม่ขาดทุนหรือขอรับ?”

​ฉันหัวเราะเบา ๆ เอื้อมมือไปบีบแก้มตอบ ๆ ของน้องชาย

​“ขาดทุนอะไรกันเจ้าเด็กโง่... นี่คือวิชา 'สกัดวัตถุดิบฟรี' ต่างหากเล่า! ชาวบ้านได้อาหารอิ่มท้อง เราได้วัตถุดิบมาทำไก่ทอดจำนวนมหาศาลโดยไม่ต้องเสียเงินสักอี๊ปวง แล้วเราก็เอาไก่ทอดพวกนั้นไปขายฟันกำไรเนื้อ ๆ ให้พวกคนรวยในเมืองต่อไงล่ะ!”

​เพียงไม่กี่ชั่วโมงต่อมา หน้าบ้านของฉันก็เต็มไปด้วยกองมันป่า ฟืนไม้แห้ง และเศษชิ้นส่วนไก่ป่าที่ชาวบ้านขนมาแลกเปลี่ยนกันอย่างคึกคัก

​ฉันได้วัตถุดิบกองพะเนินมาทำไก่ทอดขายส่งให้คหบดีและพวกเศรษฐีในวันพรุ่งนี้แบบ ต้นทุนเกือบเป็นศูนย์! แถมยังได้ใจชาวบ้านทั้งหมู่บ้านที่ยกให้ฉันเป็น "เทพธิดากู้ชีพ" แห่งยุคภัยแล้งไปโดยปริมาณ!