ตอนที่ 3 ร่วมหอ

ตอนที่ 3 ร่วมหอ

เมื่อขบวนเคลื่อนมาถึงจวนอ๋อง ผ้าม่านเกี้ยวเจ้าสาวถูกเปิดออกอย่างช้า ๆ ทำให้หลี่ชิงเหยารู้สึกเหมือนหัวใจของนางเต้นระรัวจนแทบจะหลุดออกมา ความเงียบงันทำให้นางได้ยินแม้กระทั่งเสียงลมหายใจของตัวเอง นางพยายามสงบใจ แต่ความเกร็งทั่วทั้งร่างทำให้นางไม่อาจควบคุมตัวเองได้

"ระวังสะดุดล้ม” เสียงทุ้มต่ำของอ๋องสี่ดังขึ้น ทำลายความเงียบ หลี่ชิงเหยาช้อนสายตามองเขาอย่างลังเล ก่อนจะยื่นมือออกไปช้า ๆ ฝ่ามือหนาของเขารองรับลงมือของนางอย่างมั่นคง

เขาพยุงนางลงจากเกี้ยวด้วยท่าทางที่ให้เกียรติ เมื่อก้าวเข้าสู่ห้องหอที่ตกแต่งอย่างงดงามด้วยผ้าสีแดงสดและเชิงเทียนที่ส่องแสงอบอุ่น หลี่ชิงเหยารู้สึกราวกับกำลังย่างเท้าเข้าสู่กรงขัง นางนั่งลงบนเตียงอย่างเงียบ ๆ ขณะที่อ๋องสี่เดินไปหยิบจอกเหล้าสำหรับพิธีดื่มน้ำผึ้งพระจันทร์

เขาก้าวเข้ามาใกล้พร้อมกับจอกเหล้าสองใบในมือ ก่อนจะยื่นมือมาเปิดผ้าปิดหน้าเจ้าสาว หลี่ชิงเหยาสะดุ้งเล็กน้อย นางเงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยความประหลาดใจ ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความลึกลับที่ยากจะอ่านออก

ในความทรงจำของหลี่ชิงเหยา หากเป็นเมื่อชาติก่อน เขาคงเดินออกจากห้องไปแล้ว ทิ้งให้นางต้องนั่งอยู่คนเดียวในความเงียบงันและความเจ็บปวด

“ดื่มสิ” เสียงของเขาดังขึ้นอีกครั้ง พร้อมกับจอกเหล้าที่ถูกยื่นมาตรงหน้า หลี่ชิงเหยามองจอกเหล้าในมือของเขาด้วยความลังเล ก่อนจะรับมาด้วยมือที่สั่นเทา นางยกจอกเหล้าขึ้นดื่มตามคำสั่ง

อ๋องสี่มองนางด้วยสายตาที่ลึกล้ำและยากจะคาดเดา เขายิ้มเล็กน้อยก่อนจะดื่มเหล้าในจอกของตน หลี่ชิงเหยายังไม่ทันได้พูดอะไร ใบหน้าหล่อคมของเขาก็ก้มลงมาใกล้จนริมฝีปากของเขาแตะลงบนริมฝีปากบางของนาง

สัมผัสนั้นทำให้นางเบิกตากว้าง ความรู้สึกที่ปะทุขึ้นในใจทำให้นางไม่อาจหลบหนีได้ หลี่ชิงเหยารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหยุดหมุน นางพยายามขยับตัว แต่กลับถูกอ้อมแขนแข็งแรงของเขากักขังไว้ เฉินอี้หมิงบดขยี้จูดริมฝีปากบางอย่างดูดดื่มอย่างหื่นกระหาย

“อื้อ…” นางส่งเสียงร้องประท้วงได้เพียงเท่านั้น เขาก็สอดลิ้นเข้ามาดูดชิมความหวานที่เขาลิ้มรสจากนางเหมือนน้ำผึ้งที่ยากจะถอนตัว มือแกร่งของเขาลูบไล้ไปทั่วร่างบาง สร้างความรู้สึกที่ทั้งอบอุ่นและเร่าร้อนในเวลาเดียวกัน

“ข้าไม่มีวันปล่อยเจ้าหลุดมือไปอีก” เสียงของเขากระซิบแผ่วเบาดังขึ้น แต่หลี่ชิงเหยากลับไม่ได้ยินว่าเขากำลังพูดอะไร เพราะทุกเขาปลุกเร้าจนนางเสียวซ่านไปทั่วร่าง

นางหลับตาลงอย่างช้า ๆ ปล่อยให้ทุกสิ่งดำเนินไปตามชะตากรรมที่ไม่อาจหลีกเลี่ยงได้ แม้ค่ำคืนนี้ในชาติที่แล้วนางจะไม่ได้ร่วมหอกับเขา แต่หลังจากนั้นหนึ่งวันต่อมาเขาก็มาค้างที่ตำหนักของนาง

มือหนาปลดชุดเจ้าสาวออกช้า ๆ ไม่นานร่างของนางก็เปลือยเปล่า ดวงตาคมจ้องปทุมถันคู่งาม ไล่สายตาลงมาที่กลิบปุบผาเกลี้ยงเกลา เฉินอี้หมิงสูดลมหายใจลึก ดวงตาคมของเขาจับจ้องไปที่ความงามของนางราวกับต้องมนต์สะกด ก่อนที่ริมฝีปากหนาจะตะโบมจูบริมฝีปากบางอีกครั้งอย่างโหยหา เรียวลิ้นของเขาไล่ตวัดจนทำให้นางอ่อนแรงลงเรื่อย ๆ ราวกับถูกดึงดูดเข้าสู่ห้วงแห่งความลุ่มหลง เมื่อเห็นว่านางใกล้จะหมดลมหายใจ เขาจึงผ่อนจังหวะลง ไล่สัมผัสไปตามลำคอระหงและเนินอกอวบอิ่มของนาง

ในห้วงเวลานั้น เฉินอี้หมิงไม่อาจปฏิเสธได้ว่าเขารู้สึกถึงความปรารถนาอันแรงกล้าที่มีต่อนาง แม้ในใจลึก ๆ จะเต็มไปด้วยความขัดแย้งและความเจ็บปวด หากไม่มีพี่ชายผู้เป็นอุปสรรคสำคัญ เขาคงได้ขึ้นเป็นรัชทายาทและได้ครองคู่กับหญิงสาวที่เขารักตั้งแต่แรกพบ แต่ชะตากรรมกลับเล่นตลก ทำให้เขาต้องต่อสู้กับความรู้สึกในใจของตัวเองมาโดยตลอดเมื่อเขาต้องแต่งกับผู้หญิงอีกคน

“อื้อ…ทะ..ท่านอ๋อง” เสียงครางแผ่วเบาของนางดังขึ้น ราวกับเสียงกระซิบที่สะกดหัวใจของเขา นิ้วเรียวยาวของเขาสอดลึกเข้าสู่ช่องทางที่คับแน่น สร้างความรู้สึกที่ยากจะอธิบาย นางแอ่นทรวงอกเข้าหาใบหน้าหล่อเหลาของเขาอย่างไร้การควบคุม ขณะที่เขาอ้าปากครอบครองยอดถันสีหวานนั้นไว้เต็มคำ

เขาตวัดดูดเลียยอดปลายที่ชี้ชันราวกับทารกที่หิวโหย ก่อนที่เขาจะจับเรียวขาทั้งสองข้างของนางตั้งขึ้นแล้วแยกออกจากกัน เผยให้เห็นกลีบอวบอูมที่น่าหลงใหล

“อะ…อ้าาา” หญิงสาวครางกระเส่า ส่ายหน้าสะบัดไปมาเมื่อจู่ ๆ เขาก็ก้มลงมาดูดเลียกลางกลีบรอยแยก เขาทั้งดูดทั้งเลียอย่างมูมมามจนเกิดเสียงดังลามก หลี่ชิงเหยาตัวแดงราวกับกุ้งลวก

“อ๊ะ!…เสียว…มะไหว..อ่าาา….” นางดินจนเผลอถอยสะโพกหนี ทว่ามือหนากลับยึดตรึงร่างกายของนางไว้แน่น ก่อนที่นางจะเกร็จกระตุกเพราะสุขสม

ร่างสูงกำยำปลดเปลื้องชุดเจ้าบ่าวของเขาออกจนหมดสิ้น มังกรลำใหญ่ผงาดอวดศักดา ครานี้ทำให้หลี่ชิงเหยานึกกลัว เพราะชาติที่แล้วครั้งแรกของนางมันเจ็บและทรมานมาก แต่นางต้องอดทนเพราะมีเป้าหมาย

เฉินอี้หมิงเห็นสายตาที่เป็นหวาดกลัวจึงเอ่ยขึ้น “ไม่ต้องกลัว ข้าสัญญาว่าจะทำเบาๆ” เขาจับท่อนเอ็นจ่อไปที่ร่องฉ่ำแฉะ

น้ำเสียงสายตาและท่าทางของเขาทำให้นางเหมือนกับถูกต้องมนต์สะกด

“อะ..อ๊ะ!” ใบ้หน้างดงามยับย่นเพราะความเจ็บปวด เมื่อเขากระแทกเข้ามาทีเดียวสุดลำ หลี่ชิงเหยาทำได้เพียงแค่ด่าเขาผ่านทางสายตา

“ผ่อนคลาย ครั้งแรกยังไงมันก็ต้องเจ็บอยู่แล้ว” เขาเอ่ยพลางขยับเอวสอบเข้าออกช้า ๆ เพื่อสร้างความคุ้นเคยให้กับนาง ก่อนจะเริ่มเร็วขึ้นตามอารมณ์

“อื้ออ….” หลี่ชิงเหยากัดริมฝีปากล่างกลั้นเสียงครางที่น่าอาย น้ำหวานไหลออกมาชะโลมลำอวบที่กำลังลุบเข้าลุบออก นางพึ่งรู้ว่าตัวเองเป็นสตรีที่โง่งมเพียงใดแม้ว่าเขาจะใจร้ายกับนางมากเพียงใดก็ตาม จนถึงบัดนี้นางก็ยังรักเขา

“ยังเจ็บอยู่หรือไม่” คล้ายเหมือนเขาจะเพิ่งนึกขึ้นได้ว่านี้เป็นครั้งแรกของนาง จึงผ่อนแรงลง

“ไม่เจ็บแล้วเพคะ” นางมองเขาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกหลากหลาย ทั้งความรัก ความเจ็บปวด และความสับสน นางไม่เข้าใจว่าทำไมตัวเองถึงยังรักเขา ทั้งที่เขาทำให้นางต้องเสียน้ำตาอยู่บ่อยครั้งและเสียชีวิตมาแล้วครั้งหนึ่ง แต่หัวใจของนางกลับไม่เคยต่อต้านเขาเลยแม้แต่น้อย

ในค่ำคืนนี้ บทรักที่เร่าร้อนยังคงดำเนินต่อไป เฉินอี้หมิงดูเหมือนจะไม่อาจหยุดยั้งความปรารถนาในตัวนางได้ ราวกับว่าเขาอดอยากมานานหลายสิบปี ทั้งที่ในจวนเขาก็มีสาวใช้ค่อยอุ่นเตียงให้ แต่ในความรุนแรงนั้นก็ยังแฝงไปด้วยความอ่อนโยนที่นางไม่อาจปฏิเสธได้

ชาติที่แล้วนางมารู้ทีหลังว่าผู้ชายที่นางรักสุดหัวใจมีสาวใช้อุ่นเตียงอยู่แล้วหนึ่งคน ช่วงเวลาที่นางตั้งครรภ์และแพ้ท้องอย่างหนัก นางไม่อาจควบคุมอารมณ์ของตัวเองได้ นางอาละวาดจนเขาหนีออกจากจวนไปอยู่ที่อื่นเกือบเดือนเพื่อตัดความลำคาญนาง

ความเหงาและความเสียใจทำให้หลี่ชิงเหยาต้องยอมอ่อนลง นางส่งคนสนิทไปตามเขากลับมา ทั้งที่ในใจนั้นเต็มไปด้วยความเสียศักดิ์ศรี แต่นางยอมทุกอย่างเพียงเพื่อให้เขากลับมาอยู่ข้างกาย นางหวังว่าเขาจะเปลี่ยนใจ แต่สิ่งที่เขาพูดกลับทำให้นางรู้สึกเหมือนถูกแทงซ้ำอีกครั้ง

“ข้ากลับมาก็เพราะสงสารเด็กที่อยู่ในท้องเจ้า” คำพูดนั้นยังคงดังก้องอยู่ในหัวของนาง “จำเอาไว้ ต่อให้เจ้าจะเป็นพระชายาเอกของข้าแล้ว ก็ไม่ได้หมายความว่าข้าจะมีพระชายารองหรือสาวใช้อุ่นเตียงเพิ่มไม่ได้”

คำพูดของเขาเสมือนคมมีดที่กรีดลึกลงกลางใจของนาง ความจริงเขาก็แสดงออกมาชัดเจนตั้งแต่แรกแล้วว่า ความรักของเขาไม่อาจให้นางได้

แม้จะเจ็บปวด แต่นางก็เลือกที่จะอดทนต่อไป นางพยายามรักษาสถานะของตัวเองในฐานะพระชายาเอก และเพื่ออนาคตของลูกในครรภ์ นางหวังว่าสักวันเขาอาจเปลี่ยนใจและหันมารักนางบ้างอย่างน้อยก็ในฐานะแม่ของลูก แต่ความหวังนั้นกลับถูกทำลายลงในวันที่นางได้รู้ความจริงที่เจ็บปวดที่สุด มันเจ็บยิ่งกว่าตอนที่รู้ว่าเขามีสาวใช้ข้างห้องเสียอีก

ความจริงนั้นทำให้นางรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบพังทลายลง ความรักที่นางมีให้เขา ความอดทนที่นางพยายามรักษาไว้ ล้วนแล้วแต่กลายเป็นสิ่งที่ไร้ค่า จนนางตระหนักได้ว่าบางครั้งการปล่อยวางอาจเป็นทางออกเดียวที่จะทำให้นางพบกับความสงบสุขในชีวิต

นางตัดสินใจปล่อยวางความรักที่เคยมีให้เขา นางเลือกที่จะใช้ชีวิตเพื่อเลี้ยงดูลูกในครรภ์ที่นางรักสุดหัวใจ ส่วนเขาจะรักใครก็รักไปเพราะสมรสพระราชทานมิอาจหย่าได้ด้วยตัวเอง ถ้าไม่มีคำสั่งจากฮ่องเต้ นางจึงจำใจอยู่กับเขาในฐานะพระชายาเอกที่สามีไม่รัก

แต่โชคชะตากลับเล่นตลกกับนางอีกครั้ง ในวันที่นางคิดว่าตนเองปล่อยวางได้แล้ว นางกลับต้องเผชิญกับโศกนาฏกรรมที่ไม่มีใครคาดคิด นางและลูกในครรภ์ต้องจบชีวิตลงในกองเพลิง